บทที่ 760 ข้าเป็นแค่หมากที่ถูกท่านโยนทิ้ง

องค์หญิงห้าเองก็ไม่คิดว่าตนจะพลาด นางยังไม่ทันตอบ ก็เงื้อมปิ่นปักผมจะแทงลงไปที่องครักษ์อีก

สุดท้ายปิ่นปักผมยังไม่ทันโดนองครักษ์ ก็โดนโม่หลานเตะลอยกระเด็นไป

“องค์หญิงห้า นี่เจ้าจะฆ่าคนปิดปากนี่นา!” โม่หลานแค่นเสียงเย็น

องค์หญิงห้าลอยกระเด็นออกไป กระแทกเข้ากับพื้นด้านล่างเวทีอย่างแรง ทำเอานางเจ็บจนกระอักเลือดออกมา ขยับตัวไม่ได้เลย

“องครักษ์ ตอนนี้เจ้าควรพูดความจริงได้แล้วกระมัง?” หยุนถิงมองมาอย่างเย็นชา

องครักษ์มององค์หญิงห้าอย่างเคียดแค้น เขาปกป้องนางอย่างไม่คิดเสียดายชีวิตตนเอง ไม่ยอมสารภาพเรื่องนางออกมา แต่องค์หญิงห้ากลับจะฆ่าตน ในเมื่อนางชั่วร้ายอำมหิตเพียงนี้ องครักษ์เองก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกแล้ว

“ข้าคบชู้กับองค์หญิงห้าจริงๆ องค์หญิงห้ายั่วยวนข้าเอง! ข้าเป็นองครักษ์ของจวนอ๋องเก้า รับผิดชอบคุ้มครองความปลอดภัยของเรือนหลัง

นับจากองค์หญิงห้าแต่งกับอ๋องเก้า ทั้งสองคนตบตีทะเลาะกันเป็นประจำ ไม่มีความสุขเลย ท่านอ๋องของข้าก็ลบหลู่ทารุณต่อองค์หญิงห้า

องค์หญิงห้าเองก็เคยพยายามเอาใจท่านอ๋อง ทำอาหารอร่อย แกล้งเป็นลมหรือไม่สบาย เพื่อให้ท่านอ๋องเห็นใจ แต่ท่านอ๋องของข้าก็ไม่สนใจนางเลยสักนิด

ต่อมามีครั้งหนึ่งองค์หญิงห้าดื่มเหล้าเมาในสวน ข้าผ่านไปพอดี เดิมอยากเกลี้ยกล่อมองค์หญิงห้าว่า น้ำค้างกลางดึกแรงนักให้กลับไปพักผ่อน หากองค์หญิงห้ากลับร้องไห้คร่ำครวญว่าท่านอ๋องนกเขาไม่ขัน

ตอนนั้นข้าตกใจยิ่งนัก เดิมอยากแกล้งทำไม่ได้ยินแล้วจากไป แต่องค์หญิงห้ากลับโผเข้าอ้อมกอดข้า และยังบอกว่านางไม่อยากเป็นม่ายทั้งเป็น

ข้าย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่ามันผิดต่อทำนองคลองธรรม แต่องค์หญิงห้าใช้ชีวิตครอบครัวข้ามาข่มขู่ บอกว่าหากข้าไม่ยอม นางจะให้คนฆ่าครอบครัวข้าทิ้ง

ช่วยไม่ได้ ข้าได้แต่รับปาก ยังไงองค์หญิงห้าก็หน้าตางดงาม ข้าเองก็เป็นชายฉกรรจ์ ดังนั้นเลยมีสัมพันธ์กับนาง

มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง หลังจากนั้นขอเพียงท่านอ๋องไม่อยู่ ข้าก็แอบมุดเข้าห้ององค์หญิงห้ากลางดึก

อย่าพูดไป วิทยายุทธ์บนเตียงขององค์หญิงห้าดียิ่งนัก ทำให้ข้าลุ่มหลงถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ควรสานต่อ แต่ข้าก็อดกลั้นไม่ไหว ได้แต่ผิดซ้ำซาก

ต่อมาองค์หญิงห้าตั้งท้อง ข้ารีบไปนำยาแท้งลูกจากด้านนอกมาให้ทันที องค์หญิงห้าเป็นตายร้ายดีไม่ยอมกิน นางบอกว่าลูกของเราจะเป็นลูกชายเมียเอกของอ๋องเก้า ต่อไปจะสืบทอดทุกอย่างของจวนอ๋องเก้า

ข้าเกิดในครอบครัวธรรมดา ที่บ้านมีท่านแม่คนเดียว และมีน้องสาวอายุยังน้อย พ่อข้าตายไปในสงครามตั้งแต่ยังหนุ่มแล้ว ข้ารู้ว่าชาตินี้ข้าไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้

ดังนั้นข้าเลยคิดว่า คำพูดขององค์หญิงห้ามีเหตุผล ต่อไปลูกชายข้าจะกลายเป็นลูกชายเมียเอกของอ๋องเก้า ไม่จำเป็นต้องเป็นองครักษ์ คอยมองสีหน้าคนอื่นอย่างข้าอีก

ต่อให้เรื่องถูกเปิดโปง องค์หญิงห้าบอกว่านางไม่กลัว นางเป็นองค์หญิงห้าแห่งแคว้นต้าเยียน มาแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับแคว้นเป่ยลี่ อ๋องเก้าไม่มีทางกล้าหย่าหรือฆ่านางแน่

ยิ่งไปกว่านั้นอ๋องเก้านกเขาไม่ขัน ชาตินี้เขาไม่มีทางมีลูกได้เลย เขาปิดบังเรื่องนกเขาไม่ขันมานานขนาดนี้เพราะกลัวคนจะรู้มิใช่รึ ดังนั้นเขาต้องไม่พูดออกไปแน่

จากนั้นข้าเลยเลยตามเลย ไปให้ถึงที่สุด เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าอ๋องเก้าจะรู้เรื่องข้ากับองค์หญิงห้าเข้า

เดิมข้าคิดว่าต่อให้ตายก็จะไม่ยอมรับและปกป้ององค์หญิงห้าไว้ แต่เมื่อครู่นางกลับคิดจะฆ่าข้า สตรีจิตใจชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้ เมื่อก่อนข้าตาบอดเอง”

องครักษ์เน้นคำพูดแต่ละคำ เล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

ทำเอาทุกคนตะลึงพรึงเพริด โดยเฉพาะราษฏร์แคว้นต้าเยียน