บทที่ 56 หรือไม่ใช่แกล้งโดนชน เพื่อจะแต่งกับข้าให้ได้ล่ะ

“ท่านแม่ ข้ากลับมาได้ยังไงหรือเจ้าคะ?” ซูซินโหรวถาม

“ลูกแม่ ครั้งนี้เจ้าช่างไม่รู้ความเกินไปแล้ว พ่อเจ้าบอกว่าเจ้าไปมีเรื่องขัดแย้งกับองครักษ์ของคุณหนูหยุน นั่นเป็นถึงองครักษ์เงามังกรเชียวนะ เจ้าบุ่มบ่ามเกินไปแล้วจริง ๆ โชคยังดีที่พ่อของเจ้าร้องขอความเมตตา ครั้งนี้จึงรักษาชีวิตของเจ้าเอาไว้ได้” นางหลิวพูดตักเตือน

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ข้ารู้อยู่แล้วล่ะว่าท่านพ่อรักข้าที่สุด แม่ท่านยังไม่รู้สินะว่าองครักษ์คนนั้นน่ากลัวขนาดไหน ข้ายังคิดอยู่เลยว่าตัวเองคงต้องตายแน่แล้ว” ตอนนี้พอซูซินโหรวพูดถึงหลงเอ้อขึ้นมา ในใจก็ยังนึกหวาดกลัวไม่หาย

“เจ้าก็จริง ๆ เลย! ปกติเจ้าเป็นคนที่ควบคุมสติได้มั่นคง ทำไมวันนี้ถึงได้คุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แบบนี้ล่ะ? ก็แค่ผู้หญิงอัปลักษณ์คนหนึ่งเท่านั้น แถมยังไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายอีก” นางหลิวพูดด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม

“ท่านแม่ ถ้าหยุนถิงช่วยรักษาใบหน้าของพี่หญิงใหญ่ได้จริง ๆ ล่ะ? อีกสิบวันหลังจากนี้ จะเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินเฒ่าฟู่แล้ว พอถึงเวลานั้น บรรดาคนที่จะมาร่วมงานเลี้ยงก็จะเป็นพวกคุณชายผู้สูงศักดิ์กับขุนนางคนสำคัญในเมืองหลวง ท่านแม่ อย่างไรข้าก็ต้องไปให้ได้นะเจ้าคะ" ซูซินโหรวขอร้องอ้อนวอน

“วางใจเถอะ หยุนถิงเองก็เป็นพวกหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว จะมีปัญญารักษาซูชิงโยวได้ยังไงล่ะ? ก็แค่แสร้งทำท่าทำทางไปอย่างนั้นเอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าซื่อจื่อไปถูกตาต้องใจคนหน้าตาน่าเกลียดอย่างหยุนถิงนั่นได้ยังไง ทั้งยังส่งองครักษ์เงามังกรให้มาคอยคุ้มครองนางอีก

วันหลังถ้าเจ้าได้พบกับหยุนถิง จะต้องปฏิบัติต่อนางอย่างสุภาพ จงใช้ความพยายามให้มากพอจนคนอื่นมองไม่เห็นความเป็นอริใด ๆ คิดจะจัดการใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องที่สามารถทำอะไรโง่ ๆ อย่างการใช้อารมณ์เข้าปะทะตรง ๆ แล้วจะได้ผล" บนใบหน้าของนางหลิวปรากฏแววอำมหิตสายหนึ่งวาบผ่าน

“ท่านแม่ ท่านมีวิธีให้ข้าเข้าร่วมได้ใช่หรือไม่? ท่านแม่ ท่านต้องช่วยข้านะ!” ซูซินโหรวจับมือมารดาแน่น

“แม่ก็มีแค่เจ้าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ไม่ช่วยเจ้าแล้วจะให้ช่วยใครล่ะ ? แม่มีวิธีมากมายที่จะกันไม่ให้ซูชิงโยวออกไปข้างนอกได้ ดังนั้นช่วงนี้เจ้าก็อยู่ในห้องอย่างสบายใจได้ พ่อของเจ้าสั่งว่าให้เจ้านั่งหันหน้าเข้ากำแพง พิจารณาถึงความผิดเป็นเวลาหนึ่งเดือน” นางหลิวพูดปลอบโยน

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ ถึงยังไงท่านแม่ก็รักข้าที่สุดจริง ๆ " ซูซินโหรวมีความสุขมาก

ขอแค่นางสามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินเฒ่าได้ อาศัยพรสวรรค์ของนางย่อมดึงดูดความสนใจของบรรดาคุณชายสูงศักดิ์เหล่านั้นได้แน่ เมื่อถึงเวลานั้น ไม่แน่ว่านางอาจได้แต่งเข้าบ้านพวกคนใหญ่คนโต ได้ใช้ชีวิตรุ่งเรืองเฟื่องฟู

............

จวนหลีอ๋อง

นับตั้งแต่หมอกำมะลอหนึ่งแก่หนึ่งหนุ่มคู่นั้นออกจากจวนไป โม่ฉือหานก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตาแก่นั่นพูดไว้ไม่หยุด

หรือว่าคืนนี้เขาจะสามารถทำจนสำเร็จได้จริง ๆ? โม่ฉือหานรีบเรียกสาวงามคนหนึ่งเข้ามาทันที แม้ว่าตาแก่นั่นจะบอกว่าระยะเวลาอาจจะสั้นหน่อย แต่ขอแค่มันลุกได้ก็นับว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เมื่อคิดย้อนไปถึงเรื่องที่ตัวเองไม่ไหว โม่ฉือหานก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านใจมาก คืนนี้เขาจะต้องล้างความอัปยศนี้ให้หมดไม่มีเหลือ

คืนนี้เขาจงใจไล่องครักษ์ที่เฝ้าประจำอยู่ในเรือนออกไป ไม่อนุญาตให้ใครมารบกวน

ในห้องในขณะนี้ โม่ฉือหานกำลังผลักสาวงามลงบนเตียงอย่างยั้งใจไม่อยู่ ข่มเหงรังแก

นางอย่างย่ามใจ เรียกร้องเอาอย่างบ้าคลั่ง

ที่ด้านนอก มีเสียงเอะอะอึกทึกหลายเสียงดังแว่วมา

“องค์ชายสี่ ท่านอ๋องสั่งข้าไว้เป็นพิเศษว่าคืนนี้ไม่อนุญาตให้ใครรบกวน ถ้าท่านไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนอะไร โปรดมาใหม่พรุ่งนี้เถิด ไม่อย่างนั้นท่านอ๋องจะตำหนิข้าน้อยได้นะพะย่ะค่ะ” องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยปาก เพราะเขารั้งอีกฝ่ายไว้ไม่ได้

โม่ฉือชิงรีบร้อนพุ่งเข้าไปในสภาพแข้งราขาขวิด: "ข้ามาที่นี่ย่อมต้องมีเรื่องเร่งด่วนอยู่แล้วสิ! พี่รองข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับเจ้า พี่รองเจ้ารีบออกมาเร็ว ๆ เข้าเถอะ!"

หลังกลับจากท่องเที่ยวทะเลสาบในเขตชานเมืองตะวันออก โม่ฉือชิงจะนั่งก็นั่งไม่ติด จะยืนก็ยืนไม่มั่น เอาแต่คิดถึงใบหน้าอันงดงามพริ้มเพราของหยุนถิง มันทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มเข้าไปจนถึงหัวใจถึงปอดเลยทีเดียว

ไม่ใช่เพราะหยุนถิงหน้าตาน่าเกลียดเกินไป พี่รองเลยหย่านางหรอกรึ? หากพี่รองได้รู้ว่าหยุนถิงฟื้นคืนรูปโฉมที่แท้จริงของนางได้แล้ว จะต้องนึกเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน โม่ฉือชิงจึงรีบตาลีตาเหลือกมาบอกโม่ฉือหาน แต่เขาไม่อยากถูกองครักษ์ขวางไว้ให้ติดอยู่นอกประตู

โม่ฉือหานที่อยู่ในห้องกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม สุดท้ายได้ยินเสียงแหกปากร้องเหมือนหมูถูกเชือดของโม่ฉือชิง ก็โกรธจนหน้าดำทะมึน เส้นเลือดสีเขียว ๆ ปูดโปนขึ้นจนเต็มหน้าผาก

“สมควรตาย! องครักษ์อยู่ไหน? จับโม่ฉือชิงโยนออกไปให้ข้าเดี๋ยวนี้!” โม่ฉือหานคำรามสั่งด้วยความโกรธ

องครักษ์สองคนรีบพุ่งเข้ามา: "องค์ชายสี่ เชิญเถอะ"

เมื่อมองไปที่ประตูที่ปิดสนิท โม่ฉือชิงรู้สึกหงุดหงิดมาก: "พี่รองนี่เจ้าหมายความว่ายังไง? ข้าอุตส่าห์มาหาเจ้าด้วยเจตนาดี แต่เจ้าถึงกับไม่ยอมพบข้า ทั้งยังสั่งคนโยนข้าออกไปอีก ข้าจะมาบอกเจ้าว่าหยุนถิงผู้หญิงคนนั้นน่ะ ไม่ใช่คนหน้าตาอัปลักษณ์แล้ว ใบหน้าของนางตอนนี้----"