บทที่ 65 ข้ารักนางเจ้ามีความคิดเห็นหรือ

หยุนหลีมองหยุนถิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างตกตะลึง จู่ๆ ก็รู้สึกว่านางไม่ได้น่าเกลียดชังขนาดนั้น : "ท่านพี่ เรื่องเมื่อครู่นี้เป็นข้าที่ผิดเอง ข้าไม่ควรจะพูดกับเจ้าแบบนั้น ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย"

ครั้งนี้ เป็นการขอโทษด้วยใจจริง

ยัยเด็กหยุนหลีคนนี้ไม่ได้มีแผนการอะไร เป็นคนที่ปากตรงกับใจ คิดอะไรก็พูดเช่นนั้น อันที่จริงแล้วนางไม่ได้เลวร้ายอะไร เป็นเพียงแค่บุตรสาวคนสุดท้องของจวนเฉิงเซี่ยงที่ถูกนางจ้าวรักใคร่จนเสียนิสัย บอกกับว่ามีหยุนหลิงคอยยุแหย่อยู่ข้างๆ เป็นธรรมดาที่จะถูกใช้เป็นหอก

"ในเมื่อเจ้าขอโทษข้าแล้ว เช่นนั้นเรื่องในวันนี้ก็ให้มันผ่านไป เจ้าไม่ได้ชอบดื่มชานมหรอกหรือ ต่อไปหากไปที่หอใต้หล้าเจ้าสามารถดื่มมันได้ฟรีเลยนะ เพียงแค่แจ้งชื่อข้าก็พอ" หยุนถิงกล่าวอย่างอ่อนโยน

"จริงหรือท่านพี่ ข้าไปดื่มได้ฟรีจริงๆ นะ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะดื่มจนเจ้าหมดตัวหรอกหรือ?" หยุนหลีมองเข้ามาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ข้ามีวัตถุดิบข้าจะกลัวอะไรล่ะ เจ้าจะดื่มเท่าไหร่ก็ได้ ขอเพียงแค่อย่าดื่มจนมากเกินไปก็พอ" หยุนถิงเอาป้ายขนหงส์มาแล้วเดินจากไป

กระทั่งหยุนหลีเห็นนางเดินหายไป ก็ยังคงไม่อยากจะเชื่อหูของตนเอง

หยุนเฉิงเซี่ยงเห็นหยุนถิงออกมา เขาก็มองเข้าไปทันที : "ยัยหนู เอามาได้หรือไม่?"

"ท่านพ่อ เอามาได้แล้ว" หยุนถิงส่งยื่นให้

หยุนเฉิงเซี่ยงรับป้ายขนหงส์อันนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาแดงก่ำ : "นี่เป็นของที่แม่เจ้าทิ้งเอาไว้ให้เจ้า เจ้าจะต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ต่อไปก็อย่าให้ใครอีก แล้วก็อย่าทำหายด้วย"

"ทราบแล้ว ท่านพ่อ" หยุนถิงกล่าวอย่างตื้นตันใจ

ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นโตมาด้วยกัน เมื่อโตขึ้นทั้งสองคนก็ต่างชื่นชอบกันและกัน จึงแต่งงานมีลูก เป็นความรักที่ดีอย่างมาก ทั้งสองคนมีความสุข จนคนอื่นๆ ต่างอิจฉา

อย่างไรก็ตามท่านแม่ของหยุนถิงป่วยหนัก ไม่ว่าท่านพ่อจะเชิญหมอมากี่คนแม้กระทั่งหมอหลวงก็ไม่เป็นผล สุดท้ายท่านแม่เจ็บป่วยหนักจนเสียชีวิต นี่เป็นความเจ็บปวดในใจของเฉิงเซี่ยงผู้นี้

หากไม่ใช่นางจ้าวที่เกลี้ยกล่อมหยุนถิงให้ชอบพอในตอนนั้น และปฏิบัติดีต่อนางเป็นอย่างยิ่ง หยุนเฉิงเซี่ยงก็คงไม่ยกให้นางเป็นฮูหยินหรอก

ฉะนั้นถึงแม้ว่าหยุนถิงจะไม่มีอะไรดีสักอย่าง ไม่เอาไหนและไม่มีประโยชน์ หยุนเฉิงเซี่ยงก็รักเป็นอย่างมาก

เห็นท่านพ่อของนางเป็นเช่นนี้ หยุนถิงก็อดไม่ได้ที่จะสงสาร : "ท่านพ่อ ท่านแม่เสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ท่านอย่าเก็บมาคิดเลย กินมากๆ ดื่มมากๆ หน่อย มีเรื่องอะไรก็อย่าเก็บเอาไว้ในใจ รักษาสุขภาพเอาไว้ ยังต้องรอเป็นท่านตาอยู่นะ"

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า วางใจเถอะ นี่ไม่ใช่ว่าเห็นสิ่งของของนางหรอกหรือ ข้าจึงอดคิดถึงนางไม่ได้ ใช่สิ อาหารกลางวันทำเสร็จแล้วนะ ไปทานข้าวที่ห้องโถงด้านหน้ากันเถอะ" หยุนเฉิงเซี่ยงกล่าว

"ตกลง"

หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวทานอาหารด้วยกันกับหยุนเฉิงเซี่ยง หยุนไห่เทียนก็มาเช่นกัน หยุนซูกับหยุนหลีก็ไปที่โถงด้านหน้าด้วย คุณชายหกและคุณชายห้าทยอยกันมานั่งประจำที่

คนอื่นไม่มา แน่นอนว่ามาแล้วหยุนถิงก็จะไม่ได้ต้อนรับ

"ยัยหนูกินเยอะๆ หน่อยนะ อาหารเหล่านี้เจ้าชอบกินที่สุดเลยนี่" หยุนเฉิงเซี่ยงพูดจบ ก็คีบนิ่งเป็ดให้หยุนถิงหนึ่งชิ้น

"ขอบคุณท่านพ่อ พวกเจ้าก็ทานเยอะๆ นะ" หยุนถิงคีบอาหารขึ้นมาทานโดยไม่เกรงใจ

"ท่านพ่อ ข้าก็อยากกินน่องเป็ดเช่นกัน" คุณชายหกกล่าวด้วยความโมโห

หากพี่ใหญ่ไม่ขวางเอาไว้ เขาจะต้องคิดบัญชีกับหยุนถิงแน่นอน อย่างไรเสียซื่อจื่อก็ยังอยู่ ระหว่างทางเมื่อครู่นี้หยุนไห่เทียนพาคุณชายหกไปพบหยุนอู๋เฟิง ดังนั้นเดิมทีแล้วคุณชายหกวางแผนที่จะหาเรื่องหยุนถิงก็รู้สึกอารมณ์เสีย

ถึงแม้ว่าจะไม่กล้าแก้แค้นหยุนถิง แต่เขาก็ไม่ต้อนรับหยุนถิง

"เจ้าเองก็แขนยาวไม่ใช่หรือ คีบเองสิ" ใบหน้าของหยุนเฉิงเซี่ยงเย็นชา