บทที่ 555 นังจิ้งจอก ใช้วิธีการอะไรกันแน่

“ขอรับ!” องครักษ์ลับไปจัดการทันที

ไหนเลยที่ฮ่องเต้จะยังมีแก่ใจเขียนอักษรและวาดภาพอีก คนทั้งคนโกรธสุดขีด ลุกขึ้นก็เดินออกไป

ซูกงกงรีบตามไปทันที ตกใจจนไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว

ฮ่องเต้เดินไปอย่างไร้จุดหมาย ในตอนที่เดินผ่านกำแพงวัง จู่ก็ได้ยินเสียงพิณดังขึ้นมา

เสียงนุ่มนวลไพเราะจับใจ สงบนิ่งไม่แยแส ราวกับสายน้ำไหลเชี่ยวไหลไปตามแม่น้ำ ไหลออกไปไกล มุ่งหน้าไปยังพื้นราบ ทำให้อารมณ์ฉุนเฉียวของเขาสงบลงมาอย่างรวดเร็ว

ฮ่องเต้ชำเลืองมองกำแพงวังนั่นครู่หนึ่ง“นี่คือลานของฉินเฟยใช่ไหม”

“ทูลฝ่าบาท ใช่พ่ะย่ะค่ะ!” ซูกงกงตอบด้วยความเคารพนบนอบ

“ดูเหมือนข้าจะไม่ได้พบฉินเฟยนานมาแล้ว เคลื่อนขบวน!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินเฟยที่อยู่ในลาน กำลังนั่งดีดพิณอยู่ในศาลา จู่ๆก็ได้ยินเสียงที่แหบเหมือนเป็ดขันดังขึ้นมา“ฝ่าบาทเสด็จ!”

“เหนียงเหนียงฝ่าบาทเสด็จมาแล้ว!” สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยความตื่นเต้น

ใบหน้าของฉินเฟยเต็มไปด้วยความยินดี รีบลุกขึ้นมาคำนับทันที“หม่อมฉันคำนับฝ่าบาท!”

“สนมรักไม่จำเป็นต้องมากพิธี บังเอิญข้าผ่านมาได้ยินเสียงพิณของเจ้าพอดี ก็เลยเข้ามาดูหน่อย!”ฮ่องเต้เดินเข้ามา

“ขอบพระทัยฝ่าบาท หม่อมฉันอยู่ว่างๆไม่มีอะไรทำก็เลยดีดพิณ”

“สนมรักถ่อมตัวเกินไปแล้ว ข้าจำได้ว่าทักษะการดีดพิณของเจ้าดีที่สุดในเมืองหลวงสมัยนั้นเลย!” สมัยนั้นเพราะฮ่องเต้ถูกใจทักษะการดีดพิณของฉินเฟยถึงได้ให้นางเข้าวัง

“ฝ่าบาท นั่นเป็นเรื่องเมื่อหลายปีมาแล้ว ตอนนี้หม่อมฉันก็แค่ฆ่าเวลาเท่านั้น!” ขณะที่ฉินเฟยกล่าวไป ก็นั่งลงไปยังที่นั่ง และดีดสายพิณขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เสียงดนตรีที่ยอดเยี่ยมหลั่งไหลออกมาจากปลายนิ้วของฉินเฟย สุขสบายและชื่นมื่น ทั้งยังร่าเริงและซุกซน ราวกับผีเสื้อที่กระพือปีก ร่ายรำไปทั่วทุกที่ บางครั้งก็ว่องไว บางครั้งก็หยุดชะงัก บางครั้งก็ทุ้มลึก------

ฮ่องเต้ฟังอย่างหลงใหลมัวเมา เพลงๆนี้ ก็คือเพลงที่ฉินเฟยดีดตอนที่ฮ่องเต้เลือกนางในสมัยนั้น

ฉินเฟยในตอนนี้ไม่ได้เป็นสาวน้อยแสนสวยและน่ารักเหมือนในสมัยนั้นอีกแล้ว นางดูสง่างามและสุขุมเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่อ่อนโยนบนคิ้วและดวงตา มองดูก็ทำให้คนรู้สึกใกล้ชิด

หลังจากที่ดีดจบหนึ่งเพลง ฮ่องเต้เดินเข้ามาจับมือของฉินเฟย“ไม่เลว ทักษะการดีดเพลงไม่ด้อยไปกว่าสมัยนั้นเลย!”

ฉินเฟยกล่าวด้วยความถ่อมตน“ฝ่าบาทชมเกินไปแล้ว”

“คืนนี้ข้าจะอยู่รับประทานอาหาร!” ฮ่องเต้เอ่ยปาก

ใบหน้าของฉินเฟยเต็มไปด้วยความยินดี“เด็กๆรีบไปจัดเตรียมเดี๋ยวนี้!”

“ไม่ต้องแล้ว ข้าเห็นมุมหนึ่งในลานของเจ้า ปลูกผักและผลไม้อยู่เล็กน้อย”

“ฝ่าบาททรงห่วงใยราษฎร รักประชาชนเหมือนลูก หม่อมฉันช่วยอะไรไม่ได้ ดังนั้นจึงปลูกผักผลไม้เอาไว้ที่มุมของลาน จะได้สัมผัสชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้าน หลายวันก่อนยังให้สาวใช้นำแตงกวากับถั่วไปให้ห้องครัวทำอาหาร ผักที่ปลูกเองรสชาติไม่เลวจริงๆ” ฉินเฟยตอบ

“เช่นนี้ คืนนี้ก็ใช้ผักในลานของเจ้าทำเป็นอาหารเย็นเถอะ” ฮ่องเต้ก้าวเท้าเดินเข้าไป

ได้เห็นผักผลไม้เหล่านี้ในพระราชวัง ฮ่องเต้ย่อมยินดีเป็นธรรมดา เด็ดแตงกวากับถั่ว แล้วก็ผักอื่นๆด้วยพระองค์เองอีกเล็กน้อย------

อาหารบ้านๆมื้อนี้ ถึงแม้จะไม่ใช่อาหารอันโอชะ แต่ฮ่องเต้กลับเสวยด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง คืนนี้ฮ่องเต้ย่อมต้องค้างที่ลานของฉินเฟยเป็นธรรมดา

และเฟิ่งจาวหยีได้ยินว่าฮ่องเต้พักผ่อนที่ลานของฉินเฟย โกรธจนปัดถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะลงไปบนพื้นทันที

“น่าชิงชังนัก ผู้หญิงอายุมากและทรุดโทรมไปตามวัยอย่างฉินเฟยยังสามารถทำให้ฝ่าบาทอยู่ค้างคืนได้ เจ้าไปสืบมาเดี๋ยวนี้ นางใช้วิธียั่วยวนอะไรกันแน่?” เฟิ่งจาวหยีคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

“ขอรับ!” สาวใช้รีบไปสอบถามทันที ไม่นานนักก็กลับมา

“เหนียงเหนียง คืนนี้ฝ่าบาทอยู่กินข้าวเย็นที่ฉินเฟย อาหารที่ทำล้วนเป็นผักที่ฉินเฟยปลูกในลาน อาหารเย็นก็คือผักในฟาร์มทั้งนั้น ฉินเฟยสั่งให้คนปลูกผักผลไม้เอาไว้ที่มุมหนึ่งของลาน!”

เฟิ่งจาวหยีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย“เจ้าพาคนไปพลิกพื้นที่ว่างทั้งหมดของลานมาปลูกผัก!”