บทที่ 774 ชาตินี้ มีเพียงเจ้าแตะต้องข้าได้ผู้เดียว

“ภาพ ภาพอะไร?” หวงฉือถามอย่างไม่เข้าใจ

จวินหย่วนโยวหันหน้ามองทางภาพวาดที่แขวนบนฝาผนังนั้น “หลงยี ทำลายดวงตาเขาเสีย!”

คำพูดเย็นชาประโยคหนึ่ง ทำเอาหวงฉือตกใจจนตัวสั่น มองตามสายตาของจวินหย่วนโยวก็มองเห็นภาพวาดบนผนังแล้ว

“ขอรับ!” หลงยีอยากจะเดินเข้ามา

“คุณชายไว้ชีวิตด้วย ข้าไม่รู้จริงๆ ขอรับ ภาพนี้ไม่ใช่ของข้า เป็นของเจ้าเมืองคนก่อนหน้านี้ ข้านำของมีค่าที่ปล้นมาหลายปีมาวางไว้ในห้องนี้ รู้สึกว่าภาพนี้ดูขึ้นมายิ่งดูมีระดับชัดเจนจึงไม่ได้โยนทิ้ง ด้านหลังยังมีช่องลับอีกหรือ ถ้าข้ารู้คงจะเปิดออกดูเป็นแน่สิขอรับ” หวงฉือรีบบอกสิ่งที่ตนเองรู้ออกมาทั้งหมด

วินาทีนี้ หวงฉือเสียใจแทบแย่แล้ว รู้แต่แรกว่าคนกลุ่มนี้เก่งกาจปานนี้ ตีให้ตายเขาก็ไม่กล้าวางอุบายต่อพวกเขาเด็ดขาด

โดยเฉพาะคุณชายผู้นี้ ลักษณะพลังดุร้ายอันนี้ สายตาที่โหดเหี้ยมนี้ ทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวน

จวินหย่วนโยวมองท่าทางตื่นตกใจกลัวของเขาอยู่ เห็นว่าเขาไม่เหมือนกำลังพูดโกหก จึงส่งสายตาให้หลงยีทีหนึ่งแล้ว

หลงยีรีบเข้าไปถอดภาพวาดลงมา เปิดช่องลับออกอย่างระวัง หยิบกล่องด้านในออกมา

คราวนี้ หลงยีไม่ได้รีบยื่นให้จวินหย่วนโยว แต่ว่านำกล่องไปวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง ใช้กระบี่เปิดกล่องออกมา ถ้าเกิดด้านในมีอาวุธลับอะไร เขาก็สามารถหลบเลี่ยงได้

ดีที่กล่องไม่มีอุบายใดๆ ด้านในเป็นไข่มุกสีเหลืองเม็ดหนึ่ง ดูใหญ่มาก ขนาดเท่าไข่นกพิราบได้ หนำซ้ำด้านบนยังมีลวดลายด้วย

“คุณชายขอรับ ท่านดูนี่” หลงยี่รีบถอยไปด้านข้าง

จวินหย่วนโยวเดินเข้ามาสามสี่ก้าว แม้ว่าเป็นเขาที่เคยเห็นของล้ำค่าหายากมานับไม่ถ้วน แต่ไข่มุกเหลืองอร่ามทั้งเม็ดขนาดนี้ แปลกประหลาดเสียจริง

หวงฉือที่คุกเข่าบนพื้นอึ้งทึ่งไปทั้งตัวแล้ว “นี่ นี่หรือว่าเป็นไข่มุกจักรพรรดิในตำนาน?”

“เจ้ารู้จักไข่มุกนี้?” หลงยีมองเข้ามาอย่างเย็นเยือก

หวงฉือกลืนน้ำลายลงไปโดยจิตใต้สำนึก รีบอธิบาย “ข้าเคยได้ยินมา เขตทะเลของพวกเราทางนี้ใหญ่มาก รอบนอกของเขตทะเลมีเมืองมากมาย ก็เหมือนเมืองแห่งนี้ที่พวกเราอยู่ในตอนนี้ เมืองหลักที่แท้จริงคือเมืองเทียนหลงที่อยู่ใจกลางเขตทะเล

นั่นเป็นตำแหน่งใจกลางของเขตทะเลนิรนาม ยิ่งเป็นสถานที่ปกครองของเขตทะเลผืนนี้ ที่นั่นถูกเรียกว่าเป็นสถานที่เทพเซียนอาศัยอยู่

ข้าเป็นโจรสลัดมาหลายปีปานนี้ เคยตามหาเมืองเทียนหลงเช่นกัน กลับไม่เคยเจอมาก่อน ว่ากันว่าเป็นภาพลวงตาที่มีเพียงคนมีวาสนาถึงพบเจอได้

เล่าลือกันว่าเจ้าเมืองของเมืองเทียนหลงรุ่นก่อน มีไข่มุกจักรพรรดิที่ล้ำค่าหายากห้าเม็ด ไข่มุกนั้นมีพลังมหาศาล ฆ่ากองกำลังในทะเลลงได้

เพียงแค่แต่ไหนแต่ไรไม่มีคนเคยเห็น เพราะเจ้าเมืองหายตัวไปหลายปี ไข่มุกจักรพรรดิหลายเม็ดนั้นก็หายตามไปด้วย เวลานี้เห็นไข่มุกสีเหลืองนี้เข้า น่าจะเป็นหนึ่งในบรรดาไข่มุกเหล่านั้น

คุณชายทุกอย่างที่ข้าเล่ามาเป็นความจริง หากไม่เชื่อท่านลองถามชาวบ้านสักคนดูก็รู้ขอรับ พวกเขาล้วนรู้จักตำนานเรื่องนี้ คุณชายได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด” หวงฉือคุกเข่าพูดจาอ้อนวอน

สีหน้าจวินหย่วนโยวเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง ดวงตาทั้งสองจ้องไข่มุกนั้นไม่กะพริบ เขามองเห็นลวดลายด้านบนกำลังขยับ

จวินหย่วนโยวยื่นมือไปหยิบไข่มุกอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกว่าไข่มุกนี้มีความอุ่นนิดๆ นี่ทำให้เขาดูแปลกใจมาก

“คุณชายขอรับ คนผู้นี้จะให้ทำเช่นไร?” หลงยีรีบสอบถาม

“พาออกไป มอบให้ซื่อจื่อเฟยจัดการ!” จวินหย่วนโยววางไข่มุกกลับลงกล่อง แล้วถือกล่องไว้จึงหมุนตัวเดินออกไป

หวงฉือเพิ่งอยากขอร้อง ก็โดนหลงยีกดจุดเข้าแล้ว หิ้วออกไปราวกับหิ้วลูกเจี๊ยบ

คนอื่นๆ วิ่งตรงไปสมทบกับหยุนถิงและคนอื่นที่คุกใต้ดิน ตอนที่พวกเขาไปถึงคนอื่นในคุกใต้ดินล้วนตกใจกันยกใหญ่ คิดว่าเป็นคนที่หวงฉือส่งมาฆ่าพวกเขา

“ทุกคนไม่ต้องกลัว คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนของข้า พวกเขามาช่วยชีวิตพวกเรา! หลงซาน ช่วยคนเหล่านี้ออกไปให้หมด!” หยุนถิงกล่าว