บทที่ 48 หลงเอ้อใช้อำนาจสั่งสอนยัยเด็กใสซื่อแต่ซ่อนร้าย

“แม่นางหยุน ช่วงสองสามวันมานี้ข้าทำตามที่เจ้ากำชับทุกอย่าง รับประทานยาตรงตามเวลาทุกวัน รู้สึกว่าใบหน้าของข้ามิได้คันเยี่ยงเมื่อก่อนแล้ว” ซูชิงโยวเอ่ย

“ยาที่ข้าให้เจ้าไปคือยาลดการอักเสบ และค่อย ๆ ช่วยบรรเทาอาการอักเสบและฆ่าเชื้อจนหายดีขึ้นตามลำดับ ประกอบกับเจ้าได้เปลี่ยนสิ่งของเครื่องใช้ใหม่ทั้งหมดภายในห้อง จึงมิมีเชื้อโรคหลงเหลืออีก เดี๋ยวก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ ” หยุนถิงกล่าวพลางก็ล้วงกระเป๋าหยิบขวดยาออกมา

“เช่นนั้นใบหน้าของลูกสาวข้า จะสามารถหายเป็นปกติได้ใช่หรือไม่? ” ซูโหวเย่ถามอย่าง

“ได้แน่นอน แต่อาจจะยังต้องใช้เวลา”

“เยี่ยมจริง ๆ ดีมากเลย” ซูโหวเย่รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง

“อีกประเดี๋ยวข้าจะใช้เข็มเงินทิ่มตุ่มหนองบนใบหน้าให้เจ้า เพื่อบีบให้น้ำหนองข้างในไหลออกมา อาจจะเจ็บสักหน่อย แต่มีเพียงแค่วิธีเท่านั้นจึงจะสามารถกำจัดเชื้อโรคบนใบหน้าให้ออกจนหมดสิ้นได้” หยุนถิงกล่าว

“ข้ามิกลัวเจ็บหรอก เจ้าลงมือเถอะ ขอเพียงแค่สามารถรักษาใบหน้าข้าได้ มิว่าอันใดข้าก็มิกลัว” ซูชิงโยวสีหน้าเอาจริงเอาจัง

“ได้” หยุนถิงหยิบเข็มเงินออกมา แล้วใช้สำลีฆ่าเชื้อเช็ดโดยรอบ จากนั้นจึงช่วยนางเจาะตุ่มหนอง

“อ้า!” ซูชิงโยวส่งเสียงหวีดร้อง

แผลบนผิวหนังเน่าพุพองแล้ว เพียงแค่จิ้มเบา ๆ ก็เจ็บแทบจะขาดใจ

ซูโหวเย่ได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกหายใจมิทั่วท้องทันที “แม่นางหยุน เจ้ารักษาได้จริง ๆ ใช่หรือไม่ เหตุใดลูกสาวข้าถึงได้เจ็บปวดเยี่ยงนี้เล่า เมื่อครู่มิใช่บอกว่าเจ็บเพียงนิดเดียวหรอกหรือ?”

หยุนถิงขมวดคิ้ว “หลงเอ้อ ช่วยเชิญโหวเย่ออกไปข้างนอกก่อน เขาอยู่ในนี้ก็กีดขวางข้าเปล่า ๆ ”

“ทราบ” หลงเอ้อแสดงท่าทางเชิญให้เขาออกไป

ซูโหวเย่มิยอมออกไป “ข้าจะอยู่ที่นี่ ข้าจะมิปริปากพูด”

“ท่านพ่อออกไปก่อนเถิด หรือว่าท่านมิอยากให้ใบหน้าข้าหายดีใช่หรือไม่?” ซูชิงโยวถามย้อน

“เช่นนั้นก็ได้ พ่อจะไปรออยู่ด้านนอกประตู หากมีเรื่องอันใดจำเป็นละก็พ่อจะให้คนไปจัดการ” ซูโหวเย่กล่าวจบจึงเดินออกไปอย่างกังวลใจ

“หลงเอ้อ เฝ้าหน้าประตูไว้ มิว่าใครก็มิอนุญาตให้เข้ามาเป็นอันขาด” หยุนถิงกำชับ

“ทราบ”

หลงเอ้อจึงเดินตามออกไป แล้วปิดประตูยืนเฝ้าราวกับเจ้าที่ก็มิปาน

หลังจากนั้นเสียงหวีดร้องที่ออกมาจากภายในห้องจึงทำให้ซูโหวเย่ที่ยืนฟังอยู่นั้นรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก “เเม่นางหยุนจะเบามือลงสักหน่อยมิได้เชียวหรือ นั่นมันลูกสาวข้าเชียวนะ หรือว่าข้าจะเข้าไปดูอีกสักหน่อย?”

“นายหญิงบอกไว้ว่ามิว่าใครก็มิอนุญาตให้เข้าไป” หลงเอ้อสีหน้าเอาจริงเอาจัง ยืนขวางตรงหน้าเขา

ซูโหวเย่หน้างิ่วคิ้วขมวด ถึงจะโกรธแต่ก็มิกล้าแสดงออกมา เพราะเบื้องหน้าคือองครักษ์เงามังกร ฝีมือเป็นรองจากหลงอ้อ ต่อให้เพิ่มความกล้าหาญให้เขาอีกสักร้อยเท่าเขาก็มิกล้าเหิมเกริมกับหลงเอ้อ

“เอาเถอะ เช่นนั้นข้าจะรอแล้วกัน”

ด้านนอกตำหนัก มีคนเข้ามาสองคนโดยคนแรกคือลูกสาวคนรองของตระกูลซูนามว่าซูซินโหรว และหญิงรับใช้เดินตามหลังนางมา

“ท่านพ่อ เหตุใดจึงยืนอยู่ตรงนอกประตูเล่า ได้ยินมาว่าวันนี้แม่นางหยุนจะมารักษาใบหน้าให้กับพี่หญิงใหญ่ ทุกคนเป็นเยี่ยงไรบ้างรักษาเสร็จแล้วหรือไม่?” ซูซินโหรวถามด้วยความเป็นห่วง

“จะรวดเร็วขนาดนั้นได้เยี่ยงไรเล่า ตอนนี้แม่นางหยุนกำลังช่วยพี่สาวเจ้าเจาะตุ่มหนอง” ซูโหวเย่ตอบ

“คงจะเจ็บมากน่าดู ท่านพ่อข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่ ตั้งแต่เด็กจนโตพี่หญิงใหญ่หาได้เคยต้องทนทุกข์ทรมานไม่ ความเจ็บปวดขนาดนั้นนางจะทนได้เยี่ยงไรกัน?” ซูซินโหรวมีความสัมพันธ์รักใคร่อย่างเหนียวแน่นระหว่างพี่น้อง จึงอยากจะเข้าไปดู

แต่กลับโดนหลงเอ้อที่ยืนอยู่หน้าประตูสกัดกั้นเอาไว้ “แม่นางซูรออยู่ตรงนี้เถิด”

“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมาห้ามข้ามิให้ข้าเข้าไปดูพี่หญิงใหญ่ นางเป็นถึงบุตรสาวของตระกูลซูเชียวนะ หาเกิดเหตุพลาดพลั้งอันใดขึ้นกับนางละก็ท่านพ่อข้าคงจะไม่ไว้ชีวิตเจ้าเป็นแน่” ซูซินโหรวจ้องเขม็งด้วยความโกรธ

“โหรวเอ๋อร์อย่าเสียมารยาทสิ คนผู้นี้เป็นหลงเอ้อขององครักษ์เงามังกร เขาเป็นคนที่แม่นางหยุนสั่งให้เฝ้าประตูเอาไว้ มิอนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน” ซูโหวเย่อธิบาย