บทที่ 877 นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา สีหน้าของเจ้าทะเลมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่เพียงแค่ชั่วครู่เดียวก็กลับมาเฉยเมยอีกครั้ง

“เยว่หลัวเสียชีวิตในจวนตระกูลหยุน เจ้ารู้คำสั่งเสียของนางได้อย่างไร อย่าคิดว่าใช้ข้ออ้างเช่นนี้ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป!” เสียงของวี่หานเชียนเย็นชาเยือกเย็น ไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

หยุนถิงที่อยู่ในที่ลับ รู้สึกเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อวี่หานเชียนในใจ เจ้าทะเลคนนี้ก็ไม่ใช่คนโง่ ไม่ได้สูญเสียขอบเขตเพราะเซียวหลันเอ่ยถึงท่านแม่

เพียงแต่ว่าเขาที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเช่นนี้ ตอนนั้นกลับถูกเซียวหรูซื่อวางแผนทำร้าย หลอกลวง ช่าง------

เซียวหลันที่อยู่บนพื้นขมวดคิ้วแน่น นางก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าทะเลจะมีสติเช่นนี้ แต่นางจะแสดงพิรุธออกมาไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นนางจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“กู้เยว่หลัวตายที่จวนตระกูลหยุนจริงๆ แต่ตอนที่นางไปจากเกาะเทียนหลง เซียวหรูซื่อให้ข้าลอบสังหารนาง ข้าเป็นปล่อยให้นางจากไปเอง ข้ามีหลักฐาน” เซียวหลันพูดไปก็หยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อ

ในนาทีที่เห็นถุงเงิน ดวงตาของวี่หานเชียนมืดมน เลือดทั้งร่างกายแข็งตัวไป

เขาวิ่งเข้ามาในไม่กี่ก้าว เดินมาถึงตรงหน้าของเซียวหลัน

เซียวหลันยื่นถุงเงินมาให้ด้วยความเคารพนบนอบ วี่หานเชียนยื่นมือไปรับมาทันที

ถุงเงินเก่ามาก สีจางลงไปเล็กน้อย ขอบก็สึกหรออย่างรุนแรงมากเช่นกัน แต่วี่หานเชียนจำตะเข็บที่อยู่ด้านบนได้ในแว๊บแรกที่เห็น

นี่คืองานฝีมือของเยว่หลัว ถุงเงินก่อนหน้านี้ของเขากู้เยว่หลัวเป็นคนทำด้วยตัวเองทั้งนั้น

หลายปีมานี้ เขาค้นหาไปทั่วทุกที่ ก็หาของดูต่างหน้าของเยว่หลัวไม่พบ ถึงแม้จะเป็นชิ้นเดียว ก็ไม่มี

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า เซียวหรูซื่อทำลายสิ่งของของกู้เยว่หลัวไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ก็เพื่อไม่อยากให้ตัวเองจำมันได้

แต่สุดท้ายวี่หานเชียนก็จำทุกสิ่งทุกอย่างได้ เสียใจในสิ่งที่ทำลงไป เวลานี้เห็นถุงเงินเก่าๆใบนี้ ร่างกายของวี่หานเชียนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ตื่นเต้น ประหลาดใจ และประหม่า------

อารมณ์นับไม่ถ้วนปะทุขึ้นมาในใจ ทันใดนั้นเจ็บปวดที่เหมือนกับจะฉีกขาดก็จู่โจมมาที่ศีรษะของเขา สีหน้าซีดขาวในชั่วพริบตา ยื่นมือไปกุมศีรษะเอาไว้โดยสัญชาตญาณ

เซียวหลันเห็นดังนั้น ก็เอ่ยปากต่อไป “เจ้าทะเล ความจริงตอนนั้นคุณหนูกู้รักท่านอย่างสุดซึ้ง นางไม่เคยทรยศท่านเลย ยิ่งไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อท่าน

นางตั้งท้องลูกของท่าน ยังบอกอีกว่าต่อไปหวังว่าหน้าตาของลูกจะเหมือนท่าน นิสัยเหมือนท่าน เช่นนี้ลูกก็จะไม่ถูกรังแก

ข้ายังเห็นนางทำเสื้อผ้าตัวเล็กๆให้ลูก เป็นรองเท้าหัวเสือคู่หนึ่ง แต่ต่อมารองเท้าคู่นั้นก็ถูกเซียวหรูซื่อโยนทิ้งลงไปในเตาถ่านและเผามันต่อหน้าคุณหนูกู้------”

เดิมทีวี่หานเชียนก็ปวดศีรษะอยู่แล้ว ได้ยินนางพูดเช่นนี้ เดิมทีเขาก็ตำหนิตัวเอง เสียใจภายหลัง และรู้สึกผิดต่อกู้เยว่หลัวมากอยู่แล้ว นี่ทำให้วี่หานเชียนปวดศีรษะราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆมากยิ่งขึ้น คนทั้งคนคำรามด้วยความเจ็บปวด สูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว

“เยว่หลัว เยว่หลัวขอโทษด้วย ตอนนั้นเป็นเพราะข้าไม่ดีเอง มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้าทำร้ายเจ้าเยว่หลัว-------” วี่หานเชียนกล่าวด้วยความตำหนิตัวเอง ดูเหมือนคลุ้มคลั่งเล็กน้อย เริ่มโจมตีอย่างส่งเดช

เซียวหลันรีบอดทนต่อความเจ็บปวดคลานไปอยู่ด้านหนึ่ง ลูกศิษย์คนอื่นๆหลบออกไปไม่ทัน บางคนถูกเจ้าทะเลตบกระเด็นออกไปโดยตรง

ลูกศิษย์ทุกคนต่างก็ตกใจแทบแย่แล้ว พากันหลบหนีออกไป ความสามารถของเจ้าทะเลแข็งแกร่ง ฝ่ามือเดียวก็สามารถตบพวกเขาทุกคนกระเด็นออกไปแล้ว

ใบหน้าของผู้อาวุโสสองก็ยิ่งเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เขาเข้ามาขัดขวาง “เจ้าทะเล ท่านตั้งสติหน่อย คุณหนูกู้ไม่อยู่แล้ว เซียวหลันหลอกท่าน นางแค่ไม่อยากถูกฆ่า ก็เลยหาข้ออ้างเท่านั้น!”

จู่ๆดวงตาทั้งคู่ของวี่หานเชียนที่คลุ้มคลั่งก็แดงก่ำขึ้นมา เอียงศีรษะมองมา สายตาดุร้ายราวกับราชสีห์ อันตรายและไม่คุ้นเคย ราวกับไม่รู้จักผู้อาวุโสสอง

“เจ้าถึงกับกล้าบอกว่าเยว่หลัวไม่อยู่แล้ว รนหาที่ตาย!” ขณะที่พูด ฝ่ามือของวี่หานเชียนก็กำลังจะโจมตีเข้าไป

เข็มเงินเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาในชั่วพริบตา แทงเข้าไปยังจุดฝังเข็มบางแห่งตรงท้ายทอยของเขา

วี่หานเชียนที่เดิมทีกำลังโจมตีอยู่ จู่ๆก็หยุดการเคลื่อนไหว หยุนถิงวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เข็มเงินที่อยู่ในมือแทงเข้าไปร่างกายของวี่หานเชียนอย่างต่อเนื่อง