บทที่ 710 ขอเพียงมีข้าอยู่ รับรองไม่ยอมแพ้แน่

“แน่นอนว่าอยากให้นางรีบแต่งงานออกเรือน หากโม่หลานแต่งงานกับท่านก็คือเฉินหวางเฟย หวางเฟยไม่อาจมาอยู่กินรวมกับเหล่าทหารที่ค่ายทหารกระมัง

เช่นนั้นรองแม่ทัพอย่างข้าก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วมิใช่รึ ข้าอยู่แคว้นเทียนจิ่วน่ะเป็นแม่ทัพใหญ่ มาแคว้นต้าเยียนของพวกท่านกลับได้เป็นแค่รองแม่ทัพ รายได้แย่ไปหน่อยนะ

ดังนั้นเฉินอ๋องท่านรีบพยายามเลย ให้ได้แต่งกับโม่หลานนะ แบบนี้ข้าก็จะสามารถเป็นแม่ทัพใหญ่ได้อย่างสง่าผ่าเผยละ พวกเราต่างก็ได้ประโยชน์ทั้งคู่” จี้อวี๋อธิบาย

เฉินอ๋องเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “ไม่ว่าเจ้าจะพูดจริงหรือเท็จ หัวใจของข้าที่มีต่อโม่หลานก็ไม่มีวันเปลี่ยน”

“ก็ดีสิ ข้าอวยพรล่วงหน้าให้เฉินอ๋องทำสำเร็จเร็วๆแล้วกัน” จี้อวี๋พูดจบ ถึงได้จากไป

โม่ฉือชิงขี้เกียจใส่ใจว่านางจะมีเป้าหมายอะไรกันแน่ เพราะหากนางกล้าทำร้ายโม่หลาน โม่ฉือชิงไม่มีทางปล่อยนางเอาไว้แน่

“พ่อบ้าน ให้คนรีบเตรียมน้ำ ข้าจะอาบน้ำเปลี่ยนชุด” โม่ฉือชิงสั่งการ

“ขอรับ” พ่อบ้านรีบไปจัดการทันที

โม่ฉือชิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างฉับไว เขาตั้งใจเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่ดูหล่อเหลา หลังจากแต่งตัวเล็กน้อย ก็มุ่งตรงไปจวนตระกูลโม่ทันที

สุดท้ายกลับถูกพ่อบ้านของจวนตระกูลโม่บอกว่า โม่หลานไปค่ายทหารแต่เช้าตรู่ และยังสั่งไว้อีกว่าจะไม่กลับมาหลายวัน

คราวนี้โม่ฉือชิงอึ้งบื้อไปเลย ทำไมเขารู้สึกเหมือนโม่หลานกำลังหลบหน้าเขา

พอคิดถึงการกระทำอันไม่สมควรของตนเมื่อคืน โม่ฉือชิงรู้สึกเสียใจขึ้นมา เกิดโม่หลานโกรธจัดใส่ตน มิเท่ากับทุกสิ่งสูญเปล่ารึ

“เฉินอ๋อง นายท่านของเราอยู่ ท่านเข้าไปนั่งสักหน่อยดีหรือไม่?” ทหารยามหน้าประตูถามเสียงเบา

“ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับแม่ทัพเฒ่าโม่ ไปก่อนล่ะ ไว้โม่หลานกลับมาแล้วข้าค่อยมาแล้วกัน” โม่ฉือชิงหมุนตัวจากไป

ระหว่างทาง โม่ฉือชิงได้เจอกับโม่ฉือหานที่ออกมาเดินเล่นเป็นเพื่อนเป่ยตันเสวี่ย

“พี่รอง บังเอิญจริง ท่านก็มาเดินเล่นรึ” โม่ฉือชิงทักทาย

“อืม ข้าเป็นเพื่อนองค์หญิงรองมาเดินเล่น ทำไมเจ้าดูหม่นหมองเหงาหงอยเช่นนี้เล่า เกิดอะไรขึ้นรึ?” โม่ฉือหานถาม

“พี่รอง ข้าดื่มหนักในงานเลี้ยงเมื่อคืนไปหน่อย จี้อวี๋บอกว่าข้าจูบโม่หลานไป ตอนเช้าข้าคิดจะไปหาโม่หลานเพื่ออธิบาย ทหารยามกลับบอกว่านางไปค่ายทหาร แต่ข้ารู้สึกว่านางกำลังหลบหน้าข้ามากกว่า” โม่ฉือชิงพูดอย่างหม่นหมอง

“เฉินอ๋องชอบคุณหนูโม่รึ?” เป่ยตันเสวี่ยอดแปลกใจไม่ได้

โม่ฉือหานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ให้เวลานางหน่อย อย่าบีบคั้นมากไปนัก โม่หลานน่ะนิสัยโผงผาง จู่ๆเจ้ามาทำเช่นนี้ คงทำนางตกใจน่ะ”

นางนำทัพออกศึกยังไม่กลัว จะมากลัวข้า?” โม่ฉือชิงไม่เข้าใจ

“นี่มันคนละเรื่องกัน เจ้ากลับไปก่อน ผ่านไปสักหลายวันค่อยไปหานางอธิบายให้ชัดเจน”

“ก็ได้ งั้นพี่รองท่านเดินเล่นต่อไปนะ ข้าไปก่อนล่ะ” โม่ฉือชิงหมุนตัวจากไป

“ท่านอ๋อง ท่านไม่ช่วยเฉินอ๋องหน่อยรึ?” เป่ยตันเสวี่ยถาม

“เรื่องความรัก คนอื่นช่วยไม่ได้ ได้แค่อาศัยตัวเองเท่านั้น ไปเถอะ” โม่ฉือหานตอบ

“ได้”

พริบตาเดียวผ่านไปแปดวันแล้ว วันนี้เป็นวันสิ้นเดือนที่ค่ายทหารจะทบทวนตรวจสอบเหล่าทหารพอดี

พอเช้ามา ฮ่องเต้ก็เรียกเหล่าองค์ชาย ท่านอ๋องและเหล่าขุนนางไปค่ายทหารด้วยกัน

รอจนพวกเขาไปถึงแล้ว กลับเจอหยุนถิงกับจวินหย่วนโยว ยังพาลูกสองคน และยังมีฟู่อี้เฉิน หยุนหลีเป็นต้น

“หยุนถิง พวกเจ้ามาได้ยังไงน่ะ ที่นี่คือค่ายทหาร เจ้าไม่กลัวทำลูกๆตกใจรึ?” โม่ฉือชิงถามอย่างเป็นห่วง