บทที่ 627 ข้าให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย

เหอหลี่เก๋อถลึงตาอย่างโมโหใส่ “เหตุใดเจ้าถึงหน้าไม่อายเยี่ยงนี้ เป็นแม่ที่มีลูกสองคนแล้ว คาดมิถึงยังมาสนใจฮูเอ๋อเลี่ย ข้ากับเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ต่อไปเขาได้เพียงแต่งงานกับข้าเท่านั้น!”

หยุนถิงเยาะเย้ย “หรือว่าเจ้าไม่เคยได้ยินว่า รู้จักกันมาแต่เด็กยังไม่สู้รักแรกพบ?”

ความจริงหยุนถิงไม่ได้ชอบฮูเอ๋อเลี่ย สามีของนางคือจวินหย่วนโยว ซื่อจื่ออันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าเยียน ผู้ชายที่สุขุมงดงามเยี่ยงนั้น จักมีผู้ใดสามารถเทียบได้อีก

หยุนถิงเพียงแค่เห็นฮูเอ๋อเลี่ยเป็นพี่ชาย แต่เหอหลี่เก๋อมายั่วยุปานนี้ หยุนถิงจึงจงใจพูดเช่นนี้

“น่ารังเกียจ คนเยี่ยงเจ้าจะมาคู่ควรเป็นรักแรกพบกับฮูเอ๋อเลี่ย ไม่ดูตัวเองเสียหน่อยว่ามีคุณธรรมอันใด เดิมทีเจ้าไม่มีสิทธิ์แย่งเขากับข้า” เหอหลี่เก๋อพูดจาอย่างเดือดดาล

“ข้าไม่มีสิทธิ์แย่งกับเจ้าจริงๆ เพราะเดิมทีข้าก็มิต้องแย่ง!” หยุนถิงพูดอย่างเหยียดหยาม

“เจ้า!” เหอหลี่เก๋อโกรธเคืองยิ่งนัก ยกมือจะตบเข้าไปทางหยุนถิง

ยังไม่ทันให้หยุนถิงโจมตีกลับ ก็มีมือข้างหนึ่งเข้ามาจับมือของเหอหลี่เก๋อเอาไว้

“เจ้าทำอะไร?” ฮูเอ๋อเลี่ยทำหน้าเย็นชาแล้วถามขึ้น

“คนไม่ดี คนไม่ดี------” จวินเสี่ยวเทียนจ้องตาเขม็งแล้วพูดด้วยเสียงเด็กน้อย

เหอหลี่เก๋อเห็นฮูเอ๋อเลี่ยดุใส่ตนเอง ยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม “นางมีอะไรดีกันแน่ ถึงทำให้เจ้าปกป้องนางปานนี้?”

“โวยวายพอหรือยัง ต่อไปห้ามเจ้าเสียมารยาทกับจี๋ญ่าอีก ขอโทษนางเสีย!” เสียงของฮูเอ๋อเลี่ยเย็นชาระดับหนึ่ง

“คาดมิถึงเจ้าให้ข้าขอโทษนาง ไม่เด็ดขาด!” เหอหลี่เก๋อสะบัดมือของฮูเอ๋อเลี่ยออก ร้องไห้แล้ววิ่งหนีไป

“จี๋ญ่าเจ้าอย่าถือสานางเลย เหอหลี่เก๋อเป็นคนนิสัยชอบใช้อำนาจไปบ้าง แต่นางมิได้มีเจตนาร้าย ข้าขอโทษเจ้าแทนนางด้วย” ฮูเอ๋อเลี่ยเอ่ยปาก

“ไม่เป็นไร ข้าจักไม่ถือสาเด็กสาวคนหนึ่งเป็นแน่” หยุนถิงตอบกลับ แล้วอุ้มจวินเสี่ยวเทียนเข้ามา

เมื่อพูดถึงความจองหองและใช้อำนาจบาตรใหญ่ ผู้ใดจะสู้นางได้เล่า

เพียงแค่ตอนนี้นางมีลูกแล้ว ทุกอย่างต้องคำนึงถึงลูกทั้งสอง และไม่เหมือนเมื่อก่อนที่พอพูดจาไม่ถูกใจสักคำก็ทะเลาะขึ้นมา หยุนถิงในตอนนี้อารมณ์คงที่ขึ้นมากนัก

“ท่านแม่ กอดหน่อย รักท่านแม่!” จวินเสี่ยวเทียนหัวเราะชอบใจ

ใบหน้าอันนุ่มนิ่มนั้น มองจนหยุนถิงอบอุ่นหัวใจไปหมด อุ้มลูกชายไปเล่นแล้ว

เช้าวันต่อมา หยุนถิงตามฮูเอ๋อเลี่ยไปฝึกซ้อมเหล่าผู้กล้า ป้าซางดูแลจวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียนให้

เด็กทั้งสองคนกินอะไรนิดหน่อย และดื่มนมไป เล่นกันสักพักก็ง่วงแล้ว

ป้าซางดูแลพวกเขาให้นอน รอพวกเขาหลับกันแล้ว ก็ห่มผ้าห่มให้

ป้าจั๋วหม่าเข้ามาหานาง “แกะที่เดิมทีจะฆ่าตอนกลางวัน ดันล้มลงกะทันหัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่อย่างนั้นเจ้าไปดูเสียหน่อย?”

ปกติป้าซางรับหน้าที่ทำอาหารของทุกคน พอได้ยินว่าแกะมีปัญหาจึงกังวลในชั่วขณะนั้น มองดูจวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียนที่หลับอยู่แวบหนึ่ง “ได้ พวกเรารีบไปรีบกลับกัน อย่าให้เด็กๆ ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอผู้ใด”

ป้าซางและป้าจั๋วหม่าเพิ่งออกไป เหอหลี่เก๋อที่หลบอยู่ในที่ลับจึงวิ่งเข้ามาทันใด

มองเด็กสองคนที่หลับปุ๋ยอยู่บนพรม เหอหลี่เก๋อจ้องทางจวินเสี่ยวเทียนตาเขม็ง พอนึกถึงว่าฮูเอ๋อเลี่ยชอบเขามากเพียงนั้น ดวงตาของเหอหลี่เก๋อเผยความโหดร้ายออกมา เดินเข้ามาอุ้มจวินเสี่ยวเทียนที่หลับอยู่ขึ้นมาแล้วรีบออกไป

นางออกมาจากกระโจมแล้ว พอมองรอบด้านไม่มีผู้ใด จึงอุ้มจวินเสี่ยวเทียนไปหาพี่ชายทันที ให้เขาพาตัวเด็กไป

เหอจาหลัยแบกจวินเสี่ยวเทียนไว้แล้วมุ่งตรงไปยังรถม้าที่เตรียมพร้อมเรียบร้อย จากนั้นควบรถม้าออกไป

พอไปคราวนี้ก็ไปทั้งวัน ระหว่างนี้จวินเสี่ยวเทียนตื่นขึ้นทั้งตะโกนทั้งร้องไห้ กลับถูกเหอจาหลัยทำให้สลบลงแล้ว จนกระทั่งฟ้ามืดถึงมาเยือนยังป่ารกร้างแห่งหนึ่งแล้ว