บทที่ 603 มิว่าอะไรก็มิสำคัญเท่าเจ้า

หยุนถิงขมวดคิ้วน้อยๆ “ข้าต้องแน่ใจก่อนว่าเป็นพิษอะไร และวางได้อย่างไร ถึงจะถอนพิษได้ ต้องใช้เวลา”

“ได้ ต้องการให้ข้าทำสิ่งใดขอให้บอก ขอเพียงช่วยซูชิงโยวได้” หยุนไห่เทียนสีหน้าตึงเครียด

“ข้าไม่เกรงใจพี่ใหญ่อยู่แล้ว พวกท่านออกไปกันก่อนเถอะ!” หยุนถิงบอก

ซูโหวเย่รีบให้ท่านหมอและหมอหลวงออกไปจนหมด ตนเองก็ตามออกไป เขารู้ดีว่าฝีมือการแพทย์ของหยุนถิงเก่งกาจนัก มีนางอยู่ ชิงโยวต้องรอดแน่

หยุนไห่เทียนก็ตามออกไปเช่นกัน เขากลัวว่า หากตนอยู่ต่อ พอมองเห็นซูชิงโยวทรมานแล้ว เขาจะทนไม่ไหว

“ซูโหวเย่ อยู่ดีๆทำไมชิงโยวถึงโดนพิษได้เล่า?” หยุนไห่เทียนถาม

“ไม่รู้เลย วันนี้ตอนเช้าชิงโยวบอกจะเข้าวังก็สลบไปเลย นางกินดื่มเหมือนปกติทุกอย่าง หรือว่าจะเป็นในวัง?” ซูโหวเย่เองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

หยุนไห่เทียนพลันถึงนึกครั้งนั้นในวัง มีคนเกือบฆ่าซูชิงโยว โชคดีที่ตนไปช่วยไว้ได้ทัน ต่อมาสืบสวน แต่ฆาตกรกลับโดนฆ่าปิดปาก ไม่มีร่องรอยอีก

บวกกับครึ่งเดือนมานี้ซูชิงโยวเข้าวังตลอด หยุนไห่เทียนเริ่มเดาได้แล้ว

“เรื่องนี้ข้าจะสืบให้ละเอียดแน่ รับรองจะไม่ให้ผู้ใดทำร้ายชิงโยวได้เป็นอันขาด!” หยุนไห่เทียนรับรอง

“ขอบคุณแม่ทัพหยุนมาก!” ซูโหวเย่ซาบซึ้งใจนัก

ในห้อง หยุนถิงหยิบอุปกรณ์รักษาออกมาจากในมิติและทำการตรวจเลือดซูชิงโยวอย่างรวดเร็ว จวินหย่วนโยวที่อยู่ข้างๆคอยเป็นลูกมือ

เขารู้จักมิติของหยุนถิงดี ดังนั้นพอนางหยิบอะไรออกมา จวินหย่วนโยวก็ไม่รู้สึกเหลือเชื่อเลย

หยุนถิงดึงพิษในเลือดของซูชิงโยวออกมาทดสอบส่วนผสมของพิษ พอแน่ใจว่าเป็นพิษอะไร ก็ถึงหยิบยาถอนพิษของมันออกมาให้ซูชิงโยวกิน

ไม่นานซูชิงโยวก็ฟื้นขึ้นมาจริงๆ เพียงแต่อ่อนเพลียมาก

“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?” หยุนถิงถาม

พอซูชิงโยวเห็นหยุนถิงกับจวินหย่วนโยว ก็ตกใจมาก “หยุนถิง ทำไมเจ้ากับจวินซื่อจื่อถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

“ตอนเช้าก่อนออกไปเจ้าสลบไสลไม่ได้สติ สาวใช้เลยไปตามหาที่จวนซื่อจื่อ ข้าเลยมานี่แหละ” หยุนถิงอธิบายง่ายๆ

“ข้าสลบไป ตอนเช้าข้ารู้สึกมึนหัวยิ่งนัก ต่อมาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว ข้าเป็นอะไรไปรึ?” ซูชิงโยวถาม

“เจ้าถูกพิษ เป็นพิษออกฤทธิ์ช้า เจ้าโดนมันนานแล้ว พิษชนิดนี้พอเข้าสู่ร่างกายคนนานวันเข้า ร่างกายจะอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง หัวหมุนมึนงง สุดท้ายก็จะหลับใหลไป ประหนึ่งเจ้าหญิงนิทรา ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย” หยุนถิงตอบตามจริง ก็เพื่อให้ซูชิงโยวรู้จักระวังตัว

ซูชิงโยวบื้อไปเลย “ผู้ใดกันชั่วร้ายปานนี้ วางยาพิษใส่ข้า?”

“ระยะนี้เจ้าเข้าวังแล้วเจอเรื่องอะไรผิดปกติบ้าง หรือไม่เหมือนเมื่อก่อน หรือมีกลิ่นอะไรไม่เหมือนเดิม?” หยุนถิงถาม

“เจ้าสงสัยว่าจะมีคนในวังวางยาพิษข้า?”

ซูชิงโยวสีหน้าตึงเครียด ครุ่นคิดอย่างตั้งใจ “ทุกวันข้าจะไปกินข้าวเช้ากับไทเฮา น่าจะไม่ได้วางยาพิษในอาหาร ไม่เช่นนั้นไทเฮาก็ต้องโดนพิษด้วย คนที่ปกติพบเจอก็ล้วนเป็นมามาคนสนิทกับสาวใช้ของไทเฮา

หากจะพูด มีเพียงเรื่องเดียวที่ไม่เหมือนคือ บางครั้งที่ข้าไปเร็วหน่อย ไทเฮายังไม่มา มีมามาเข้ามาทำความสะอาด จากนั้นธูปที่เปลี่ยนออกมากลิ่นกลับต่างจากวันแรกที่ได้กลิ่น”

หยุนถิงฟังออกถึงความผิดปกติ “มีอะไรไม่เหมือน กลิ่นอะไร?”

“ธูปวันแรกเป็นกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ วันที่สองข้าไปเร็วหน่อย ธูปที่มามาคนนั้นเปลี่ยนต่อหน้าข้า กลิ่นนั้นอ่อนโยนจาง แทบจะไม่มี เหมือนดอกหอมหมื่นลี้แต่ก็ไม่เหมือนดอกหอมหมื่นลี้ มันบอกไม่ถูก” ซูชิงโยวตอบอย่างจริงจัง

“ดูท่าปัญหาจะอยู่ที่ธูป” หยุนถิงขมวดคิ้ว

“หรือว่าเป็นมามาคนนั้น นางมักจะเข้าไปเปลี่ยนในวันที่ข้าไปเช้าหน่อย หากเป็นเช่นนี้ไทเฮาโดนพิษหรือไม่ ไม่ถูกต้องสิ ทุกวันยามไทเฮาสวดมนต์ไม่มีอะไรผิดปกติเลยนี่นา?” ซูชิงโยวไม่เข้าใจ

“ดูท่าข้าต้องเข้าวังสักครั้งแล้วล่ะ!”