บทที่ 823 เจ้าต้องหลอกข้าแน่ๆ

เซียวหรูซื่อได้ยินเสียงนี้ก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ พอเห็นวี่รั่วฉิงชัด เซียวหรูซื่อตะลึงอึ้งไปเลย

วี่รั่วฉิงที่อยู่ตรงหน้ากลายเป็นหญิงสาวงดงามอ่อนช้อยแล้ว ต่อให้โตขึ้นมาก แต่ใบหน้านางคล้ายคลึงกับตอนเด็กมาก เซียวหรูซื่อมองแวบเดียวก็จำนางได้ในทันที

นี่คือลูกสาวคนเล็กของตน คือฉิงเอ๋อร์ ฉิงเอ๋อร์ของนาง

เซียวหรูซื่อนึกว่าชาตินี้ตนคงไม่ได้เจอลูกๆอีกแล้ว พอเห็นฉิงเอ๋อร์ตรงหน้าที่สูงขึ้นไม่น้อย ใบหน้าก็งดงามแช่มช้อยมากขึ้น และยังมีลักยิ้ม เพียงแต่หน้าผอมกว่าตอนเด็ก

เซียวหรูซื่อดิ้นพล่านอย่างตื่นเต้น น้ำตาไหลพราก ร้องอื้อๆเหมือนจะพูดอะไร

แต่นางพูดไม่ออก ได้แต่ใช้มือเท้าดึงลากโซ่เหล็กเหล่านั้นอย่างสุดชีวิต แต่โซ่เหล็กหนักอึ้ง นางสลัดไม่หยุดเลย

วี่รั่วฉิงเห็นท่าทางตื่นเต้นของนาง ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าอีกฝ่ายคือแม่ของตน

นางรีบพุ่งเข้าไปหาทันที และปัดผมเผ้าด้านหน้าของเซียวหรูซื่อออก

ใบหน้าซีดเผือดนั้น เต็มไปด้วยรอยแผลและรอยเลือดแห้งกรัง จนมองไม่เห็นรูปโฉมแต่เดิมแล้ว เหลือเพียงดวงตาคู่นั้นทั้งตื่นเต้น ยินดี เมตตา น้ำตาไหลหลั่งราวกับเขื่อนแตก วี่รั่วฉิงสั่นเทาไปทั้งตัว

“ท่านแม่ เป็นท่านจริงๆ ท่านแม่ ตอนนี้ข้าจะช่วยท่านออกไปนะ พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ!” วี่รั่วฉิงรีบควักมีดสั้นที่ติดตัวออกมา

แต่โซ่เหล็กนั้นหนักอึ้งมากเกินไป เป็นสิ่งที่เซียวหลันออกแบบมาเพื่อกักขังเซียวหรูซื่อโดยเฉพาะ ดังนั้นวี่รั่วฉิงพยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายมีดสั้นหักเลยทีเดียว

“ท่านแม่ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะต้องช่วยท่านออกไปให้ได้แน่ ต้องให้ได้!” วี่รั่วฉิงสาบาน

พอเห็นสภาพครึ่งคนครึ่งผีแบบนี้ของท่านแม่ วี่รั่วฉิงทั้งรู้สึกผิดและโทษตนเอง

ทำไมตนไม่ค้นพบทุกอย่างให้เร็วกว่านี้ ทำไมไม่สังเกตเห็นให้เร็วกว่านี้

นางตั้งใจตัด ดึงกระชากโซ่เหล็ก ไม่ทันระวังบาดมือเข้า แต่โซ่เหล็กนั่นกลับไม่ขยับเลยสักนิด

“อื้ออื้อ---“ เซียวหรูซื่อเห็นมือลูกสาวได้รับบาดเจ็บ เลือดแดงสดไหลออกมา ก็ปวดใจนัก รีบห้ามทันที

วี่รั่วฉิงลองอีกหลายครั้ง ก็ยังไม่ได้ “ท่านแม่ ท่านรอที่นี่ก่อนนะ ข้าจะไปเรียกคน ต้องช่วยท่านออกไปให้ได้แน่ๆ!”

เซียวหรูซื่ออยากบอกนางว่าไม่ต้องสนใจตน แต่เสียงที่ส่งออกมากลับเป็นแค่อื้ออื้อ ได้แต่มองลูกสาวจากไปอย่างปวดใจ

ก่อนตายได้เจอลูกสาวอีกครั้ง เซียวหรูซื่อพอใจมากแล้ว

วี่รั่วฉิงรีบพุ่งออกมา แต่พอนางออกมาจากห้องลับ พลันมีร่างคนหนึ่งขึ้นตรงหน้า ซึ่งก็คือเซียวหลันที่ปลอมเป็นท่านแม่

“ฉิงเอ๋อร์ เจ้ารู้แล้วรึ!” เซียวหลันพูดอย่างมีเมตตา

หากน้ำเสียงนั้นกลับทะมึนดุดันจนทำให้คนขนหัวลุก

“สตรีชั่วร้ายเช่นเจ้ากล้ากักขังท่านแม่ข้า ทรมานนางจนครึ่งคนครึ่งผี และยังปลอมเป็นนางแสดงเป็นฮูหยินเจ้าทะเล เจ้ามันช่างชั่วช้าเลวทราม ชั่วร้ายยิ่งนัก

เสียแรงที่เมื่อก่อนท่านแม่ข้าดีกับเจ้าเพียงนั้น เจ้าตอบแทนนางอย่างไรกัน จิตสำนึกเจ้าโดนหมากินไปแล้วรึ ข้าจะฆ่าเจ้า!” วี่รั่วฉิงตะคอกดังด้วยความโกรธ พุ่งโจมตีใส่เซียวหลันทันที

เพียงหมัดของนางยังไม่ทันโดนตัวเซียวหลัน ก็พลันรู้สึกเจ็บที่ท้ายทอย จากนั้นชาไปทั่วร่าง เรี่ยวแรงหายวับไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันรู้ตัวก็ล้มลงกับพื้นแล้ว

“เซียวหลัน เจ้าทำอะไรกับข้า?” วี่รั่วฉิงถลึงตาอย่างเดือดดาล