บทที่ 765 รีบปล่อยมือ เจ็บจะตายอยู่แล้ว

“หลงเอ้อ หลงเอ้อ ขอซื่อจื่อเฟยโปรดช่วยหลงเอ้อด้วย!” เป่ยจิงจิงตะโกนด้วยความเป็นห่วง

“วางใจ ข้าไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไรแน่ ยกเขาเข้าไปในเรือนก่อน!” หยุนถิงเอ่ยปาก

องครักษ์ลับสองนายรีบยกหลงเอ้อเข้าไปทันที หยุนถิงป้อนยาเม็ดให้หลงเอ้อ จากนั้นก็ช่วยจัดการทำแผลให้เขา

เป่ยจิงจิงยืนมองดูอยู่ด้านข้าง น้ำตาไหลพรากลงมา แต่กลับไม่กล้าส่งเสียง

เวลาเช่นนี้ นางทำอะไรไม่ได้เลย และไม่สามารถช่วยอะไรได้เช่นนั้น ยิ่งไม่กล้ารบกวนหยุนถิง

ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับหลงเอ้อ จวินหย่วนโยวกับหลงยี หลิงเฟิงและคนอื่นๆล้วนรีบเข้ามาทันที

“หลงเอ้อเป็นอย่างไรบ้าง?” จวินหย่วนโยวกล่าวถามด้วยสีหน้ามืดมน

“เขาไม่มีอันตรายถึงชีวิต เพียงแค่สูญเสียกำลังภายในมากเกินไป และบาดเจ็บภายนอกสองสามแห่งเท่านั้น บาดแผลไม่ได้รับการรักษาทันท่วงที เสียเลือดมากไปถึงได้หมดสติไป พักผ่อนสองสามวันก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้แล้ว” หยุนถิงตอบ

ทุกคนถึงได้โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

“มันเป็นใครกันแน่ ถึงทำให้หลงเอ้อบาดเจ็บเช่นนี้ได้?” สีหน้าของหลิงเฟิงจริงจังเคร่งขรึมในชั่วพริบตา

จู่ๆจวินหย่วนโยวก็นึกถึงคนที่เคยประมือกับตัวเองคนนั้นขึ้นมา “หรือว่าจะเป็นคนของเขตทะเลนิรนาม?”

“ซื่อจื่อ ข้าน้อยจะไปสืบเดี๋ยวนี้!” หลิงเฟิงหันหลังก็จากไป

“รั่วจิ่ง แจ้งทุกคนให้เพิ่มกำลังการเฝ้าระวัง โดยเฉพาะสายของสี่แคว้น ทำทุกวิถีทางเพื่อสืบเรื่องของเขตทะเลนิรนามให้ชัดเจน!” จวินหย่วนโยวออกคำสั่ง

อย่างไรเสีย รู้เขารู้เรา ถึงจะสามารถจัดการศัตรูได้ในคราวเดียว

“ขอรับ!” รั่วจิ่งก็จากไปเช่นกัน

ไม่นานนัก หยุนถิงก็ทำแผลให้หลงเอ้อเสร็จเรียบร้อย มองดูเป่ยจิงจิงที่น้ำตาคลออยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง หยุนถิงถึงได้เอ่ยปากขึ้นมา

“รบกวนองค์หญิงสี่ช่วยข้าดูแลหลงเอ้อด้วย ข้ายังมีธุระต้องทำ!”

“ซื่อจื่อเฟยท่านไปจัดการธุระเถิด ข้าจะดูแลหลงเอ้อเป็นอย่างดีแน่นอน!” เป่ยจิงจิงให้คำมั่น

หยุนถิงวางใจมาก ติดตามจวินหย่วนโยวออกไป ทั้งสองคนกำลังพูดคุยเรื่องของหลงเอ้อ ก็เห็นซวนอ๋องโม่เหลิ่งเหยียนเดินเข้ามาจากด้านนอกลาน

“มีเรื่องอันใด?” จวินหย่วนโยวถาม

สีหน้าของโม่เหลิ่งเหยียนกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “เกี่ยวกับหลงเอ้อ ไปคุยกันที่ห้องหนังสือเจ้าเถอะ”

“ตกลง”

ในห้องหนังสือ โม่เหลิ่งเหยียนรีบเอ่ยปากทันที “ความจริงเมื่อคืนหลงเอ้อต่อสู้กับหมิงจิ่วซาง ทั้งคู่ต่อสู้กันเกือบทั้งคืน แล้วก็สู้กันอีกครึ่งวัน จนกระทั่งเที่ยงถึงได้หยุดลง!”

หยุนถิงตกตะลึงอย่างยิ่ง “ดังนั้นหลงเอ้อได้รับบาดเจ็บเพราะสู้กับหมิงจิ่วซาง พวกเขาสองคนต่อสู้กันได้อย่างไร?”

“ข้าก็ให้คนไปตรวจสอบตอนเที่ยงถึงได้รู้ เมื่อคืนเป่ยจิงจิงจับพลัดจับผลูไปดื่มสุราที่หอดวงจันทร์ จากนั้นหมิงจิ่วซางรู้ว่านางชอบหลงเอ้อ ก็เลยต้องการช่วยนาง

เขาหาอันธพาลสองสามคน ให้พวกเขาแกล้งทำเป็นรังแกและทำให้เป่ยจิงจิงอับอาย จากนั้นก็ส่งคนไปแจ้งหลงเอ้อเพื่อที่หลงเอ้อจะได้เป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม

หลงเอ้อช่วยเป่ยจิงจิงไปแล้วจริงๆ แถมยังพาคนมาที่จวนซื่อจื่ออีก ต่อมาหลงเอ้อสืบได้ว่าเป็นหมิงจิ่วซาง ก็เลยไล่ล่าต่อสู้กับเขาทั้งคืน

ถึงแม้หลงเอ้อจะไม่ชอบเป่ยจิงจิง แต่ก็เกลียดชังที่หมิงจิ่วซางใช้วิธีการเช่นนี้ ดังนั้นหลงเอ้อจึงลงมือโหดกับเขา

ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะเข้าใจผิด ดังนั้นก็เลยมาบอกเรื่องนี้ มันก็เป็นความละเลยของข้าเช่นกัน หากรู้ว่าหมิงจิ่วซางใช้วิธีการแบบนี้ ข้าต้องขวางเขาเอาไว้อย่างแน่นอน” โม่เหลิ่งเหยียนทอดถอนใจ

ตอนที่หมิงจิ่วซางจากไปในตอนนั้น เขาก็ควรขวางเขาเอาไว้แล้ว โม่เหลิ่งเหยียนก็คิดเพียงว่าหมิงจิ่วซางแค่หยอกเล่นเท่านั้น ใครจะรู้ว่าเขาใช้วิธีการที่ชั่วร้ายเช่นนี้ นี่ทำให้โม่เหลิ่งเหยียนหงุดหงิดโมโหอย่างยิ่ง

“ในเมื่อเป็นหมิงจิ่วซาง แก้ไขความเข้าใจผิดก็ไม่เป็นไรแล้ว” จวินหย่วนโยวกล่าวอย่างราบเรียบ ในใจกลับแอบโล่งใจเงียบๆ

เขายังนึกว่าเป็นคนของเขตทะเลนิรนาม โชคดีที่ไม่ใช่พวกเขา ดูท่าตนคงต้องเร่งความเร็วแล้ว

“หยุนถิง ขอโทษด้วย” โม่เหลิ่งเหยียนตำหนิตัวเอง