บทที่ 569 หยุนไห่เทียนขอแต่งงานซูชิงโยว

โชคดีที่ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเร็วมากพอ มิเช่นนั้นจวนตระกูลหยุนเกรงว่าจะได้เห็นเลือดแล้ว

“จวินซื่อจื่อชมเกินไปแล้ว ข้าย่อมจะไม่ให้ใครทำร้ายถิงเอ๋อร์อยู่แล้ว ใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น” หยุนเฉิงเซี่ยงรับประกัน

จวินหย่วนโยวพึงพอใจมาก“ขอบคุณหยุนเฉิงเซี่ยงมาก”

“ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเกรงใจเช่นนี้”

หยุนถิงเห็นท่านพ่อของตัวเองกล่าวเช่นนี้ ก็ซาบซึ้งใจมากเช่นกัน

ทางด้านนี้ หยุนไห่เทียนส่งซูชิงโยวกลับจวนตระกูลซู เพื่อแสดงถึงการของคุณ ซูชิงโยวเชิญเขาเข้าไปดื่มชา

หยุนไห่เทียนคิดทบทวน ถึงเวลาต้องไปเยี่ยมเยียนจวนตระกูลซูแล้วจริงๆ ดังนั้นหยุนไห่เทียนจึงเดินตามซูชิงโยวเข้าไป

แต่แล้วทั้งสองคนเพิ่งจะเข้าไปถึงห้องโถง ก็เห็นอู๋ซงอยู่ด้วยเช่นกัน บนพื้นยังมีกล่องสีแดงวางเอาไว้มากมาย ดูแล้วเหมือนกับสินสอดทองหมั้น

“ท่านอา ขอท่านโปรดรับปากข้าเถอะ ข้าชอบน้องชิงโยวจริงๆ ถ้าหากข้าแต่งงานกับนางแล้ว ข้าสัญญาว่าจะดีต่อนาง!” อู๋ซงกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงใจ

ซูโหวเย่ชักสีหน้าทันที“หลานชายใช่ว่าข้าจะไม่รับปากเจ้า แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ เมื่อคืนชิงโยวไปร่วมงานเลี้ยงที่พระราชวัง จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา พระราชวังให้เพียงขันทีน้อยมาบอกว่าเกิดเรื่องขึ้นที่พระราชวัง ชิงโยวจำเป็นต้องได้รับการสอบปากคำ เจ้ามาขอแต่งงานในเวลานี้ ไม่เหมาะสม!”

“ท่านอา หลานก้าวล่วงไปแล้ว แต่ข้าชอบชิงโยวจริงๆ ไม่ว่านางจะทำอะไรลงไปข้าก็ไม่สนใจทั้งนั้น ขอเพียงท่านรับปากข้าเท่านั้น!” อู๋ซงกล่าวพร้อมกับกำลังจะคุกเข่าลงไปกับพื้น

“พี่อู๋ซง นี่ท่านกำลังทำอะไร!” ซูชิงโยววิ่งเข้ามาทันที

นางคิดไม่ถึงเลยว่า อู๋ซงจะส่งของกำนัลมาหมั้นหมายที่ตระกูลซู แถมยังเป็นเวลาที่นางถูกกักตัวที่พระราชวังอีก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็มีเจตนาฉวยโอกาสเอาเปรียบตอนที่คนอื่นลำบาก

ทันทีที่เสียงดังขึ้นมา คนสองคนที่อยู่ในเรือนมองมาทันที

ซูโหวเย่ร้องไห้ด้วยความดีใจ“ลูกสาว เจ้ากลับมาได้สักที ทำไมแค่ไปร่วมเลี้ยงยังถูกกักตัวที่พระราชวังได้ หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะอธิบายกับแม่ที่ตายไปของเจ้าอย่างไรกัน!”

มองดูท่าทางที่ร้องไห้ฟูมฟายของพ่อตัวเอง ซูชิงโยวซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง“ท่านพ่อ ข้าก็ปลอดภัยกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ แม่ทัพหยุนเป็นคนส่งข้ากลับมา”

ซูโหวเย่ถึงได้สังเกตเห็นหยุนไห่เทียนที่อยู่ด้านหลัง“ขอบคุณแม่ทัพหยุนมากที่ส่งลูกสาวข้ากลับมา!”

“โหวเย่เกรงใจแล้ว!” หยุนไห่เทียนตอบ

“พ่อบ้าน รีบยกชามา แม่ทัพหยุนไม่ค่อยได้มาจวนตระกูลซู นำใบชาที่ข้าเก็บสะสมออกมา!” ซูโหวเย่กล่าวด้วยความตื่นเต้น

“ขอรับ!”

หยุนไห่เทียนนั่งลง ชำเลืองไปทางอู๋ซงด้วยสีหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งเย็นยะเยือก“นี่คุณชายอู๋กำลังทำอะไร?”

ใบหน้าของอู๋ซงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ตั้งแต่เขาเห็นหยุนไห่เทียนครั้งก่อน ก็รู้สึกว่าชิงโยวปฏิบัติต่อเขาแตกต่างออกไปเล็กน้อย เขาเป็นแค่บัณฑิตคนหนึ่ง ตระกูลก็ทำการค้าอีก ย่อมไม่สามารถเทียบกับตระกูลหยุนอยู่แล้ว

ดังนั้นอู๋ซงถึงได้ฉวยโอกาสตอนที่ซูชิงโยวไม่อยู่ ต้องการจัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อยเร็วๆ

คิดไม่ถึงว่า จะทันเวลาที่นางกลับมาพอดี แถมยังทันเวลาที่แม่ทัพหยุนมาพร้อมกันอีกด้วย

สีหน้าของอู๋ซงแข็งทื่อทันที“ข้า ข้ากำลัง------”

“เขากำลังคุยเรื่องขอแต่งงานกับข้า ชิงโยวเจ้ามาได้จังหวะพอดี อู๋ซงบอกว่าอยากจะขอเจ้าแต่งงาน อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของเจ้า เจ้าตัดสินใจเองเถอะ!” ซูโหวเย่อธิบาย

ตอนที่พูดคำนี้ ซูโหวเย่ยังไม่ลืมมองไปทางหยุนไห่เทียน

ก็เห็นสีหน้าของหยุนไห่เทียนเคร่งขรึมลงมาจริงๆ จ้องมองไปทางอู๋ซงด้วยสายตาเย็นชา

ซูชิงโยวยังรู้สึกถึงความโกรธของหยุนไห่เทียน รีบเอ่ยปากขึ้นมาทันที“พี่อู๋ซงขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆของท่าน เพียงแต่ว่าข้าจะไม่แต่งงานกับท่าน ทั้งชาติก็จะไม่แต่ง ในใจของข้าเห็นท่านเป็นพี่ชายมาโดยตลอด!”