บทที่ 525 ไม่ยอมเสียลูกก็ไม่ได้หมาป่า

“ตายเสียเถอะ!” อีกคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างเย็นชา และกำลังจะจู่โจมเข้ามา

เซียวซ่างซูไม่มีวรยุทธ ไหนเลยจะยังมีเวลามาสนใจการโต้เถียงด้วยวาจา วิ่งหนีไปในความวุ่นวายทันที

เมื่อเห็นว่ากระบี่ยาวที่เปล่งประกายแสงเย็นชามืดมนเล่มนั้นฟันมาทางด้านหน้าของเขา เซียวซ่างซูตกใจจนเข่าอ่อน ปัสสาวะรดกางเกงไปโดยตรง หน้ามืดหมดสติไปทันที

“มีความกล้าแค่นี้ ก็กล้าวางแผนทำร้ายไท่จื่อ รนหาที่ตาย!” คนชุดดำคนหนึ่งกล่าวอย่างดูแคลน

“สับเขาเป็นชิ้นๆโดยตรง!”

พวกเขาสองคนไม่ใช่คนของหยางเฟยเลย แต่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของชางหลันเย่ปลอมตัวมา จุดประสงค์ก็เพื่อสร้างความบาดหมางระหว่างเซียวซ่างซูกับหยางเฟย

“ไท่จื่อสั่งการเอาไว้แล้ว จะฆ่าเขาไม่ได้ ตัดขาเขาทิ้งข้างหนึ่ง ปล่อยเขาไปตามยถากรรม!” คนคนหนึ่งกล่าวขึ้นมา

“ตกลง”

ผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนยกมือขึ้นมาฟันลงไป ตัดขาของเซียวซ่างซูไปข้างหนึ่งโดยตรง ถึงได้จากไป

ทางด้านนี้ ชางหลันเย่ถูกเจว๋เฟิงประคองเข้าไปด้านในของที่พักเปลี่ยนม้า หาห้องๆหนึ่งและวางชางหลันเย่เอาไว้บนเตียง และหันหลังไปปิดประตูห้องลง

“ไท่จื่อ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว!”

ชางหลันเย่ที่อยู่บนเตียงถึงได้ลืมตาขึ้นมา ลุกขึ้นมานั่ง หยิบสิ่งที่เต็มไปด้วยเลือดออกมาจากบริเวณเอว

“เจ้าสิ่งนี้เหม็นคาวมาก!”

เจว๋เฟิงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “มีเพียงถุงเลือดที่ทำมาจากเลือดหมูเท่านั้นที่เหมือนเลือดมนุษย์ที่สุด ลำบากไท่จื่อแล้ว”

นี่คือสิ่งที่ชางหลันเย่กับเจว๋เฟิงหารือกันไว้ก่อนหน้านี้ จงใจนำเลือดหมูทำเป็นถุงเลือดใส่เอาไว้ตรงบริเวณเอวกับหน้าอก เช่นนี้ก็สามารถแสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บสาหัส หลอกลวงศัตรูได้!

“ไม่เป็นไร ความลำบากแค่นี้เมื่อเทียบกับความอัปยศอดสูที่ข้าได้รับตอนที่อยู่แคว้นต้าเยียน ไม่ควรค่าพอที่จะพูดถึงด้วยซ้ำ!” ชางหลันเย่กล่าวอย่างเย็นชา

ผู้ใต้บังคับบัญชาสองนายเข้ามารายงาน “ไท่จื่อ เซียวซ่างซูถูกเราสองคนทำลายขาข้างหนึ่งแล้ว ตอนนี้หมดสติไปแล้ว”

นัยน์ตาสีดำที่เย็นชาของชางหลันเย่ไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย “เซียวซ่างซูยังไม่สามารถตายได้ชั่วคราว ต้องมีคนเปิดโปงความผิดของหยางเฟยแทนข้า ดำเนินการตามแผนเดิม!”

“ขอรับ!”

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้ากับชางหลันเย่ จากนั้นผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นก็นอนบนเตียง เจว๋เฟิงปลอมตัวให้เขาทันที

ชางหลันเย่สวมเสื้อผ้าของผู้ใต้บังคับบัญชา พาอีกคนหนึ่งจากไปทางประตูหลัง คนที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับออกมารับเขาทันที จากนั้นกลุ่มคนของชางหลันเย่ก็มุ่งหน้าไปยังเมืองหวู่หนิง

ทางด้านนี้ ไม่นานนักทหารสองนายนั่นก็ไปเชิญหมอมา เจว๋เฟิงให้แค่หมอเข้ามาเท่านั้น ไม่ได้ปล่อยให้คนอื่นๆเข้ามา

บรรดาองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูชำเลืองมองคนที่นอนไม่ขยับเขยื้อนบนเตียง ถึงแม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่ร่างกายที่นอนตะแคงอยู่ บวกกับมีเจว๋เฟิงเฝ้าอยู่ ย่อมจะไม่สงสัยเป็นธรรมดา

ใครจะไปคิดว่า ไท่จื่อของพวกเขาจะใช้กลยุทธ์ปิดฟ้าข้ามทะเล จากไปอย่างเงียบๆแล้ว

.......................

แคว้นต้าเยียน

ในที่สุดองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเทียนจิ่วก็พาทุกคนเร่งเดินทางมาถึงแคว้นต้าเยียน นางไม่มีเวลาสนใจจะพักผ่อน เข้าไปในวังโดยตรง

เซียจิ่วเซียวเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของนาง จะปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับเขาไม่ได้เด็ดขาด