บทที่ 658 ไม่ใช่ว่าข้าคิดถึงท่านมากเหลือเกินหรือ

หยุนถิงเห็นหยุนหลีที่ร้องไห้น้ำตาไหลพราก ประทับใจยิ่งนัก เข้ามากอดนางเอาไว้

“ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าสบายดีมาก ยัยเด็กโง่เจ้ามาได้เยี่ยงไรเล่า ระหว่างทางคงลำบากมากกระมัง เหตุใดไม่ส่งจดหมายมาหาก่อนล่วงหน้า ข้าจักได้ให้คนไปรับเจ้า?” หยุนถิงถามอย่างเป็นห่วง

“พี่หญิง เดิมทีข้าตามพี่เขยซื่อจื่อมา แต่กลางทางเกิดท้องเสีย คนของพี่เขยซื่อจื่อพวกเขาเดินไวเสียเหลือเกิน ข้าจึงหลงทางแล้ว

โชคดีท่านอาช่วยข้าไว้แล้ว มิฉะนั้นข้าคงไม่ได้เจอท่าน พี่หญิงข้าคิดถึงท่านมากนักเชียว สองปีนี้ท่านไปที่ใดกันแล้ว เพราะเหตุใดไม่กลับมา ท่านพ่อกับพี่หญิงสาม และพี่ใหญ่พวกเขาล้วนคิดถึงท่านมาก” หยุนหลีถามอย่างฮึกเหิม

“ถิงเอ๋อร์ พาหยุนหลีไปห้องด้านข้างเถิด พวกเจ้าสองพี่น้องจะได้รำลึกความหลังกัน หลงซื่อเจ้าไปหาชาร้อนกับขนมมาเสียหน่อย!” จวินหย่วนโยวเดินออกมาจากด้านในห้อง

หยุนถิงถึงปล่อยมือที่กอดหยุนหลีไว้ออก “อืม ได้!”

วินาทีต่อมา หยุนถิงหันหน้ามองทางจวินหย่วนโยวด้วยหน้าตาอึมครึม “ท่านพี่ เหตุใดท่านไม่รอหยุนหลี หรือว่าพานางมาด้วย ยังทำให้นางหลงทางแล้วด้วย?”

จวินหย่วนโยวทำหน้าไร้ความผิด “ถิงเอ๋อร์ ข้าไม่รู้ว่าหยุนหลีจะตามมาด้วย ตอนนั้นข้าได้รับจดหมายว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ อยากรีบเข้าไปหาโดยเร็วที่สุด ฉะนั้นจึงให้คนเร่งเดินทางอย่างรวดเร็วที่สุด ถ้ารู้ว่าหยุนหลีตามมาด้วย ข้าต้องให้คนพานางมาด้วยกันเป็นแน่ จะไม่ทิ้งนางไว้คนเดียวเป็นอันขาด”

“พี่หญิงท่านอย่าโทษพี่เขยซื่อจื่อเลย เขาไม่รู้เรื่องจริงๆ ตอนนั้นเขาให้คนไปส่งจดหมายที่จวนตระกูลหยุน บอกว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าจึงตัดสินใจไปหาท่าน

สองปีนี้ที่ท่านไม่อยู่ จวนตระกูลหยุนไร้ชีวิตชีวา ท่านพ่อล้มป่วยหนัก พี่หญิงสามก็ทำงานยุ่งที่ร้านเนื้อย่าง พลางให้คนสืบหาข่าวของท่านไปด้วย และยังต้องดูแลท่านพ่ออีก

อยู่ในตระกูลข้าช่วยอะไรไม่ได้ ฉะนั้นข้าจึงคิดจะไปหาท่านด้วยตนเอง มองเห็นท่านปลอดภัยไม่เกิดเรื่องอะไร ข้าก็วางใจแล้ว” หยุนหลีรีบอธิบาย

หยุนถิงปวดใจยิ่งนัก “เจ้ายัยเด็กนี่ ต่อไปห้ามทำเรื่องเหลวไหลปานนี้อีก ถ้าเจออันตรายจักทำเช่นไรเล่า หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก เจ้าจงรออยู่ที่จวนอย่างสบายใจ ข้าทำธุระเสร็จย่อมจะกลับไปหาพวกเจ้าเอง”

“อืม ไม่ใช่ว่าข้าคิดถึงท่านมากเหลือเกินหรือไรเล่า” หยุนหลีดีใจจนน้ำตานองหน้า

“ไปเถิด ไปห้องด้านข้าง เด็กๆ เพิ่งนอนหลับ พรุ่งนี้ให้เจ้าเจอพวกเขาเสียหน่อย” หยุนถิงดึงหยุนหลีแล้วเดินไป

“เด็ก พี่หญิงท่านคลอดแล้วหรือ อ่อจริงด้วย นี่มันสองปีแล้ว ผู้ชายหรือผู้หญิง หน้าตาคล้ายท่านหรือคล้ายพี่เขยซื่อจื่อ?” หยุนหลีถาม

“ชายคนหญิงคน ลูกชายคล้ายพี่เขยเจ้า ลูกสาวคล้ายข้า” หยุนถิงพาหยุนหลีไปห้องด้านข้าง

สองพี่น้องไม่ได้เจอหน้ากันสองปี ย่อมมีเรื่องราวมากมายให้พูดคุย พอคุยก็คุยกันจนฟ้าสว่าง

ส่วนเสวี่ยเชียนโฉวที่รออยู่บนกำแพงเห็นว่าฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว หยุนหลียัยเด็กนี่ยังไม่ออกมา ต้องลืมตนเองไปแล้วเป็นแน่ ช่างใจร้ายเสียจริง

เหล่าองครักษ์เงามังกรที่กำแพงก็มองเขาไว้อยู่ คุมเชิงซึ่งกันและกัน

จนกระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา สองพี่น้องพูดคุยกันมาทั้งคืน หยุนหลีก็ง่วงเช่นกัน หยุนถิงให้คนนำผ้าห่มใหม่มาให้ ช่วยคลุมให้นาง หยุนหลีนอนลงแล้วหลับไปทันที เดิมทีก็ลืมท่านอาเสียสนิท

ตอนที่หยุนถิงออกมา ช่วยนางปิดประตูให้ดี ถึงได้ยินหลงซื่อบอกเรื่องของเสวี่ยเชียนโฉว หยุนถิงทั้งจำใจทั้งตลก รีบไปที่กำแพงโดยเร็ว

อยู่บริเวณไกลๆ มองเห็นเสวี่ยเชียนโฉวนั่งอยู่บนกำแพง ประหนึ่งเหลืออยู่ตัวคนเดียวปักหลักอยู่ตรงนั้น น่าขันเสียจริง หยุนถิงรีบเอ่ยปาก

“เจ้าอุทยานเสวี่ยขอโทษด้วยเจ้าค่ะ หยุนหลีไม่ได้บอกกับข้าว่าท่านก็มาด้วย ข้ายังคิดว่านางมาเพียงคนเดียว เชิญเข้ามาเถิด ขอโทษท่านด้วย รีบยกชาเข้ามาเร็ว ทำของกินเข้ามาด้วย” หยุนถิงเอ่ยปาก

เสวี่ยเชียนโฉวถึงกระโดดลงจากบนกำแพง สีหน้าเย็นเยือกเฉยชา “รบกวนแล้ว หยุนหลีเล่า?”

น้ำเสียงดูหงุดหงิดและอดกลั้นพอสมควร ไม่ว่าผู้ใดมาเจอเรื่องแบบนี้ก็อัดอั้นตันใจมากพอเช่นกัน

“นางหลับไปแล้ว พวกเราคุยกันทั้งคืน ยัยเด็กนี่เดินทางมาเหนื่อยล้า ข้าจึงให้นางนอนไปแล้ว” หยุนถิงตอบ