บทที่ 608 จุดที่นางทำให้ข้ารักที่สุด

“กราบทูลฝ่าบาท ร่างกายไทเฮามิเป็นอะไร ตอนกลางวันหม่อมฉันไปถวายพระพรไทเฮา ไทเฮาปกติทุกอย่าง!” เหมยเฟยอธิบาย

ไอ้สังหารของหลิ่วเฟยถึงคลายลง ถือว่าเหมยเฟยพูดอย่างเป็นธรรมออกมา

สีหน้าฮ่องเต้ดูบูดบึ้งยิ่งนัก แค่เพียงคำพูดขององครักษ์ลับและมามาไม่เพียงพอที่จะอธิบายอะไร ทันใดนั้นด้านนอกมีขันทีคนหนึ่งเข้ามารายงาน

“ฝ่าบาท สาวใช้คนสนิทของหลิ่วเฟยเหนียงเหนียงขอเข้าเฝ้า!”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “ให้นางเข้ามา!”

สีหน้าหลิ่วเฟยบูดบึ้งทันที นางมาทำอะไร ในใจพลันมีลางสังหรณ์ไม่ดีเอามากๆ

สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาคุกเข่าลงถวายบังคม “ข้าน้อยถวายบังคมฝ่าบาท หลิ่วเฟยเหนียงเหนียง!”

“เจ้ามาทำอะไร?” หลิ่วเฟยถลึงตาใส่อย่างโกรธขึ้ง

“เหนียงเหนียงท่านวางมือเถอะ อย่าทำผิดอีกเลย ข้าน้อยไม่อยากเห็นท่านเดินทางผิด---“

“หุบปาก ข้าทำอะไร ต้องให้เจ้ามาสอดเมื่อใดกัน!” หลิ่วเฟยแค่นเสียงเย็น

สาวใช้รีบหันไปมองฮ่องเต้บนบัลลังก์ทันที “ฝ่าบาท ข้าน้อยชื่อลู๋เอ๋อร์ เป็นสาวใช้คนสนิทข้างกายหลิ่วเฟยเหนียงเหนียง ข้าน้อยสามารถยืนยันได้ว่า หลิ่วเฟยเหนียงเหนียงบงการมามาคนนี้ไปวางยาพิษคุณหนูซูจริงๆ เพราะยาพิษนั้นข้าน้อยเป็นคนให้มามาเอง

ข้าน้อยยังมีจดหมาย ก็คือจดหมายที่องครักษ์ลับฝังไว้ใต้ต้นไม้หลังตำหนักหลิ่วเฟยเหนียงเหนียง เหนียงเหนียงให้ข้าน้อยไปขุดออกมาเปลี่ยนเป็นหุ่นไม้สาปแช่งแทน

จดหมายอยู่ที่นี่ ขอฝ่าบาททอดพระเนตร ข้าน้อยรู้ดีว่าสมควรตายนัก ขอฝ่าบาทละเว้นเหนียงเหนียง ข้าน้อยยินดีรับโทษแทนเหนียงเหนียง!”

สาวใช้พูดอย่างจงรักภักดี และควักจดหมายออกมาปึกหนึ่งจากในอกเสื้อ

ซูกงกงรับมาและถวายให้ฝ่าบาท

ฮ่องเต้เปิดจดหมายออกดู ลายมือในนั้นเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เป็นลายมือของหลิ่วเฟยและใต้เท้าหลิ่ว เนื้อหาในแต่ละจดหมายล้วนเป็นการกำจัดศัตรู ให้ร้ายวังหลังทั้งนั้น----

ฮ่องเต้เดือดดาลทะลุฟ้า โยนจดหมายเหล่านั้นใส่หน้าหลิ่วเฟย “หลิ่วเฟย ตอนนี้เจ้ายังจะพูดอะไรอีก?”

ใบหน้าหลิ่วเฟยโดนจดหมายกระแทกจนเจ็บ ขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบหยิบจดหมายเหล่านั้น พอเห็นลายมือคุ้นเคย นางอึ้งกิมกี่ไปเลย

“ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ ข้าไม่เคยเขียนจดหมายเหล่านี้ ขอฝ่าบาท---“

หลิ่วเฟยยังพูดไม่ทันจบ ฮ่องเต้ก็แทรกขึ้นว่า “หุบปาก หลักฐานวางอยู่ตรงหน้าอย่างทนโท่เยี่ยงนี้เจ้ายังกล้าโกหก หรือว่าเจ้าคิดว่าข้าจะเลอะเลือนถึงขั้นจำลายมือของเจ้าและพ่อเจ้ามิได้รึ

หลิ่วเฟยทำวังหลังปั่นป่วน ให้ร้ายสายเลือดราชวงศ์ ทำร้ายสนมนางใน ยังร่วมมือกับใต้เท้าหลิ่วกำจัดศัตรู วางยาพิษซูชิงโยว ความผิดใหญ่หลวงนัก ปลดฐานะพระสนมของหลิ่วเฟย ปลดเป็นสามัญชน คุมตัวเข้าคุกหลวง รอการลงอาญา

ใต้เท้าหลิ่วเป็นขุนนางราชสำนัก กลับช่วยนางกระทำการชั่วร้าย ทำร้ายขุนนางด้วยกัน ฆ่าคนพรากชีวิต ปลดตำแหน่งซ่างซูลิ่ง ยึดทรัพย์ตระกูลหลิ่ว ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าท้องพระคลัง เนรเทศคนของตระกูลหลิ่วทั้งหมดไปชายแดน ห้ามกลับเมืองหลวงตลอดชีวิต!”

คำพูดแต่ละคำบาดลึกลงในใจ

หลิ่วเฟยอึ้งไปเลย เข่าอ่อนทรุดลงพื้นทันที “ไม่ ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้ทำผิด หม่อมฉันโดนใส่ร้าย!”

“จะตายแล้วยังไม่สำนึก ทหารคุมตัวหลิ่วเฟยออกไป!” ฮ่องเต้พูดอย่างเดือดดาล

องครักษ์สองคนเข้ามาจากด้านนอก จะมาหามตัวหลิ่วเฟย แต่โดนหลิ่วเฟยสะบัดออกอย่างรังเกียจ

“ข้าไปเองได้!” หลิ่วเฟยตะคอกดัง ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน

นางรู้ดีว่า ไม่ว่าตนพูดอย่างไร ฝ่าบาทก็ไม่เชื่ออีกแล้ว ครั้งนี้ตระกูลหลิ่วจบสิ้นกันแล้ว