บทที่ 663 สองปีแล้ว ในที่สุดข้าก็หาเจ้าเจอแล้ว

สตรีหลายคนที่กำลังโปรยดอกไม้นั้นพลันชักมีดสั้นออกมาจากตะกร้าดอกไม้ แทงมาที่หยุนถิงและจวินหย่วนโยว “ตายซะเถอะ!”

จวินหย่วนโยวดึงมือหยุนถิงในบัดดล พลันหมุนตัวอย่างแรง “ถิงเอ๋อร์ พวกเราไป”

น้ำเสียงนั้นไม่เห็นสตรีที่กำลังโปรยดอกไม้พวกนั้นในสายตาเลยสักนิด

“ได้” หยุนถิงร่วมมือด้วยดี

สตรีหลายคนโดนเหยียดหยามเช่นนี้ ต่างพากันโกรธขึ้งนัก เพียงแต่นางยังไม่ทันได้แตะโดนตัวหยุนถิงและจวินหย่วนโยว ก็โดนยิงตายแล้ว

ผู้คนที่รายล้อมเห็นภาพนี้เข้าก็ตกตะลึงยิ่งนัก ต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ แต่พวกเขายังไม่ทันรู้ตัว ก็พากันล้มลงหมดแล้ว

พวกเยว่เอ๋อร์และซูหลินรีบอารักขาซื่อจื่อเฟยและจวินซื่อจื่อถอยหนี ออกไปไกลมาก พอพวกเขาหันกลับมาก็เห็นคนล้มกันระเนระนาด

“คุณหนูใหญ่ ผิงหนานอ๋องส่งคนพวกนั้นมารึ?” ซูหลินสีหน้าตึงเครียด

“ไม่แน่ แต่ทุกคนระวังไว้หน่อยก็ดี” หยุนถิงกำชับ ควักยาถอนพิษออกมาหนึ่งขวดแจกจ่ายให้ทุกคนกินลงไป

“เจ้าค่ะ!” ซูหลินแจกจ่ายให้ทุกคนกินทันที

“ถิงเอ๋อร์ เล่นสนุกไปเถอะ มีข้าอยู่!” จวินหย่วนโยวปลอบ

“ตกลง!”

หยุนถิงพาลูกๆเดินเล่นต่อ ระหว่างทางมีคนจะลอบฆ่าหลายกลุ่ม แต่พวกมันยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็โดนคนที่จวินหย่วนโยวจัดวางไว้ในที่ลับฆ่าหมดแล้ว

จวินหย่วนโยวคอยตามดูแลหยุนถิงอยู่ไม่ห่าง แค่เพียงถิงเอ๋อร์ปรายตามองหลายทีหน่อยก็ซื้อให้ทั้งหมด ระหว่างทางมีชายมากมายตกตะลึงในความงามของหยุนถิง อยากจะเข้ามามอบปิ่นดอกไม้ให้ แต่ก็โดนสายตาอาฆาตของจวินหย่วนโยวทำล่าถอยไปเสียหมด

ห่างไปไม่ไกล จวินหย่วนโยวมองเห็นรแผงขายหน้ากากแผงหนึ่ง รีบเข้าไปซื้อมาสองอันทันที ให้หยุนถิงสวมหนึ่งอัน ตนเองก็สวมด้วย

“ท่านพี่ ทำไมต้องสวมหน้ากากด้วย?” หยุนถิงแสร้งถามเขา

“ไมอยากให้คนอื่นเห็นเมียข้า แน่นอน ข้าเองก็ต้องทำให้เมียวางใจ จะไม่ให้สตรีอื่นมองเห็นหน้าข้าเด็ดขาด” จวินหย่วนโยวอธิบาย

หยุนถิงหัวเราะเบาๆ ไหน้ำส้มอย่างท่านพี่นี่น่าสนใจจริงๆ

“ท่านพี่รู้ตัวดีนี่นา” หยุนถิงเย้าหยอก

“แน่นอนสิ การทำให้เมียวางใจเป็นหน้าที่ที่ข้าควรทำอยู่แล้ว”

คนหนุ่มสาวหลายคนข้างๆพอเห็นพวกเขาสวมหน้ากาก ก็นึกสนุก พากันไปซื้อมาสวมบ้าง แบบนี้ต่อให้มอบปิ่นดอกไม้ออกไปแล้วโดนปฏิเสธก็ไม่รู้ว้าเจ้าเป็นใครอยู่ดี เช่นนี้ก็ไม่รู้สึกขายหน้าแล้ว

แผงที่ห่างไปไม่ไกลแออัดไปด้วยผู้คน เห็นว่าชาดอกไม้ในวันนี้ไม่คิดเงิน แถมนี่ยังเป็นร้านเก่าแก่ที่มีประวัติมาร้อยปี ปกติชาดอกไม้ที่นี่ราคาแพงยิ่งนัก หายากนักที่จะไม่คิดเงิน ชาวบ้านพากันมาต่อแถวดื่มชา

“ท่านพี่ คนด้านหน้าเยอะมาก พวกเราอย่าไปเลย มีลูกมาด้วยมันไม่สะดวก ไปที่ที่คนน้อยหน่อยดีกว่า” หยุนถิงเสนอ

หากในหมู่คนเหล่านี้มีนักฆ่าหรือไส้ศึกซ่อนอยู่ จะไม่เป็นผลดีกับเด็ก

“ตกลง!” จวินหย่วนโยวพยักหน้าเห็นด้วย อุ้มลูกจะเดินออกไป

ทันใดนั้นกลับมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามา “รีบดูเร็ว ร้านน้ำชาทางนั้นมีน้ำชาให้ดื่มไม่คิดเงิน ทุกคนรีบมาชิมเร็ว หนึ่งปีมีคืนนี้แค่คืนเดียวนะ”

ในหมู่ชาวบ้านมีคนตะโกนขึ้นมา คนอื่นๆเลยพากันพุ่งเข้ามา

“รีบดูเร็ว ทางนั้นมีพลุด้วย งามมาก ทุกคนรีบไปเร็วอย่าพลาดล่ะ!” ชาวบ้านอีกคนร้องบอก

กลางอากาศ พลุมากมายแผ่กระจาย สดใส โดดเด่น ทำเอาทุกคนร้องอุทานไปตามๆกัน

คนที่เดิมพุ่งเข้ามาจู่ๆเพิ่มขึ้นหลายเท่า จวินหย่วนโยวจะคว้ามือหยุนถิงมากุมไว้ ไหนเลยกลับมีลุงคนนี้เข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขา ด้านหลังก็มีคนมากมายแทรกเข้ามา แยกหยุนถิงกับพวกจวินหย่วนโยวกระจายกันไป

“ถิงเอ๋อร์ ถิงเอ๋อร์!” จวินหย่วนโยวร้องตะโกน

เขาอยากจะลงมือ แต่รอบด้านมีแต่ชาวบ้าน ไม่ใช่พวกปลอมแปลง แต่เป็นชาวบ้านจริงๆ