บทที่ 533 ท่าทางโมโหของท่านกลับยิ่งหล่อมากขึ้น

“เรื่องนี้คงจะตามใจท่านไม่ได้ เรื่องงานแต่งของข้าทำให้เสด็จพี่ปวดหัวมากที่สุด เพราะว่าข้าไม่ถูกใจผู้ชายทั่วไปด้วยซ้ำ เขาอยากให้ข้าแต่งออกไปได้กว่าคนอื่นเลย มาวันนี้คุณชายปรากฏตัวออกมาแล้ว นี่เป็นพรหมลิขิตที่สวรรค์ประทานให้ข้าเลย!” ซินฉิงพูดขึ้นมาอย่างได้ใจ หมุนตัวแล้วก็เดินไปเลย

“ห้ามไปนะ หยุดก่อน ข้าหยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้……อ๊าก!” เพราะว่าอ๋องเก้าใจร้อนที่จะตามไป อยู่ ๆ ขาก็เกี่ยวเข้าด้วยกัน แล้วทั้งตัวก็หกล้มลงไปบนพื้น ปรากฏว่าหัวไปโขกเข้าให้พอดี

“เจ็บจังเลย หน้าของข้า ใครก็ได้ข้าจะเสียโฉมแล้ว!” อ๋องเก้ากรีกร้องขึ้นมา

เขาพึ่งใบหน้าในการทำให้ผู้หญิงหวั่นไหวมาตลอด จะเสียโฉมไปไม่ได้เด็ดขาด

ลูกน้องรีบวิ่งเข้ามา แล้วพยุงเขาขึ้นมา “ท่านอ๋อง บนหัวท่านบวมบูดขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่มากเลย ข้าน้อยจะไปเชิญหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้เลย!”

“หยุดเดี๋ยวนี้ ห้ามไป!” อ๋องเก้าเจ็บปวดแล้วกัดฟันพูดขึ้นมา

“ท่านอ๋อง ท่านไม่เจ็บหรือ?”

“เจ็บ ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่ถ้าทำให้เสียโฉมไป ผู้หญิงน่าเกลียดคนนั้นก็ต้องไม่อยากแต่งงานกับข้าแน่นอน!” อ๋องเก้าพูดขึ้นมาอย่างได้ใจ และรู้สึกชื่นชมกับความเฉลียวฉลาดของตัวเอง

“ท่านอ๋องชาญฉลาดยิ่งนัก!”

ว่าแล้วก็เห็นอ๋องเก้าเอานิ้วหนึ่งขึ้นมากัดจนเป็นแผล ทนเจ็บไว้แล้วตั้งใจเอาเลือดทาลงบนหน้าผาก คราวนี้ถึงรู้สึกพึงพอใจ

“เป็นยังไงบ้าง ดูไปแล้ว ดูอนาถมากเลยใช่ไหม?”

“ดูอนาถมากจริง ๆ!”

“เอาล่ะ ไปพบฮ่องเต้ของแคว้นต้าเยียนกับข้าเถอะ!”

พออ๋องเก้ามาถึงตำหนักรับรอง ก็ได้ยินองค์หญิงซินฉิงกำลังขอให้ฮ่องเต้ประทานงานแต่งอยู่พอดี อ๋องเก้าก็โมโหจนตรงเข้าไปเลย

“ฝ่าบาทแห่งแคว้นต้าเยียน ข้าไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงน่าเกลียดคนนี้แน่ ข้าเป็นถึงอ๋องเก้าแห่งแคว้นเป่ยลี่ จะมาให้ผู้หญิงน่าเกลียดคนหนึ่งมาเป็นสนมได้ยังไง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะต้องถูกคนหัวเราะจนฟันหลุดแน่!” อ๋องเก้าปฏิเสธไปโดยตรง

องค์หญิงซินฉิงเห็นอ๋องเก้าที่เดินเข้ามา บนหน้าผากบวมบูดขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่ และที่สำคัญยังมีคราบเลือดเละเทะ ดูแล้วน่ากลัวมาก

“หยุดเดี๋ยวนี้ ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาห่วงใยหรอก เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น ตอนนี้ข้าเสียโฉมไปแล้ว ไม่ใช่หนุ่มหล่ออีกต่อไปแล้ว เจ้าคงไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชายน่าเกลียดคนหนึ่งหรอกนะ?” อ๋องเก้าพูดขึ้นมาอย่างรังเกียจ

“ไม่เป็นไร ข้าไม่สนใจหรอก ข้าหน้าตาน่าเกลียดอยู่แล้ว และตอนนี้ท่านก็มาน่าเกลียดเหมือนกัน พอดีเลยพวกเราจะได้เป็นคู่กัน!”

อ๋องเก้าโกรธจนหายใจหอบ เกือบจะตาลอยและหมดสติไปแล้ว โชคยังดีที่ลูกน้องมาพยุงเข้าไว้ “ท่านอ๋อง ท่านรักษาตัวด้วย!”

“รักษาตัวกับผีนะซิ จะให้ข้าแต่งงานกับผู้หญิงน่าเกลียดคนหนึ่ง ข้ายอมออกบวชไปเป็นหลวงจีนดีกว่า!” อ๋องเก้าโกรธจนพูดคำหยาบคายขึ้นมาแล้ว

“ว้าว ท่าทางที่ท่านโมโหขึ้นมามันหล่อมากเลย ข้าชอบจังเลย!” พอองค์หญิงซินฉิงพูดคำพูดนี้ออกมา อ๋องเก้าก็โมโหจนหมดสติไปเลย

ฮ่องเต้มีสีหน้ารังเกียจ “ทหาร พาตัวอ๋องเก้ากลับไปพักผ่อน!”

“เสด็จพี่ เดี๋ยวข้าไปดูแลเอง!” องค์หญิงซินฉิงเปิดปากพูดขึ้นมา

“ไม่ต้องหรอกขอรับองค์หญิง ท่านอ๋องของข้ามีนิสัยรักความสะอาด ข้าดูแลเองดีกว่า” ลูกน้องรีบพยุงอ๋องเก้าออกไปเลย

“ซินฉิง ในเมื่ออ๋องเก้าไม่ยินยอมเช่นนี้ เจ้าก็อย่าไปฝืนเลยดีกว่า” ฮ่องเต้ค่อย ๆ เปิดปากพูดขึ้นมา

น้องสาวคนนี้ เมื่อก่อนก็เป็นสาวงามที่ล่มแคว้นล่มเมืองคนหนึ่ง แต่เมื่อสามปีก่อน อยู่ ๆ บนใบหน้าก็มีปานเกิดออกมา แล้วปากก็บวมขึ้น จนหน้าตาน่าเกลียดมาก ตอนแรกอยู่ในช่วงวัยที่กำลังจะต้องแต่งงาน แต่อยู่ ๆ ก็มากลายเป็นสภาพนี้ไป ก็เลยกลายเป็นคนขึ้นคานไปเลย

ทั้งเมืองหลวงต่างก็รู้ว่าองค์หญิงสามนั้นหน้าตาน่าเกลียดมา ดังนั้นผู้ชายทั้งเมืองหลวงต่างก็พยายามหลีกเลี่ยง มีหลายครั้งที่ฮ่องเต้ประทานงานแต่ง แต่ผลปรากฏว่าวันที่สองถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ออกบวชไปก็ต้องเกิดเรื่องขึ้นมา ดังนั้นเรื่องงานแต่งขององค์หญิงซินฉิงก็เลยลากยาวมาถึงตอนนี้

“เสด็จพี่ ข้ารู้ว่าตัวเองหน้าตาน่าเกลียด แต่กว่าข้าจะชอบใครสักคนได้มันยากมาก ท่านวางใจเถอะ ข้าจะต้องทำให้เขาชอบข้าให้ได้!” องค์หญิงซินฉิงพูดขึ้นมาอย่างดื้อดึงมาก