บทที่ 667 ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อยู่ข้างหลังข้าไว้นะ

“ท่านพี่ ส่งคนตามฝูงงูที่หลบหนีนั่นไป จะเจอตัวคนบงการงูพิษเอง” หยุนถิงบอกทันที

“หลิงเฟิง!” จวินหย่วนโยวสั่ง

หลิงเฟิงรีบให้เหล่าองครักษ์ลับที่รับหน้าที่อารักขาในที่ลับตามฝูงงูเหล่านั้นไปทันที

พอหยุนหลีเห็นฝูงงูไปแล้ว ถึงถอนหายใจโล่งอก “พี่หญิงใหญ่ ท่านเก่งกาจนัก เหตุใดจู่ๆก็มีงูพิษมากมายขนาดนั้นเล่า?”

พอหยุนถิงหันกลับไปมองก็เห็นหยุนหลีที่เกาะหลังเสวี่ยเชียนโฉวราวกับหมีโคอาล่าพอดี เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“น่าจะมีคนคิดใช้ฝูงงูต่อกรกับพวกเรา”

“ช่างชั่วร้ายนัก ใครกันที่ชั่วร้ายเพียงนี้?” หยุนหลีเดือดดาลนัก

“เจ้าลงมาจากหลังท่านอาเจ้าได้แล้ว!” เริ่นเซวียนเอ๋อร์หิ้วงูพิษหลากหลายสีเดินเข้ามาหา

หยุนหลีถึงพึ่งนึกได้ และกระโดดลงจากหลังเสวี่ยเชียนโฉวทันที “ท่านอา ขอโทษด้วย ข้ามัวแต่กลัวจนลืมไปเลย”

“มิเป็นไร!” เสวี่ยเชียนโฉวตอบเสียงเรียบ เหล่มองเริ่นเซวียนเอ๋อร์อย่างเย็นชา

องค์หญิงสามผู้นี้ไม่รู้จักสังเกตอะไรเลยจริงๆ ตนกลับรู้สึกว่าฝูงงูพวกนี้มาได้เวลาพอดี อย่างน้อยพอหยุนหลีเจออันตรายก็รู้จักคิดถึงตน

พอหยุนหลีเงยหน้าขึ้นก็เห็นงูพิษในมือเริ่นเซวียนเอ๋อร์ “เจ้าเอางูพวกนั้นมาทำอะไร ไม่กลัวโดนกัดรึ?”

“พวกมันต้องกลัวข้าถึงจะถูก งูหลายตัวนี้เป็นงูพิษร้ายนัก โดนข้าตีสลบแล้ว จะได้เอาดีงูไปทำยาพอดี หากมิใช่หยุนถิงจัดการงูพิษพวกนี้ ข้ายังจับได้อีกหลายตัวเลยนะ” เริ่นเซวียนเอ๋อร์เบ้ปากบอก

หยุนหลีถึงพึ่งนึกออก เริ่นเซวียนเอ๋อร์รู้วิชาแพทย์ ดีงูน่ะเป็นยาดีเลย “เจ้าเอาไปไกลๆข้าหน่อย อย่าทำข้าตกใจ”

เริ่นเซวียนเอ๋อร์แกล้งยื่นงูไปแกว่งใกล้ๆหยุนหลี หยุนหลีรีบหลบหลังเสวี่ยเชียนโฉวทันที

เสวี่ยเชียนโฉวยิ้มมุมปาก แต่สีหน้าเย็นชายิ่งนัก เหล่มองเริ่นเซวียนเอ๋อร์ “องค์หญิงสาม ระวังความปลอดภัยด้วย”

หยุนถิงเห็นทั้งหมดนี้ในสายตา แน่ใจแล้วว่าเสวี่ยเชียนโฉวเป็นห่วงหยุนหลีจริงๆ คอยปกป้องนาง หยุนถิงก็วางใจละ

บนพื้นที่ว่างอันกว้างใหญ่ คนอื่นพากันหนีเอาชีวิตรอดไปหมดแล้ว เหลือเพียงแค่พวกหยุนถิง ทันใดนั้นก็มีคนชุดดำหลายร้อยคนลงมาจากบนฟ้า มือถือธนู ยิงใส่พวกเขาทันที

“ถิงเอ๋อร์ ระวัง!” จวินหย่วนโยวตะโกนเสียงดัง สีหน้าเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง มือที่อุ้มจวินเสี่ยวเทียนแน่นขึ้น อีกมือก็ใช้กำลังภายในซัดคนที่โจมตีเข้ามากระเด็นออกไป

หยุนถิงสายตาเย็นเยียบ ควักปืนออกมาจากในมิติ ยิงกราดใส่คนเหล่านั้นทันที

ดวงตาดำขลับของโม่เหลิ่งเหยียนหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นถึงติดลบ “เสี่ยวเหยียน หลับตาลง” พูดพลางหันหัวเสี่ยวเหยียนเข้าหาหน้าอกตน

“อืม！” จวินเสี่ยวเหยียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย พลางหลับตาลง

เสวี่ยเชียนโฉวยื่นมือรั้งแขนหยุนหลีไว้ “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น หลบด้านหลังข้าไว้นะ”

“ได้” หยุนหลีว่าง่ายสุดๆ

เพียงแต่เสวี่ยเชียนโฉวยังไม่ทันลงมือ ก็เห็นทุกคนควักของดำๆของออกมา ถือมือซ้ายขวาอย่างละอัน จากนั้นก็กราดยิงใส่คนที่ยิงธนูพวกนั้นเข้ามา

เสวี่ยเชียนโฉวไม่ได้ยินเสียงเลยสักนิด จากนั้นก็เห็นมือธนูเหล่านั้นต่างหยุดยิงจากนั้นร่วงลงมา และที่หน้าผากหรือหน้าอกของพวกเขาเลือดเนื้อสาดกระเซ็น และตายคาที่

นี่ทำให้เสวี่ยเชียนโฉวตกตะลึงและประหลาดใจยิ่งนัก เขาไม่เคยเห็นอาวุธลับเช่นนี้มาก่อน ไม่คิดเลยว่าจะมีอานุภาพขนาดนี้

“หยุนหลี พวกเรามาแข่งกัน ดูว่าใครฆ่าได้มากกว่ากัน” เริ่นเซวียนเอ๋อร์เสนอ

“ตกลง” หยุนหลีเปิดฉากยิงทันที

“เรื่องแบบนี้จะขาดข้าได้อย่างไรกัน” หยุนถิงบอก

“ได้เลย เอาด้วยกัน” เริ่นเซวียนเอ๋อร์เพิ่มความเร็วทันที

แค่ชั่วพริบตา มือธนูที่มาลอบยิงก็ตายไปกว่าครึ่ง