บทที่ 62 ตบหน้าอย่างรุนแรง

หยุนหลีโมโหจนหน้าดำคร่ำเครียด จ้องเขม็งหยุนถิงด้วยความโกรธเดือดดาล: "เจ้าอย่าเอาซื่อจื่อมาข่มขู่ข้าเลย ถึงคนอื่นจะกลัวเขาแต่ข้าไม่กลัวหรอก ข้าจะด่าเจ้าว่าเป็นหญิงมั่วผู้ชาย เจ้ามันเป็นรองเท้าขาดๆ ที่ไม่มีใครเอา"

"เพียะๆ!" เสียงตบอย่างรุนแรงดังขึ้นมาอีกสองฉาด

ในหน้าของหยุนหลีบวมแดงปรากฏเป็นรอยมือทันที บวมจนกลายเป็นหน้าหมู ตบจนดวงตาทั้งสองของนางเห็นดาวลอยเต็มไปหมด จึงรู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก

"หยุนถิงนังบัดซบ ข้าจะสู้ตายกับเจ้า" หยุนหลีพุ่งเข้ามา

หยูนถิงก็มองไปยังนางอย่างเหยียดหยาม แล้วหลบออกข้างๆ อย่างง่ายดาย: "หลงเอ้อเจ้าหูหนวกหรือ มีคนด่าซื่อจื่อของเจ้าว่าเป็นคนป่วยกระเสาะกระแสะ คนอายุสั้นนะ?"

พอคำพูดจบลง หลงเอ้อก็ลงมาจากท้องฟ้า แล้วถีบหยุนหลีที่กำลังงุนงงอยู่จนลอยออกไป

นางลอยออกไปสิบกว่าเมตร แล้วร่วงลงบนพื้นอย่างแรง กระอักเลือดออกจากปาก เจ็บปวดจนขยับเขยื้อนไม่ไหว

หลงเอ้อสวมชุดสีดำ ชักกระบี่ยาวที่อยู่ในมือออกมาทันที แล้วเดินทีละก้าวๆ เข้าไปใกล้หยุนหลี: "กระทั่งฮ่องเต้และไทเฮาองค์ปัจจุบันก็ยังสุภาพอย่างมากต่อซื่อจื่อของข้า เจ้าเด็กผู้หญิงที่รนหาที่ตาย คาดไม่ถึงว่าจะกล้าด่าประจานซื่อจื่อ ข้าองครักษ์เงามังกรสังหารคนมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยสังหารผู้หญิง แต่วันนี้เจ้าช่างน่ารังเกียจจริงๆ ผู้ที่ทำให้ซื่อจื่อต้องอับอายจะต้องถูกหั่นเป็นชิ้นๆ"

เมื่อเห็นว่ากระบี่ยาวนั้นกำลังจะฟันลงไปที่หยุนหลี เวลานี้หยุนหลีก็ตกใจจนเกือบตาย สีหน้าซีดเผือด รีบขอให้ยกโทษให้: "ทั้งหมดเป็นเพราะหยุนถิง เป็นนางที่ทำให้ข้าต้องด่า ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว เจ้าได้โปรดปล่อยข้าไปเถิดนะ"

"เจ้าเห็นว่าข้าตาบอดหูหนวกหรือ เมื่อครู่นี้ข้าก็ได้ยินชัดเจนอยู่ว่า เป็นเจ้าที่ด่าประจานซื่อจื่อและฮูหยินของข้า แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่กล้ายอมรับแล้วล่ะ มันสายไปแล้ว" กระบี่ยาวของหลงเอ้ออยู่บนคอของนางแล้ว

"ฮือ ช่วยด้วย พี่หญิงรองช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากตาย ข้ายังใช้ชีวิตได้ไม่มากพอเลย" หยุนหลีตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

โดยปกติแล้วนางเป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่งดงามและถูกตามใจจนเสียนิสัย เวลานี้เห็นกระบี่ยาวที่เป็นประกายแวววับวางอยู่บนคอของตนเอง หยุนหลีก็ตกใจอย่างมากจริงๆ

"ท่านพี่ ท่านพี่ไว้ชีวิตด้วย น้องหญิงสี่นางอายุน้อยไม่รู้อะไรควรอะไรไม่ควร นางเป็นคนพูดจาเหลวไหล ข้าขออภัยเจ้าแทนนางด้วย เจ้าได้โปรดเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง แล้วไว้ชีวิตน้องหญิงสี่ในครั้งนี้ด้วยเถิด" หยุนหลิงกล่าวขอร้องอ้อนวอนทันที

"เวลานี้น้องหญิงรองรู้ซึ่งถึงความผูกพันอันลึกซึ้งของพี่น้องแล้วรึ แล้วทำไมเมื่อครู่นี้ตอนที่น้องหญิงสี่ด่าข้าเจ้าถึงไม่ห้ามล่ะ หรือว่าในสายตาของเจ้า น้องหญิงสี่มีแม่คนเดียวกันกับเจ้า ก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเจ้า ข้าที่เป็นพี่ใหญ่คนนี้ก็คือคนนอกใช่หรือไม่" หยุนถิงย้อนถาม

นางรู้ว่าหยุนหลิงเป็นคนที่มีแผนการในใจ ปกติแล้วมักจะทำท่าทีเป็นบุตรสาวครอบครัวผู้มั่งมีที่อ่อนโยนมีความรู้ แต่ในความเป็นจริงแล้วโหดร้ายไร้ความปรานีเป็นที่สุด ทุกเรื่องมักจะไม่ออกหน้าไปเอง ชอบใส่ไฟ ใช้หยุนหลีเป็นหอก

หยุนหลิงนิ่งอึ้งไป หยุนถิงผู้นี้เฉลียวฉลาดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน เมื่อครู่นี้นางกำลังดูการแสดงอยู่จริงๆ พอดีว่าหยุนหลีจะสั่งสอนนางแทนตนเอง ถึงแม้ว่าจะสั่งสอนไม่ได้ ก็สามารถด่าให้นางอับอายขายหน้าได้ ใครจะคาดคิดว่าผลลัพธ์จะกลับตาลปัตรเช่นนี้

หยุนหลิงระงับความเคียดแค้นและไม่ยินยอมภายในใจเอาไว้ และบนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ: "ท่านพี่นี่คือการใส่ความข้าแล้ว พวกเราล้วนเป็นบุตรสาวของท่านพ่อ แน่นอนว่าไม่มีคำว่าเลือกที่รักมักที่ชัง เมื่อครู่นี้น้องหญิงสี่โมโหมากจึงพูดเร็วเกินไป ข้าจึงยังไม่ทันได้มีการตอบสนอง"

"เช่นนั้นตอนนี้เจ้ามีการตอบสนองแล้วหรือ? แต่น่าเสียดายมันสายไปแล้ว ที่นางทำให้อับอายขายหน้าไม่ใช่เพียงแค่ข้า แต่ยังเป็นซื่อจื่อด้วย หน้าตาของซื่อจื่อ ฮ่องเต้และไทเฮาในปัจจุบันยังไม่กล้าไม่เคารพ แล้วเจ้าที่เป็นบุตรสาวอนุภรรยาของจวนเฉิงเซี่ยงมีสิทธิ์อะไรหรือ" ในน้ำเสียงของหยุนถิงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

สีหน้าของหยุนหลิงไม่น่าดู กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างมาก

นางเป็นบุตรสาวอนุภรรยา เพราะสถานะนี้นางถูกหยุนถิงชี้หน้าด่ามาตั้งแต่เด็ก ชัดเจนว่าความสามารถและวิชาความรู้ของนางนั้นยอดเยี่ยม แต่เพราะเป็นบุตรสาวอนุภรรยาฉะนั้นจึงไม่มีใครมองเห็นมาโดยตลอด

ทั่วทั้งเมืองหลวงรู้เพียงว่ามีหยุนถิงคนที่ไร้ประโยชน์ไม่ได้เรื่องอยู่ในจวนเฉิงเซี่ยงเพียงคนเดียว แต่ไม่เคยรับรู้ว่ามีนาง นี่จึงเป็นสาเหตุที่หยุนหลิงเกลียดหยุนถิง

ถึงอย่างไรหยุนถิงก็เป็นบุตรสาวของภรรยาหลวง อีกทั้งยังเป็นที่รักใคร่โปรดปรานของผู้เป็นพ่อ ฉะนั้นหยุนหลิงจึงไม่เคยต่อสู้กับนางแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่มักจะส่งเสริมให้หยุนหลีไปหาเรื่องทะเลาะ