บทที่ 838 เจ้ายังขายขี้หน้าไม่พอรึ

“เจ้าพูดเหลวไหล ข้ามิได้ทำ ข้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลย เจ้าทำเองทั้งนั้น เจ้าฆ่าคนพวกนี้ เจ้าอย่าคิดจะใส่ร้ายข้า!” วี่รั่วยีย้อนอย่างปฏิเสธทันที

“ท่านคิดว่าข้าเหมือนท่านหรือไง เห็นชีวิตคนเป็นของเล่น ข้ามียาสารภาพความจริงที่อาจารย์เคยปรุงขึ้นมา หากทุกคนไม่เชื่อ ให้เขากินดูสิ!” จิ่วฟ่างบอก

“ยาสารภาพความจริง?” วี่รั่วยีขมวดคิ้ว

นางแค่เคยอ่านเจอในตำราแพทย์ และเคยลองปรุง แต่ไม่เคยสำเร็จเลย ผู้อาวุโสอวี๋ช่างเก่งกาจจริงๆ

ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ นางก็ไม่อนุญาตเด็ดขาด

“มียาอัศจรรย์เช่นนี้จริงรึ ให้ข้าลองหน่อยสิ!” วี่หนานเสวียนมองมาอย่างสนใจ

“อย่าฟังเขาพูดเหลวไหล จะมีของเช่นนี้ได้อย่างไร ต้องเป็นข้ออ้างของเขาแน่ๆ แค่อยากถ่วงเวลาน่ะ” วี่รั่วยีย้อนออกมาทันที

“พี่หญิงใหญ่ ลองดูก็ไม่เสียหายนี่ ข้าจะลองก่อน หากไม่ใช่ของจริง ก็ให้เขาใช้ไม่ได้” วี่หนานเสวียนปลอบ

จิ่วฟ่างยื่นขวดยามาให้ หยุนถิงที่ปลอมเป็นคนรับใช้เทยาออกมาให้วี่หนานเสวียนหนึ่งเม็ด

วี่หนานเสวียนกลืนลงไปทันที วี่รั่วยีอยากห้ามก็ไม่ทัน

หยุนถิงเห็นเขากลืนลงไปแล้ว “พูดมาสิ เจ้าเกลียดใครที่สุด เรื่องน่าละอายที่สุดที่เคยทำคืออะไร อยากจะรับตำแหน่งเจ้าทะเลต่อหรือไม่?”

คนอื่นพากันมองมา ต่างพากันสงสัย ยานี้พวกเขาเองแค่เคยได้ยิน แต่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เซียวหลันขมวดคิ้วมุ่น นางเองก็สงสัยในคำถามสุดท้ายที่คนรับใช้คนนี้ถามออกมา

“ข้าเกลียดพ่อบ้านของเกาะเทียนหลงที่สุด เขาบ่นพร่ำข้าต่างๆนานาข้ามาแต่เล็ก ยังไม่ให้ข้ากินโน่นกินนี่ ทำตัวหยั่งกับพวกต้มตุ๋น

เรื่องน่าละอายที่สุดที่ข้าเคยทำคือ ครั้งหนึ่งแอบออกจากเขตทะเลนิรนามไปแคว้นชางเยว่ และเผลอเข้าไปในห้องขององค์หญิงคนหนึ่ง อีกทั้งเห็นเรือนร่างนาง

ข้าไม่เคยคิดอยากรับตำแหน่งเจ้าทะเลเลย นั่นน่ะกองไฟชัดๆ ข้าไม่คิดกระโดดเข้ากองไฟอย่างโง่เขลาหรอกนะ

คนอื่นต่างคิดว่าตำแหน่งเจ้าทะเลน่ะดีมาก แต่ต้องจัดการเรื่องราวมากมายทุกวัน เผชิญหน้าคนมากมายขนาดนั้น ทั้งยังต้องคานอำนาจเมืองต่างๆ

เรื่องเล็กน้อยนิดเดียวก็ต้องมารายงาน แถมไม่สนก็ไม่ได้ ลาโง่ทำงานงกๆชัดๆ ตกหลุมพรางไปแล้วชาตินี้อย่าได้หวังปลดออก ข้าไม่โง่ขนาดนั้นหรอก!”

วี่หนานเสวียนตอบออกมาทั้งหมด ตอนพูดออกมาเขาเองยังตกตะลึงเลย “ข้าพูดเรื่องน่าอายเช่นนี้ออกไปได้อย่างไร นี่ปากข้ารึ?”

ทุกคนฟังแล้วขมวดคิ้ว สีหน้าไม่น่าดูกันทั้งนั้น

คุณชายน้อยคนนี้ดื้อด้านยิ่งนัก กล้าทำเรื่องอกตัญญูเช่นนี้ออกมา แอบดูเรือนร่างองค์หญิง เขาดันพูดออกมาได้

เขายังพูดถึงตำแหน่งเจ้าทะเลเสียย่ำแย่เพียงนั้น โดยเฉพาะที่พูดว่า พวกเขามักมาทั้งไม่มีเรื่องอะไรใหญ่โต ในสายตาเขาพวกเขาเป็นคนไม่ทำงานทำการงั้นรึ ช่างชั่วร้ายนัก

เซียวหลันกลับลอบถอนหายใจโล่งอก พอใจกับคำตอบของวี่หนานเสวียนมาก ช่างไม่ได้เรื่องเสียจริง

“ครั้งนี้ทุกคนเชื่อกันแล้วกระมัง” หยุนถิงพูดเสียงเรียบออกมา เดินตรงไปหาคนรับใช้คนนั้นทันที และยัดยาใส่ปากเขาเม็ดหนึ่งทันที

การกระทำเร็วปานสายน้ำไหล เสร็จในคราวเดียว วี่รั่วยีอยากจะพูดอะไร แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ยาเม็ดนั้นก็โดนคนรับใช้คนนั้นกลืนลงไปแล้ว

“ว่ามาสิ ใครเป็นคนวางยาฆ่าคนพวกนี้กันแน่?” หยุนถิงแค่นเสียงเย็น

คนรับใช้คนนั้นหันมองวี่รั่วยีทันที กิริยานี้คนอื่นเห็นกันหมด คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว

“คนที่วางยาพิษพวกเขาคือ---“ คนรับใช้ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีอาวุธลับซัดมา