บทที่ 809 หากเจ้ากล้าขัดคำสั่ง

“บ่าวอยู่ตัวคนเดียว คุณชายเจว๋กู่เป็นคนช่วยบ่าวเอาไว้ หากคุณชายน้อยอยากจะฆ่าล้างตระกูลบ่าว เกรงว่าคงต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว!” หยุนถิงกล่าวอย่างเย็นชา

ทุกประโยคมีแค่เจว๋กู่ ก็เพื่อจงใจกระตุ้นให้วี่หนานเสวียนโกรธ

“เจ้าสาวใช้ตัวดี นึกไม่ถึงว่าจะเป็นสุนัขรับใช้ของเจว๋กู่ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าก็ติดตามข้า หากเจ้ากล้าขัดคำสั่ง ข้าจะฆ่าเจว๋กู่ซะ!” วี่หนานเสวียนข่มขู่

หยุนถิงปล่อยมือโดยสัญชาตญาณ บนใบหน้าแสร้งทำเป็นหวาดกลัว “อย่า คุณชายน้อยโปรดอย่าทำร้ายคุณชายเจว๋กู่เลย!”

ใบหน้าของวี่หนานเสวียนเต็มไปด้วยความได้ใจทันที “เมื่อครู่นี้เจ้าโอหังมากไม่ใช่หรือ ช่างสาแก่ใจจริงๆ ต่อไปหากเจ้ากล้าหายไปจากสายตาของข้า ข้าจะฆ่าเจว๋กู่ทันที!”

“บ่าวผิดไปแล้ว ขอคุณชายน้อยเป็นผู้ใหญ่โปรดอย่าถือโทษผู้น้อยเลย!” หยุนถิงร้องขอความเมตตาทันที

“ดูอารมณ์ของข้าแล้วกัน ยังไม่ไปอีก!” วี่หนานเสวียนกล่าวอย่างอวดดี หันหลังก็จากไป

หยุนถิงไม่มีทางเลือก ได้แต่รีบตามไปทันที

วี่หนานเสวียนกลับไปที่ลานของตัวเอง พ่อบ้านให้คนยกอาหารรสเลิศเข้ามาทันที “คุณชายน้อย นี่คือขนมอบที่เพิ่งทำเสร็จ ท่านลองชิมดู!”

วี่หนานเสวียนชำเลืองมองขนมอบพวกนั้นครู่หนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึมทันที “พ่อบ้านเจ้าโง่ใช่ไหม ข้าให้เจ้าทำอาหารใหม่ๆ นี่คือขนมกุ้ยฮวา ขนมฝูหรงไม่ใช่หรือ ก็แค่เปลี่ยนจากวงกลมเป็นสี่เหลี่ยมเท่านั้น เห็นข้าเป็นคนโง่หรือ?”

พ่อบ้านเต็มไปด้วยความลำบากใจ “คุณชายน้อย โรงครัวพยายามเต็มที่แล้ว ท่านให้พวกเขาทำอาหารใหม่ๆสิบอย่างทุกวัน ติดต่อกันมาหนึ่งปีแล้ว เหล่าพ่อครัวใช้สมองคิดทุกวิถีทางทุกวัน ก็สามารถทำได้แค่นี้เท่านั้น”

ใบหน้าของวี่หนานเสวียนเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ทันใดนั้นสายตาชำเลืองไปทางหยุนถิงที่อยู่ด้านข้าง “เจ้าไปทำ หากเจ้าไม่สามารถทำอาหารรสเลิศที่ข้าต้องการได้ ผลที่ตามมาเจ้ารู้ดี!”

“บ่าวจะทำอย่างดีแน่นอน!” หยุนถิงแสร้งทำท่าทางหวาดกลัว

พ่อบ้านพานางไปที่โรงครัวทันที หยุนถิงถามเรื่องรสชาติต้องห้ามของคุณชายน้อยกับพ่อบ้าน จากนั้นก็เริ่มลงมือทำขึ้นมา

ไม่นานนัก อาหารรสเลิศสี่จานก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ ขนมเกาลัดนึ่ง ปลาย่างฝูหรง พระกระโดดกำแพง แล้วก็ยังมีกุ้งทอดอีกหนึ่งจาน

“ของพวกนี้ดูแล้วก็ธรรมดามากนี่นา!” วี่หนานเสวียนกล่าวด้วยความรังเกียจ แต่ก็เดินเข้ามา

“คุณชายน้อยชิมดูก่อนค่อยวิจารณ์!” หยุนถิงกล่าวอย่างไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งและไม่ถ่อมตนจนดูต่ำต้อย

“ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า เจว๋กู่จะตายอย่างไร!” วี่หนานเสวียนหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมหนึ่งคำ

ทันทีที่ได้ชิม วี่หนานเสวียนก็ชะงักงันไป มองไปทางจานอาหารสามสี่จานนั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็มองไปทางสาวใช้ที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นก็กินต่อไป

คำที่สอง คำที่สาม----ไม่นานนักก็เห็นก้นจาน

พ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างตะลึงงันไปในทันที คิดไม่ถึงคุณชายน้อยจะกิน แถมยังกินได้มากมายขนาดนั้น

“อร่อย อร่อยมากจริงๆ ข้าไม่เคยกินอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน นังหนูคนนี้ไม่เลว ต่อไปอาหารของข้าเจ้าเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด!” ขณะที่กิน วี่หนานเสวียนก็กล่าวด้วยความพึงพอใจ

พ่อบ้านชะงักงัน จากนั้นก็มองไปทางหยุนถิงอย่างซาบซึ้งใจ “นังหนูน้อยขอบคุณเจ้ามาก ในที่สุดก็ช่วยเราเอาไว้ได้”

ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าปีนี้ คุณชายน้อยทรมานคนมากแค่ไหน เขากับโรงครัวคิดกันจนหัวแตกทุกวันว่าจะทำอาหารอะไรมันช่างทรมานจริงๆ

หยุนถิงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ต่อไปขอฝากเนื้อฝากตัวกับพ่อบ้านด้วย!”

พ่อบ้านพึงพอใจอย่างยิ่ง นังหนูคนนี้ไม่อวดเก่งหรือใจร้อน และไม่วางมาดด้วย ไม่เลวจริงๆ “เกรงใจแล้ว”

วี่หนานเสวียนกินอิ่มและดื่มจนพอใจ รู้สึกพอใจมาก พาหยุนถิงกลับไปที่ลานของตัวเองทันที

ว่ากันว่ากินอิ่มและดื่มจนพอใจก็จะง่วงนอน วี่หนานเสวียนเม้มปากด้วยความพึงพอใจ “มา ถอดเสื้อให้ข้า!”

เขาเพิ่งพูดจบ ก็รู้สึกเวียนหัว คนทั้งคนก็ล้มหมดสติไปทางเตียง

หยุนถิงมองดูเขาครู่หนึ่ง ฤทธิ์ยานี่ออกฤทธิ์ได้พอดิบพอดี อยากกินอาหารที่นางทำ ก็ควรจะรู้ผลที่ตามมา