บทที่ 703 ขอเพียงพวกเรารักใคร่ปรองดองกันเช่นนี้

สาวใช้ถูกองครักษ์ลับส่งกลับจวนองค์หญิงใหญ่อย่างลับๆ พอกลับไปก็รีบไปหาองค์หญิงใหญ่ทันที

"องค์หญิง ซื่อจื่อเฟยมารักษาให้ท่านหรือไม่?” สาวใช้กระซิบถาม

องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้ว “หน้าผากเจ้าเป็นอะไร เจ้าไปขอร้องหยุนถิงมารึ?”

สาวใช้ยกมือปิดหน้าผากทันที “ข้าน้อยมิเป็นอะไร ข้าน้อยไม่ทันระวังหัวไปชนเอง”

องค์หญิงใหญ่สีหน้าเย็นเยียบลงทันที “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

สาวใช้คุกเข่าลงพื้นทันที “องค์หญิงใหญ่ ข้าน้อยแอบหนีออกไปขอร้องซื่อจื่อเฟยมาช่วยท่านเอง วันนี้ท่านกระอักเลือดแล้ว ข้ากลัวท่านเป็นอะไรไป”

“แอบออกไป?” องค์หญิงใหญ่จับประเด็นสำคัญ

สาวใช้ถึงเล่าเรื่องที่ก่อนหน้านี้จะออกไปแต่โดนอาเหรินขวางไว้ออกมา ทำเอาองค์หญิงใหญ่เดือดดาลหนัก และไอออกมาอย่างรุนแรงเพราะโกรธมากเกินไป

“องค์หญิงใหญ่ ท่านอย่าโมโหไปเลย ข้าไร้ความสามารถเอง ข้าไม่อาจช่วยองค์หญิงใหญ่ได้”

“เด็กโง่ รีบลุกขึ้นเถอะ ข้าก็ว่าอยู่ว่า เหตุใดวันนี้จวินหย่วนโยวกับหยุนถิงถึงมาที่จวนองค์หญิงใหญ่ได้ เจ้าช่วยข้าไว้!” องค์หญิงใหญ่พูดอย่างหนักแน่น

สาวใช้ถึงถอนหายใจโล่งอก “ขอเพียงสามารถช่วยองค์หญิงใหญ่ได้ ต่อให้ต้องตายข้าก็ยอม”

“ออกไปเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว”

“เจ้าค่ะ!”

พอสาวใช้ออกไป สายตาเลื่อนลอยขององค์หญิงใหญ่พลันเหี้ยมเกรียม ทะมึนขึ้น

จวนองค์หญิงใหญ่ของนางมีคนทรยศเกิดขึ้น นี่เป็นสิ่งที่นางไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นใคร กล้าวางยาพิษตน ตนไม่มีทางละเว้นมันแน่

อีกด้าน หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวออกจากจวนองค์หญิงใหญ่ ก็ขึ้นรถม้าจากไป

“ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าอาเหรินไม่ค่อยเหมือนกับเมื่อสองปีก่อนเลย” หยุนถิงบอก

“ไม่ได้สังเกต!” จวินหย่วนโยวตอบ

นอกจากหยุนถิงกับลูกๆแล้ว คนอื่นจะเป็นจะตาย จวินหย่วนโยวไม่สนใจเลยสักนิด

“ท่านนะ ยังไงก็เป็นเรื่องภายในของจวนองค์หญิงใหญ่ ให้องค์หญิงใหญ่จัดการเอาเองแล้วกัน” หยุนถิงถอนหายใจยาว

“ถิงเอ๋อร์ อยากไปที่ใดรึ?” จวินหย่วนโยวพลันถามขึ้น

“กลับจวนไง”

“นานๆเราจะได้ออกมาสองคนสักที พาเจ้าไปที่แห่งหนึ่งนะ จะให้มีลูกแล้วก็เอาแต่ห้อมล้อมรอบตัวลูกๆไม่ได้ พวกเราก็ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้าง” จวินหย่วนโยวเสนอ

ตั้งแต่รับหยุนถิงกลับมาจากชนเผ่า จนอยู่กับลูกสองคน จวินหย่วนโยวตื้นตันและซาบซึ้งนัก แต่อยู่กับลูกทั้งกลางวันกลางคืน รู้สึกว่าเขากับถิงเอ๋อร์ไม่มีเวลาของตัวเองเลยสักนิด

“งั้นท่านพี่อยากไปไหนล่ะ?” หยุนถิงถาม

“ไปล่องเรือละกัน ดื่มเหล้าเล็กน้อย ฟังเพลงสักหน่อย สบายอารมณ์นัก รอให้ผ่านวันหนาวๆพวกนี้ไปหน่อย พอแม่น้ำเป็นน้ำแข็งแล้วก็ไปไม่ได้แล้วนะ” จวินหย่วนโยวเสนอ

“ได้ ฟังท่านพี่แล้วกัน”

ริมแม่น้ำคูเมือง ตอนนี้ใกล้เข้าหน้าหนาวแล้ว เรือที่มาพายในทะเลสาบมีน้อยมากจริงๆ เรือที่เหลือน้อยมากนั้นได้แต่ลอยคออยู่เหนือแม่น้ำ

จวินหย่วนโยวยื่นมือให้ จูงมือหยุนถิงก้าวขึ้นเรือ นายเรือเริ่มพายเรือ หลิงเฟิงกับหลงเอ้อร์คอยจัดวางขนม ต้มน้ำชาอยู่ข้างๆ

“ท่านพี่ ครั้งก่อนที่เราเรือที่มาพายในทะเลสาบก็หลายปีแล้วนะ ยังจำได้ว่าตอนนั้นมีคนจงใจหาเรื่อง ถูกข้าทำผีหลอกสลบไปเลย” หยุนถิงหัวเราะขำ

“ใช่ ตอนนั้นฝ่าบาทยังให้องครักษ์หลวงไปสืบโดยเฉพาะ สุดท้ายกลับสืบไม่พบอะไรเลย” จวินหย่วนโยวกุมมือหยุนถิงแน่น

“เพราะท่านพี่คอยช่วยอย่างลับๆน่ะแหละ ข้ารู้ดี พริบตาเดียวผ่านไปหลายปีแล้วนะ ท่านบอกข้ามาตามจริงนะว่า เริ่มสนใจข้าหลังจากตอนนั้นใช่หรือไม่” หยุนถิงเย้าเขา

“ไม่ใช่”

“งั้นเมื่อใดเล่า?”

“นับจากวินาทีที่เจ้าบอกว่าจะไม่ให้ข้าลำบากอีก ต่อไปเจ้าจะเลี้ยงข้าเอง ถึงจะมิใช่คำพูดน่าฟังอะไร แต่ทำให้ใจข้าอบอุ่นนัก