บทที่ 743 ท่านมิได้มีสัมพันธ์อันใดกับซื่อจื่อเฟยจริงรึ

คืนนั้นองค์ชายรองชางเยว่หมิงก็วางแผนการกับเหล่าขุนนางที่ติดตามเขา ทุกคนสุมหัวปรึกษากัน จวบจนดึกมากเหล่าขุนนางถึงกลับไป

ขุนนางใหญ่ผู้หนึ่งในนั้น พอกลับถึงบ้านก็รีบเขียนจดหมาย ให้คนส่งออกทางประตูหลัง คนรับใช้พุ่งไปจวนองค์ชายสี่ทันที

ชางหลัวอวี้ที่กำลังศึกษาค้นคว้าอาวุธอยู่พอเห็นจดหมายนั่น ก็โยนเข้ากองไฟข้างๆเลย

จดหมายถูกจุดไฟเผาติด จากนั้นก็กลายเป็นปืนในพริบตา

“องค์ชายสี่ หรือว่าพวกเราจะไม่ส่งจดหมายนี่ไปให้ไท่จื่อรึ เมื่อครู่คนรับใช้ของใต้เท้าจ้าวบอกว่าเรื่องคับขันนัก เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของไท่จื่อนะ?” พ่อบ้านถามอย่างตกตะลึง

“ไอ้โง่อย่างชางเยว่หมิง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านพี่ไท่จื่อเลยสักนิด เขาคิดว่าตนเองปกปิดได้มิดชิดแล้ว กลับไม่รู้เลยว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของท่านพี่ไท่จื่อหมดแล้ว ไม่ต้องให้ข้าเข้าไปยุ่มย่ามดอก” ชางหลัวอวี้อธิบาย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง องค์ชายเฉลียวฉลาดนัก!”

“เจ้าออกไปเถอะ ไม่มีอะไรอย่ามารบกวนข้า นี่เป็นของล้ำค่านัก ข้าจะศึกษาค้นคว้ามันให้เข้าใจให้ได้!” ชางหลัวอวี้บอกอย่างรำคาญ

“ขอรับ!” พ่อบ้านรีบออกไปทันที

ชางหลัวอวี้มองดูปืนสีดำเมี่ยมนั่น สิ่งนี้พอท่านพี่ไท่จื่อกลับมาก็มอบให้เขาแล้ว ผ่านไปนานขนาดนี้ ตนยังไม่เข้าใจโครงสร้างด้านในของมันเลย ช่างเดือดดาลนัก

ชางหลัวอวี้อึดอัดใจนัก ลงมือแกะต่อไป ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำตามปกติ แต่กลับพลิกกลับมาดู อย่าพูดไป เขาแกะมันออกได้จริงๆแล้ว

“ดียิ่งนัก ข้าแกะมันได้แล้ว ที่แท้ในนี้เป็นอย่างนี้นี่เอง” ชางหลัวอวี้ค้นคว้าต่ออย่างตื่นเต้น รีบพกข้าวของพุ่งตรงไปพระราชวังทันที

ชางหลันเย่ได้ยินว่าชางหลัวอวี้มา ก็ไปพบเขาที่ตำหนักข้าง

พอเจอหน้า ชางหลัวอวี้กอดเขาอย่างตื่นเต้นทันที “ท่านพี่ไท่จื่อ อาวุธปืนนั่นที่ท่านให้ข้า วันนี้ข้าแกะมันออกมาได้แล้ว รู้โครงสร้างด้านในหมดแล้ว สิ่งนี้ช่างอัศจรรย์จริง”

ชางหลันเย่คิ้วขมวดเล็กน้อย “ปล่อยมือเจ้าก่อน!”

ชางหลัวอวี้รีบปล่อยมือทันที “ท่านพี่ไท่จื่อ ข้าตื่นเต้นไปหน่อยน่ะ ท่านดูสิ ข้าแกะออกมาหมดแล้ว” พูดพลาง หยิบกล่องมาเปิดออกอย่างโอ้อวด

ชางหลันเย่เหล่มองชิ้นส่วนที่โดนแกะแยกหมด “เจ้ามาหาข้า เพื่อเรื่องนี้รึ”

“แน่นอน ของดีเช่นนี้ท่านพี่ไท่จื่อให้ข้ามาเองนะ ข้าแกะอยู่นานกว่าจะแกะได้ ย่อมต้องมาอวดท่านอยู่แล้ว ของนี้ข้าลองมาหลายครั้งแล้ว อานุภาพร้ายกาจนัก ดีเลย ท่านพี่ไท่จื่อท่านสามารถให้เหล่าอาจารย์ช่างตีอาวุธผลิตออกมาจำนวนมากได้แล้ว ต่อไปแคว้นชางเยว่ของเราไม่ต้องกลัวอีกสามแคว้นแล้ว” ชางหลัวอวี้สีหน้าตื่นเต้นยิ่งนัก

“ไม่ต้อง”

“เพราะอะไรล่ะ อาวุธดีเยี่ยงนี้ต้องเป็นอาวุธชั้นเลิศในบรรดาอาวุธอยู่แล้ว ท่านพี่ไท่จื่อ ท่านพึ่งกลับมาแคว้นชางเยว่ไม่นาน เป็นช่วงที่ต้องการอาวุธมิใช่รึไง?” ชางหลัวอวี้ถามอย่างไม่เข้าใจ

“หยุนถิงได้ให้คนส่งอาวุธมาแล้ว แถมยังเป็นรุ่นพัฒนาแล้ว ระดับสูงกว่าอันนี้มาก อานุภาพมากกว่า” ชางหลันเย่อธิบาย

ชางหลัวอวี้คิดอยากตายขึ้นมาทันที “ซื่อจื่อเฟยผู้นี้จะเก่งกาจไปหรือไม่ ข้าค้นคว้าอยู่นานหลายเดือนพึ่งจะค้นคว้าเข้าใจ นางกลับทำรุ่นพัฒนาออกมาแล้ว แถมยังส่งมาให้แล้วด้วย ท่านพี่ไท่จื่อ ท่านพูดมาตามจริงนะ ท่านมิได้มีสัมพันธ์อันใดกับซื่อจื่อเฟยจริงรึ?”

สายตาคมปลาบดุจใบมีดของชางหลันเย่ปรายมาทันที ทั้งคมปลาบและดุดัน “ข้ากับซื่อจื่อเฟยบริสุทธิ์ใจต่อกัน เมื่อก่อนนางเห็นว่าข้าน่าสงสาร เลยให้ยากับข้ามา และช่วยข้ากลับแคว้นชางเยว่

บัดนี้นางต้องการพันธมิตร สตรีที่งามล้ำแห่งยุคเยี่ยงนั้นมิใช่ผู้ใดก็จะสามารถเข้าตานางได้ ต่อไปหากกล้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้อีก ข้าไม่รังเกียจที่จะตัดลิ้นเจ้า ให้เจ้าเป็นองค์ชายใบ้!”

น้ำเสียงเย็นเยียบ หนักแน่น ทอประกายทรงอำนาจที่ห้ามขัดขืน

ชางหลัวอวี้ตกใจสะท้านเยือก รีบเอามือปิดปากตนเองทันที “ท่านพี่ไท่จื่อ ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าไม่กล้าพูดอีกแล้ว”

“ออกไปเถอะ หากเจ้าไม่มีธุระอะไร ก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเสด็จพ่อให้มากหน่อย” ชางหลันเย่กำชับ

“พ่ะย่ะค่ะ!” ชางหลัวอวี้รีบพุ่งออกไปทันที