บทที่ 718 ในที่สุดพวกเราก็ตามหาเจ้าจนเจอ

ฮ่องเต้รีบสั่งให้ยกเลิกการตรวจพลทันที ให้ทหารทุกคนรีบออกตามหา เพราะลูกชายของจวินซื่อจื่อหายตัวไป เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก จะชักช้าไม่ได้เด็ดขาด

พวกหยุนไห่เทียนได้ยินว่ายกเลิกการตรวจพล ก็ตกตะลึงอย่างมาก รีบออกมาถามความ เมื่อรู้ว่าจวินเสี่ยวเทียนหายตัวไป พวกหยุนไห่เทียนต่างใจเกร็งไปหมดจนแทบหายใจไม่ออก

“เร็ว ทุกคนรีบออกตามหา ห้ามพลาดทุกซอกทุกมุม” หยุนไห่เทียนพูดสั่งขึ้นมา

“ขอรับ” พวกทหารต่างรีบออกไปตามหา

หยุนเสี่ยวลิ่วเรียกพวกงูออกมา เสี่ยวอันจื่อเรียกนกออกมา แล้วก็ให้พวกเขาทั้งหมดออกไปตามหา

พวกทหารทั่วทั้งค่าย ล้วนออกเคลื่อนไหวทั้งหมด แม้แต่ฟู่อี้เฉินที่เหนื่อยจนเดินไม่ไหวก็ออกตามหา

ทางนี้ หยุนถิงหาตั้งนานก็ตามหาจวินเสี่ยวเทียนไม่เจอ ร้อนใจอย่างมาก และก็ตกใจอย่างที่สุด

หวาดกลัวยิ่งกว่าตอนที่นางตกลงไปในเหว กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับจวินเสี่ยวเทียน เขายังตัวเล็กขนาดนั้น ยังเป็นเพียงแค่เด็กน้อย

หยุนถิงเดินอย่างไม่ทันระวัง ชนกิ่งไม้สะดุดล้ม จนกลิ้งไปข้างหน้า

หลงเอ้อปรากฏตัวอย่างกะทันหัน รีบคว้าดึงนางไว้อย่างว่องไว พร้อมพูดขึ้นว่า “ซื่อจื่อเฟย ท่านพักผ่อนก่อนไหม?”

เขาคอยปกป้องซื่อจื่อเฟยอยู่ในที่ลับตลอด ตอนนี้เกิดเรื่องกับซื่อจื่อน้อย หลงเอ้อก็ไม่สนใจที่จะต้องหลบซ่อนตัวแล้ว

“ตามหาเสี่ยวเทียนยังไม่เจอ ข้าจะพักผ่อนได้อย่างไร รีบไปตามหาต่อ” สีหน้าหยุนถิงเคร่งเครียด

คนมากมายขนาดนี้ องครักษ์เงามังกร องครักษ์ลับ แม้แต่พวกทหารในค่ายก็ออกตามหากันหมด ก็ยังตามหาไม่เจอ นี่ก็ผ่านไปครึ่งวันแล้ว เสี่ยวเทียนจะสามารถไปที่ไหนได้กันแน่

หยุนถิงคิดได้แบบนี้ จึงพูดขึ้นว่า “หลงเอ้อ เรารีบกลับไป”

“ขอรับ” หลงเอ้อรู้อยู่แล้วว่าซื่อจื่อเฟยเป็นห่วงซื่อจื่อน้อยขนาดไหน จึงรีบตามไป

กลับมาถึงกระโจม หยุนถิงเจอจวินหย่วนโยวพอดี เสื้อคลุมสีขาวของเขาขาดทะลุเป็นหลายรู เปื้อนไปด้วยโคลนดิน ยังมีหญ้าติดอยู่ สภาพแย่มาก

“ท่านพี่ เป็นอย่างไรบ้าง?” หยุนถิงรีบถาม

จวินหย่วนโยวส่ายหัว พร้อมพูดขึ้นว่า “ยังหาไม่เจอ ใช้เสื้อผ้าของเสี่ยวเทียนให้สุนัขล่าของค่ายทหารดมกลิ่นแล้วออกตามหา บางทีอาจจะช่วยได้บ้าง”

“ข้าเองก็คิดเช่นนี้” หยุนถิงรีบเข้าไปในกระโจม หยิบเสื้อผ้าที่จวินเสี่ยวเทียนเคยใส่แล้วออกมาหลายตัว ยื่นให้กับจวินหย่วนโยวหนึ่งตัว

หยุนไห่เทียนได้สั่งให้คนจูงสุนัขล่าของค่ายทหารทั้งหมดมา สุนัขล่าห้าหกสิบตัว ยืนเรียงกันเป็นแถว ดมเสื้อผ้าทีละตัว แล้วพวกทหารก็จูงออกไปตามหา

หยุนถิงก็ไม่รีรอ หยิบขลุ่ยหยกขาวที่เหน็บเอวไว้ออกมาเป่า พริบตาเดียวงูนับไม่ถ้วนคืบคลานมา หยุนถิงวางเสื้อผ้าไว้บนพื้น ให้พวกงูต่างก็มาสูดดม

“พวกเจ้าจะต้องช่วยข้าตามหาลูกชายให้เจอ รบกวนด้วย” หยุนถิงเคร่งขรึมและจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

พวกงูเหมือนฟังรู้เรื่อง หลังจากดมแล้ว ก็คืบคลานไปทั่วทิศ

“หลงเอ้อไปบอกพวกทหาร ให้ตามพวกฝูงงูไป” หยุนถิงพูดขึ้นมา

“ขอรับ” หลงเอ้อรีบไปบอกทุกคน ระหว่างทางได้เจอกับเป่ยจิงจิง

เมื่อเป่ยจิงจิงเห็นหลงเอ้อ ก็พูดขึ้นมาอย่างดีใจว่า “หลงเอ้อ ในที่สุดข้าก็ตามหาเจ้าจนเจอ”

“ขอบคุณที่องค์หญิงสี่ระลึกถึง แต่ตอนนี้ข้ามีเรื่องสำคัญต้องทำ ไม่รบกวนท่านแล้ว” หลงเอ้อรีบจากไป

“ตามหาจวินเสี่ยวเทียนไม่ใช่หรือ ข้าก็สามารถช่วยได้” เป่ยจิงจิงพูดขึ้นมา

หลงเอ้อมีเวลาพูดมากกับนางเสียที่ไหน รีบกระโดดจากไปทันที

เป่ยจิงจิงก็ไม่โกรธ ไม่ง่ายกว่าจะได้เจอหลงเอ้อ จึงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ นางรู้ว่าหลงเอ้อจงรักภักดีที่สุด ลูกชายของจวินหย่วนโยวหายไป เขาจะต้องร้อนใจอย่างมากแน่ ดังนั้นเป่ยจิงจิงจึงรีบกระโดดไล่ตามไป

ไม่ได้รบกวนเขา เพียงแค่คอยติดตามไปอยู่อย่างไม่ใกล้ไม่ไกล

หลงเอ้อเห็นนางทำแบบนี้ ถึงแม้จะหงุดหงิด แต่ก็ไม่สนใจ รีบออกไปตามหาคน