บทที่ 549 ข้าไม่สนใจตาแก่อย่างท่าน

หยุนถิงพาหยุนซูกลับมายังจวนซื่อจื่อ เล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาระหว่างทาง

หยุนซูฟังแล้วรู้สึกหวาดกลัวนัก หากมิใช่คนของพี่หญิงใหญ่ ตอนนี้คนที่นอนอยู่ข้างกายอ๋องเก้าคงเป็นนางแล้ว เช่นนั้นชื่อเสียงนางคงป่นปี้หมดแล้ว

“พี่หญิงใหญ่ ขอบคุณมาก!” หยุนซูซาบซึ้งนัก

“เด็กโง่ ขอบคุณข้าทำไมกัน หากมิใช่เพราะข้ามีเรื่องกับองค์หญิงห้า ก็คงไม่ต้องทำเจ้าเดือดร้อนไปด้วย ควรจะเป็นข้าที่ขอโทษมากกว่า!” หยุนถิงโทษตัวเอง

หากหยุนซูเกิดเรื่องจริงๆ หยุนถิงคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตแน่

“พี่หญิงใหญ่ ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้เลย องค์หญิงห้าจิตใจชั่วร้ายเอง หากมิใช่ท่าน ข้าคงโดนทำร้ายไปแล้ว ข้าขอบคุณท่านยังแทบมิทันเลยนะ!”

“ระหว่างพวกเราพี่น้องไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้ดอก ข้าเลินเล่อเอง ข้าจะให้ซูหลินไปเลือกสาวใช้มาสองคน อีกครู่ตอนเจ้ากลับพากลับไปด้วยนะ พวกนางผ่านการฝึกฝนมาแล้ว สามารถคุ้มครองเจ้าได้” หยุนถิงบอก

“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจพี่หญิงใหญ่แล้วนะ” หยุนซูรับปาก

หยุนถิงเหลือหยุนซูกินข้าวด้วย ตอนจากไปก็ให้ยาพิษไว้ให้นางป้องกันตัวมากมาย ซูหลินพาสาวใช้ไปสองคนด้วย

“คุณหนูซู พวกนางคือชุนเอ๋อร์และเซี่ยเอ๋อร์ ต่อไปพวกนางสองคนรับหน้าที่คุ้มครองท่าน!” ซูหลินบอก

“คารวะคุณหนูซู” สาวใช้สองคนทำการคารวะทันที

“พวกเจ้ามิต้องมากพิธีเช่นนี้ดอก ในเมื่อเป็นคนของพี่หญิงใหญ่ ข้าเชื่อใจ ต่อไปรบกวนแม่นางสองคนแล้ว” หยุนซูพูดอย่างมีมารยาท

นางหันมองสาวใช้สองคน ใบหน้างดงามแน่งน้อย เรือนร่างอรชร สายตากลับมั่นคงคมปลาบ แค่ดูก็รู้ว่ามีวรยุทธ์

“คุณหนูซูมิต้องเกรงใจ!”

หยุนซูพาชุนเอ๋อร์และเซี่ยเอ๋อร์จากไป ใบหน้าที่เดิมยิ้มละไมของหยุนถิงกลายเป็นเย็นชาคมปลาบทันที

“ซูหลิน เรียกคนของเราในเมืองหลวงไปที่จวนตระกูลหยุน ระยะนี้ให้พวกเขาทำการคุ้มครองทุกคนในจวนตระกูลหยุนอย่างลับๆ เรื่องวันนี้จะให้เกิดเป็นครั้งที่สองไม่ได้!” หยุนถิงบอก

“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่!”

จวินหย่วนโยวเดินเข้ามาจากด้านนอก เมื่อครู่เขากลัวหยุนซูกระดากอาย เลยไม่ได้เข้ามา “ถิงเอ๋อร์ ข้าส่งองครักษ์ลับไปคุ้มครองความปลอดภัยของจวนตระกูลหยุนแล้ว!”

“ขอบคุณท่านพี่มาก!”

“เกรงใจข้าทำไมกัน เหน็ดเหนื่อยมานานขนาดนี้แล้ว ไปพักผ่อนเถอะ อีกหลายวันยังมีศึกต้องสู้อีก!” จวินหย่วนโยวจูงมือหยุนถิง

“ได้!”

พอท้อง เธอมักจะง่วงบ่อยๆจริง แถมร่างกายก็อ่อนเพลียด้วย ไปเหนื่อยที่วังหลวงมา หยุนถิงเหนื่อยแล้วจริงๆ

พอกลับถึงห้อง หยุนถิงเอนพิงไหล่จวินหย่วนโยว “ซื่อจื่อ ท่านเล่าเรื่องกล่อมข้าเถอะ”

“เจ้าอยากฟังเรื่องอะไรเล่า?” น้ำเสียงน่าฟังของจวินหย่วนโยวลอยมา

“เช่นนั้นก็เล่าสามสิบหกกลยุทธ์เถอะ ลูกของพวกเราอยู่ในท้องก็จะได้ฟังไปด้วย ถือว่าเป็นการเสริมพัฒนาการเด็กไปด้วย!” หยุนถิงบอก

“ได้!” จวินหย่วนโยวเริ่มเล่า

นี่เป็นสิ่งที่เมื่อก่อนหยุนถิงเล่าให้เขาฟัง ดังนั้นจวินหย่วนโยวเลยจำได้

ไม่นาน หยุนถิงก็หลับไป

ได้ยินเสียงหายใจแผ่วเบาของนาง สายตาจวินหย่วนโยวเต็มไปด้วยความอ่อนโยนรักใคร่ เขารู้ว่าสตรีที่ตั้งครรภ์มักจะเหน็ดเหนื่อยง่าย พอเห็นหยุนถิงหลับไป จวินหย่วนโยวกลับไม่ได้หยุดพูด ยังคงเล่าต่อไป

อีกด้านหนึ่ง หยุนซูออกจากจวนซื่อจื่อก็ตรงไปร้านเนื้อย่างเลย นางอยากพบขอทานที่ไปส่งข่าวให้พี่หญิงใหญ่