บทที่ 712 แม่ทัพ ท่านยอมเสียเถอะ

โม่หลานถลึงตาใส่ลูกน้องพวกนั้น แล้วก็พูดขึ้นว่า “ของกินยังไม่สามารถปิดปากพวกเจ้าได้ ระหว่างข้ากับเฉินอ๋องไม่มีอะไรกัน ห้ามพูดจาไปเรื่อย”

โม่ฉือชิงเห็นสีหน้าโม่หลานไม่พอใจ รีบพูดอธิบายขึ้นว่า “โม่หลานพูดถูก ตอนนี้ยังไม่มีอะไร แต่ว่าข้าจะพยายาม”

“พยายามบ้าอะไร รีบเอาของกินพวกนี้ไปแบ่งให้กับทุกคน” โม่หลานพูดขึ้นมาอย่างโมโห

โม่ฉือชิงพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจทันทีว่า “ข้าแบกสิ่งของพวกนี้มาทั้งวัน ยอมเหน็ดเหนื่อยแทบตายก็เพื่อให้เจ้าได้กินสิ่งที่ชอบ จะให้พวกเขากินได้อย่างไร”

“พวกเขาไม่เพียงเป็นลูกน้องของข้า ยังเป็นเหมือนญาติสหายของข้า ข้าไม่เคยกินอะไรคนเดียว ถ้าไม่แบ่งให้ทุกคนกินด้วยกัน ก็เอาคืนไปเสีย” โม่หลานพูดเถียง

ถึงแม้โม่ฉือชิงไม่ยินยอม แต่ก็ยังรับเอาของกินมา แต่สีหน้านั้นบูดบึ้งมาก

พวกทหารต่างซาบซึ้งใจ แต่พวกเขาก็ไม่กล้ากินจริงๆ หากทำให้เฉินอ๋องโกรธ พวกเขาต้องแย่แน่

“แม่ทัพ พวกเราไม่กิน นี่เป็นสิ่งที่เฉินอ๋องตั้งใจเอามาให้ท่าน” ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้นมา

“เฉินอ๋องมีความจริงใจต่อแม่ทัพจริงๆ หากข้าเป็นผู้หญิง จะแต่งงานกับเฉินอ๋องเท่านั้นแน่”

“ท่านแม่ทัพยอมเสียเถอะ อ้อไม่ ข้าหมายความว่าให้ท่านอย่าเสียน้ำใจของเฉินอ๋อง ท่านกินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงวางแผนให้กับพวกเรา พาพวกเราก้าวไปข้างหน้าต่อไป”

พวกทหารต่างพากันพูดขึ้นมา พร้อมเดินไปด้านข้าง พวกเขานั่งรวมตัวกัน ปล่อยให้โม่หลานกับโม่ฉือชิงอยู่กันตามลำพัง

“พวกชายชาตรีอย่างพวกเจ้า ทำไมถึงพูดมากอย่างกับผู้หญิง ไม่กินก็ช่าง ข้ากินเอง” โม่หลานทั้งอายทั้งโมโห หยิบขาไก่ชิ้นนั้นขึ้นมาแล้วก็กินคำโต

โม่ฉือชิงมองดูอยู่อย่างพอใจ แล้วก็รีบยื่นน่องไก่อีกข้างไปให้

ทุกคนมองดูเขาที่เป็นถึงเฉินอ๋อง เอาอกเอาใจแม่ทัพของพวกเขาขนาดนี้ ต่างก็หัวเราะเขา

แต่โม่ฉือชิงก็ไม่สนใจ ขอเพียงโม่หลานได้กินอิ่มหนำสำราญก็เพียงพอแล้ว

ถึงแม้โม่ฉือชิงจะไม่เคยชิน แต่ก็พยายามทำให้เคยชิน ในเมื่อตัดสินใจจะตามจีบโม่หลาน ก็ต้องเคยชินกับทุกสิ่งอย่างที่เป็นหนึ่ง

ทุกคนกินอิ่มแล้ว โม่ฉือชิงมองดูโม่หลานนอนพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก็รู้สึกสงสารอย่างมาก

ปกตินางนำพาพวกชายชาตรีฝึกซ้อมอยู่ภายในค่าย เห็นได้ชัดว่าลำบากมาก เหน็ดเหนื่อยมาก

โม่ฉือชิงวิ่งมาทั้งวันจนเหนื่อยมากแล้วจริงๆ มองดูโม่หลานอยู่สักพักแล้วก็หลับไป

ไม่บอกว่ารอบด้านจะมีเสียงลมพัดมาดังแค่ไหน อุณหภูมิหนาวลงแค่ไหน โม่ฉือชิงก็ไม่สนใจ วางหัวแล้วก็นอนหลับไป

โม่หลานฟังเสียงลมหายใจของเขา แล้วก็ถอนหายใจอย่างจนใจ ปกติเจ้าคนนี้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสำราญ ติดตามพวกเขามาทั้งวัน ลำบากเขามากแล้วจริงๆ

เมื่อคิดแบบนี้ โม่หลานจึงเอาผ้าห่มของตนไปคลุมให้กับโม่ฉือชิง

พวกทหารคนอื่นได้ยินความเคลื่อนไหว ต่างก็หันมามอง ทุกคนมองหน้ากัน ต่างก็รู้ดีแก่ใจ

แม่ทัพของพวกเขาเป็นคนปากไม่ตรงกับใจ นางถึงขั้นเอาผ้าคลุมของตนเองให้กับเฉินอ๋อง แสดงว่าในใจก็มีเฉินอ๋องอยู่ แต่ไม่ยอมรับเท่านั้นเอง

เทียบกับความเก้อเขินของพวกเขาแล้ว ทางด้านพวกหยุนถิงนั้น สุขสบายอย่างมาก

ฟ้ายังไม่มืด ซวนอ๋องก็สั่งคนตั้งกระโจมเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฟ้ามืดลงแล้ว​ ฮ่องเต้กับทุกคนนั่งอยู่ในกระโจม

เนื้อสัตว์ป่าที่พวกทหารไปล่ามาเมื่อตอนกลางวัน อยากเสร็จเรียบร้อยแล้ววางไว้บนโต๊ะ ทุกคนทานเนื้อย่างไปด้วย ดื่มเหล้ารสดีแล้วก็พูดคุยกัน สุขสำราญอย่างมาก

เวลานี้จวินเสี่ยวเทียนถือเนื้อย่างแล้วก็กินคำโต พร้อมพูดขึ้นว่า “อร่อย ท่านพ่ออร่อยมาก”

เจ้าเด็กน้อยกัดกินอยู่อย่างอร่อย ริมฝีปากมันเยิ้มไปหมด น่าขำอย่างสุดบรรยาย

จวินหย่วนโยวหยิบผ้าเช็ดหน้ามาช่วยเช็ดปากให้กับจวินเสี่ยวเทียน พร้อมพูดขึ้นว่า “ค่อยๆกิน”

ส่วนจวินเสี่ยวเหยียนที่อยู่ด้านข้างซบอกโม่เหลิ่งเหยียน มือน้อยๆ ยื่นเนื้อไปให้โม่เหลิ่งเหยียน

“กิน ท่านอากิน”