บทที่ 6 อยากสวมเขาให้ข้า เจ้าคู่ควรรึ

“เจ้าพูดไม่ผิด แต่เหตุใดเจ้าไม่ชอบที่นี่เล่า?”

“อยุ่ที่นี่ก็เหมือนนกหงส์หยกที่โดนขังในกรง มีอะไรดีกัน ข้าชอบวันเวลาที่ท่านเที่ยวเล่นระหว่างภูเขาและแม่น้ำ ดื่มเหล้าคนเดียวจนเมา ใช้ชีวิตอิสระมากกว่า” หยุนถิงตอบ

จวินหย่วนโยวมองสตรีข้างๆอย่างครุ่นคิด ไม่คิดว่านางจะพูดจาอิสรเสรีไร้กฎเกณฑ์เช่นนี้ วันเวลาอย่างนั้นจวินหย่วนโยวก็เคยคาดหวังเช่นกัน

ถึงใบหน้าหยุนถิงจะอัปลักษณ์ยิ่งนัก แต่ดวงตาใสกระจ่างสุกสกาวของนางส่องประกายมั่นใจและหมายมาดเชื่อมั่น ทำให้จวินหย่วนโยวมองเหม่อไปเลย

ห้องทรงพระอักษร

กงกงให้พวกเขาสองคนยืนอยู่หน้าประตู ตนเองเข้าไปกราบทูล

“ซื่อจื่อ อีกเดี๋ยวท่านต้องปกป้องข้านะ ข้าขี้ขลาดจะตาย” หนุนถิงมองจวินหย่วนโยวอย่างอ้อนวอนน่าสงสาร

จวินหย่วนโยวมุมปากกระตุก ถึงจะได้คุยกับสตรีตรงหน้าไม่นาน แต่ก็ดูออกว่านางมิใช่คนอ่อนแออะไร สตรีผู้นี้เป็นหมาป่าหุ้มหนังแกะชัดๆ เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

“ได้ ข้าจะพยายาม” จวินหย่วนโยวตอบรับ

“ขอบคุณซื่อจื่อ”

“ฮ่องเต้เรียกจวินซื่อจื่อ พระชายาหลีเข้าเฝ้า” เสียงตะโกนแหบดั่งเสียงเป็ดของกงกงดังมา

หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวสองคนเดินเข้าไป หยุนถิงเห็นโม่ฉือหานในทันที เขากำลังถลึงตา หน้าดำคร่ำเครียด ดวงตาดำขลับฉายแววมาดร้ายกระหายเลือดและเคียดแค้น ประหนึ่งจะจับเธอห้าม้าแยกร่างก็ไม่ปาน

หยุนถิงมองหลีอ๋องอย่างท้าทาย ดวงตางามเต็มไปด้วยความไม่แยแสและเย้ยหยัน เป็นเพียงแค่แวบเดียวก็เก็บมันซ่อนไว้ และคารวะฮ่องเต้ด้วยสีหน้าน่าสงสาร

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นปีหมื่นหมื่นปี”

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท” จวินหย่วนโยวก็คารวะตาม แต่ไม่ได้คุกเข่า แค่ย่อเข่าเล็กน้อย

ฮ่องเต้รู้ว่าจวินหย่วนโยวไม่แข็งแรง พระราชทานอนุญาตเป็นพิเศษให้เขาไม่ต้องคุกเข่า

“ตามสบาย เจ้าก็คือหยุนถิง?” น้ำเสียงเย็นชาของฮ่องเต้ดังขึ้น

“กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันคือหยุนถิง” หยุนถิงเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายบนบัลลังก์นั่น ออกจะแปลกใจเล็กน้อย

นึกว่าฮ่องเต้จะเป็นตาแก่คนหนึ่ง ไม่คิดว่าจะอายุน้อยขนาดนี้ ดูแล้วจะน่าจะแก่กว่าหลีอ๋องหลายปี

บนชุดมังกรสีเหลืองทองปักลายมังกรแหวกว่ายสมุทร ผมสีดำสนิทเกล้าขึ้นมา บนหัวมีมงกุฎ คิ้วโก่งงามตวัดขึ้น ดวงตาเรียวยาวแฝงคมปลาบ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้านั้นแผ่ซ่านรังสีเยือกเย็นเย่อหยิ่ง แต่กลับน่าเกรงขามข่มคน สิ่งทีแผ่ซ่านเด่นชัดคือรังสีเย่อหยิ่งเหนือฟ้าดิน。

ที่เอวเขามีหยกขาวชิ้นหนึ่งแขวนไว้ ลักษณะเรียบลื่น สลักลวดลายมังกรไว้ สะท้อนฐานะสูงส่งออกมา

นี่คือโม่ฉือแหย ฮ่องเต้ของแคว้นต้าเยียน พี่ชายของหลีอ๋อง

“ข้าได้ยินหลีอ๋องบอกว่า เจ้าเอาตนเองแต่งเป็นอนุให้จวินหย่วนโยว มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือไม่?” ฮ่องเต้ถามอย่างเย็นชา

“กราบทูลฝ่าบาท เป็นเช่นนี้จริงๆ” หยุนถิงตอบ

“ถิงถิงเจ้าอย่ากลัวไป โดนใครรังแกมาก็กราบทูลฮ่องเต้ไป พ่อต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้เจ้าได้แน่” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยปาก

คนผู้นั้นอยู่ในชุดขุนนางสีดำ ใบหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง รอบกายแผ่ซ่านรังสีมั่นคงแฝงนัย เห็นถึงประกายความขุ่นเคืองและกังวลชัดเจนในแววตา