บทที่ 803 แผนร้ายของผู้อาวุโสอวี๋

ห้องของผู้อาวุโสอวี๋

หยุนถิงผลักประตูเข้าไป คำนับด้วยความเคารพนบนอบ “คำนับอาจารย์!”

“เจ้ามาแล้วหรือ วันนี้เจ้าออกไปกับข้า!” ผู้อาวุโสอวี๋เอ่ยปาก

“อาจารย์ ท่านจะพาศิษย์ไปไหนหรือ?” หยุนถิงถาม

“ถึงแล้วเจ้าก็รู้เอง” ผู้อาวุโสอวี๋ลุกขึ้นเดินไปทางหน้าประตู

หยุนถิงรีบตามออกมาทันที ก็เห็นลูกศิษย์หลายคนยกกล่องรออยู่หน้าประตูแล้ว และกล่องใบนั้น เห็นแว๊บแรกนางก็จำได้นั่นคือกล่องที่ใช้บรรจุจิ่นฉิง

“ไปกันเถอะ!” ผู้อาวุโสอวี๋เดินไปข้างหน้า

ลูกศิษย์สองสามคนรีบยกกล่องตามไปทันที จู่ๆหยุนถิงก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างมาก หากอาจารย์พบว่าในกล่องใบนั้นคือก้อนหิน ตัวเองจะไม่โชคร้ายไปด้วยหรอกหรือ! อีกอย่าง เขาให้คนยกจิ่นฉิงไป จะต้องไปพบฮูหยินเจ้าทะเลแน่นอนใช่ไหม

หยุนถิงคิดถึงตรงนี้ ก็ยื่นมือไปกุมท้องเอาไว้โดยสัญชาตญาณ “โอ้ย อาจารย์ข้าปวดท้อง เมื่อคืนน่าจะกินอะไรผิดไป ข้าจะไปห้องน้ำหน่อยได้ไหม?”

“ธุระเยอะจริงเชียว เจ้าไปเถอะ! หากท้องเสียไม่สบาย ข้ามียาโอสถ สามารถให้เจ้าได้สองสามเม็ด!” ผู้อาวุโสอวี๋กล่าวออกมาอย่างเย็นชา

“คนหนังหยาบผิวกร้านอย่างข้าจะทำใช้ยาโอสถของอาจารย์ให้สูญเปล่าได้อย่างไร ข้าไปห้องน้ำก็พอแล้ว” หยุนถิงหันหลังเดินจากไป

ผู้อาวุโสอวี๋ไม่ได้ให้ลูกศิษย์คนอื่นๆติดตามไป แต่ติดตามไปด้วยตัวเอง ทีนี้หยุนถิงก็ยิ่งมั่นใจแล้วว่า ตาแก่นี่ต้องการจะจัดการตัวเอง

นางต้องรีบหาวิธีแจ้งให้กับจวินหย่วนโยวหรือไม่ก็หลงยี หลิงเฟิงและคนอื่นๆโดยเร็ว มิเช่นนั้นตัวเองต้องตายโดยไร้ที่ฝังศพอย่างแน่นอน

หยุนถิงเดินไปทางห้องน้ำ บังเอิญเห็นปิงปิงที่ช่วยเอาไว้เมื่อคืนยกถาดเดินผ่านมาพอดี

หยุนถิงรีบเดินเข้าไปทันที ตอนที่เดินผ่านปิงปิงจงใจชนถาดของนางหล่น

เสียง “เพล้ง!” ดังขึ้น ถาดหล่นลงไปบนพื้น แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน

ปิงปิงก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน กำลังจะเอ่ยปาก หยุนถิงก็กล่าวเสียงเบาทันที “คิดหาวิธีแจ้งจิ่วฟ่างที่อยู่กับข้าเมื่อคืนนี้ บอกเขาว่าข้าตกอยู่ในอันตราย”

กล่าวประโยคนี้จบ หยุนถิงก็แหกปากตะโกนขึ้นมาทันที “ขอโทษด้วยแม่นาง ข้าไม่ได้ตั้งใจ เพราะปวดท้องเลยรีบไปเข้าห้องน้ำแต่แล้วก็ชนถูกเจ้าโดยไม่ทันได้ระวัง ขอโทษด้วย!”

ปิงปิงชะงักงัน ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อครู่นางได้ยินอย่างชัดเจนแล้ว บ่าวรับใช้คนนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย

“แค่ขนมอบถาดหนึ่งเท่านั้น เจ้าไปยกที่โรงครัวอีกหนึ่งถาด!” ผู้อาวุโสอวี๋กล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

“เจ้าค่ะ!” ปิงปิงกล่าวอย่างเคารพนบนอบ รีบเก็บกวาดถาดขนมอบที่แตกแล้วก็จากไป

“อาจารย์ ขอโทษด้วย เป็นเพราะข้าไม่ระวัง!”

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดมากไร้สาระ รีบๆไปห้องน้ำเลย!”

“ขอรับ!” หยุนถิงรีบไปห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลออกไปทันที เวลาประมาณครึ่งก้านธูปถึงได้ออกมา จากนั้นก็ติดตามผู้อาวุโสอวี๋จากไป

ปิงปิงที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่ ยกถาดขนมอบกลับมาด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด เมื่อเห็นหยุนถิงและคนอื่นๆจากไปแล้ว ก็รีบมุ่งหน้าไปที่เรือนตะวันตกทันที

ถึงแม้นางจะเป็นสาวใช้ของเรือนตะวันตก แต่ก็ไม่เคยสังเกตว่าจิ่วฟ่างพักอยู่ห้องไหนมาก่อน อย่างไรเสียเรือนตะวันออกตะวันตก ใต้และเหนือล้วนเปลี่ยนกันอยู่ทุกปี ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดคลุกคลีกับบ่าวรับใช้ในเรือน เช่นนี้กลับจะทำให้หลุดออกจากการควบคุมของฮูหยินเจ้าทะเล

ปิงปิงได้แต่เข้าไปตามหา หวังว่าจะได้พบกับเขา

แต่แล้วปิงปิงก็บังเอิญพบกับฉินเจี่ยที่สุดท้ายก็ยอมแพ้หลังจากที่รออยู่นานก็ไม่เห็นคนตรงหน้าประตูลาน

“คุณชายฉินเจี่ย เรียนถามหน่อยว่าคุณชายจิ่วฟ่างพักอยู่ห้องไหน?” ปิงปิงรีบสอบถามทันที

ฉินเจี่ยมองพิจารณานางครู่หนึ่ง “เจ้าหาจิ่วฟ่างด้วยเรื่องอันใด?”