บทที่ 883 ชาตินี้จะแต่งกับเจ้าเพียงคนเดียว

องครักษ์ลับที่รับผิดชอบคุ้มครองนางตกตะลึง รีบกลับไปรายงานที่จวนซื่อจื่อทันที ตอนนี้จวินซื่อจื่อและซื่อจื่อเฟยออกเดินทางไปแคว้นเป่ยลี่แล้ว องครักษ์ลับทำได้เพียงบอกเรื่องนี้แก่พ่อบ้านของจวนซื่อจื่อ

พ่อบ้านได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้ว “ข้าจะไปเชิญหมอยมบาล ยังไงเสียนางก็เป็นคนที่คุณชายห้าชอบ เจ้าส่งคนไปบอกคุณชายห้านะ”

“ขอรับ!” องครักษ์ลับมุ่งตรงไปจวนตระกูลหยุนทันที

ตระกูลเก๋อ

พอได้ยินว่าพ่อบ้านจวนซื่อจื่อมา เก๋อฮูหยินตกใจนัก รีบพาคนออกมาทันที

“มิทราบว่าท่านพ่อบ้านมาที่นี่ด้วยเรื่องอันใดรึ?” เก๋อฮูหยินคารวะอย่างนอบน้อม

ถึงจะเป็นพ่อบ้านคนหนึ่ง แต่เป็นพ่อบ้านจวนซื่อจื่อ เขาถือเป็นตัวแทนจวินซื่อจื่อ เก๋อฮูหยินย่อมไม่อาจเพิกเฉยได้อยู่แล้ว

พอเก๋อฉีได้ยินว่าคนของจวนซื่อจื่อมา ในใจก็ยิ่งเคียดแค้นหนักขึ้น นางไม่ได้ไปที่หน้าประตู แต่กลับพุ่งไปที่ห้องหงหลิง

พ่อบ้านเหล่มองเก๋อฮูหยินอย่างเย็นชา “ข้าได้ยินว่าแม่นางหงหลิงไม่ใคร่สบาย เลยตั้งใจพาหมอยมบาลมารักษานาง”

เก๋อฮูหยินตกใจนัก “หงหลิงไม่สบายงั้นรึ ข้าไม่ได้ยินคนรับใช้พูดอะไรเลยนี่นา?”

“แม่นางหงหลิงสบายดีหรือไม่ ฮูหยินรู้ดีแก่ใจที่สุด!” พ่อบ้านแค่นเสียงอย่างเดือดดาล

เก๋อฮูหยินสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ติดที่ฐานะ ได้แต่ตอบอย่างอดทนว่า “ท่านพ่อบ้านพูดเช่นนี้ดูจะ---“

“องครักษ์ เปิดทาง!” พ่อบ้านตะคอกอย่างเดือดดาล เขาไม่มีเวลามาเสแสร้งพูดจาดีกับเก๋อฮูหยิน

“ขอรับ!” องครักษ์ด้านหลังรีบพุ่งเข้ามาทันที และกำราบยามหน้าประตูเสียราบคาบ

เก๋อฮูหยินอยากจะพูดอะไร แต่กระบี่ยาวในมือรั่วจิ่งพาดที่คอหอยนางแล้วพูดว่า “ดาบไม่มีตา เก๋อฮูหยินคิดให้ดีก่อนค่อยพูดดีกว่า!”

เพราะรั่วจิ่งพึ่งแต่งงานไม่นาน ดังนั้นจวินหย่วนโยวเลยไม่ได้ให้เขาตามไปแคว้นเป่ยลี่ด้วย

เก๋อฮูหยินตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ไม่กล้าพูดมากอีก

พ่อบ้านรีบนำหมอยมบาลเข้าไป ก่อนหน้านี้องครักษ์ลับที่รับหน้าที่คุ้มครองหงหลิงอย่างลับๆ รีบเข้ามานำทางทันที

เพียงแต่พวกเขายังไม่ทันถึงห้อง ก็ได้ยินเสียงข้าวของแตกกระจายจากในห้อง ผสานกับเสียงร้องโหยหวนออกมา

พ่อบ้านสีหน้าตึงเครียด “รีบเข้าไปดูเร็ว!”

องครักษ์ด้านหลังรีบเตะประตูเปิดออกผ่าง และเห็นหงหลิงล้มอยู่กับพื้น แก้มข้างหนึ่งบวมปูด มีรอยฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด ส่วนเก๋อฉีกำลังเหยียบมือของหงหลิง แกล้งออกแรงเหยียบหนักขึ้น

บางทีอาจเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีคนบุกเข้ามา เท้าของเก๋อฉีเลยยังไม่ทันดึงกลับมา พอเห็นมีคนบุกเข้ามา เก๋อฉีแผดเสียงอย่างเดือดดาล

“พวกเจ้าเป็นใครกัน กล้าบุกรุกตระกูลเก๋อ?”

“หงหลิง!” หยุนห้าร้องเสียงดัง หัวใจบีบรัดขึ้นมา พอได้รับข่าวจากองครักษ์ลับล เขาก็รีบมาทันที

แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอหงหลิงโดนรังแก หยุนห้าปวดใจยิ่งนัก ปราดร่างเข้าไป ตบหน้าเก๋อฉีฉาดใหญ่ทันที

“เพี๊ยะ!”

“อ๊า!” เก๋อฉีตะลึงไปเลย มือกุมแก้ร้องว่า “เจ้ากล้าตบข้ารึ?”

“เจ้ารังแกหงหลิง ข้าก็ตบเจ้า ข้าไม่มีวันยอมให้ผู้ใดรังแกนางเด็ดขาด!” หยุนห้าตะคอกดัง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโกรธขึ้งสตรี และเป็นครั้งแรกที่เขาตบสตรี หยุนห้าโกรธจนสีหน้าซีดเผือด แต่อย่างไรก็เป็นวิญญูชน พูดคำหยาบอะไรออกมาไม่ได้

“หงหลิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ขอโทษนะ ข้ามาช้าไป ข้าไม่ได้คุ้มครองเจ้าให้ดี” หยุนห้ารีบย่อตัวลงมองหงหลิงอย่างสงสาร

หงหลิงส่ายหน้าเบาๆ “ข้าไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าท่านต้องมาหาข้าแน่”

ยิ่งนางพูดอย่างนี้ หยุนห้ายิ่งโทษตัวเองและรู้สึกผิดยิ่งนัก

“หงหลิง ขอโทษนะ ทำให้เจ้าลำบากแล้ว ข้าไร้สามารถเอง” หยุนห้ารู้สึกผิดยิ่งนัก

“เอาล่ะ เจ้าห้า เจ้าถอยไป ข้าจะรักษาแม่นางผู้นี้” หมอยมบาลบอก