บทที่ 900 วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย

ฮูหยินรองคิดว่าตนทำได้เรียบร้อยไร้ช่องโหว่แล้ว แต่ไม่คิดว่าทั้งหมดนี้จะถูกเหิงจิ่วเห็นทั้งหมด พอเห็นฮูหยินรองกลับไป เหิงจิ่วก็รีบไปรายงานรั่วเฟิงซีทันที

พอรั่วเฟิงซีได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

อันที่จริงนางเดาได้แต่แรกแล้วว่า พอฮูหยินรองได้ยินว่าตนได้รับพระราชทาน ต้องลงมือแน่ ดังนั้นรั่วเฟิงซีเลยจงใจเอาชุดเจ้าสาวกับของพระราชทานไว้ในห้องหนังสือ และให้องครักษ์ออกไป ก็เพื่อให้ฮูหยินรองได้โอกาสลงมือ

“นางริษยามากเกินไปจริงๆ หากไม่แตะต้องของพระราชทาน ก็แตะต้องชุดแต่งงาน นางหาเรื่องตายเองโทษข้าไม่ได้” รั่วเฟิงซีแค่นเสียงเย็น

เช้าวันต่อมา รั่วเฟิงซีหยิบชุดเจ้าสาวที่ขาดวิ่นไปร้องไห้โฮกับรั่วเฉิงเซี่ยง

พอรั่วเฉิงเซี่ยงเห็นดังนั้นก็โกรธจัดยิ่งนัก “นี่เป็นชุดเจ้าสาวที่ฝ่าบาทพระราชทานเอง ใครมันบังอาจกล้าทำลายชุดแต่งงานของฮองเฮากัน นี่มันทำเกินไปแล้ว!”

“ขอท่านพ่อให้ความเป็นธรรมแก่ลูกด้วย” รั่วเฟิงซีบอกอย่างน่าสงสาร

นางไม่ได้บอกออกมาตรงๆว่าเป็นฝีมือฮูหยินรอง รั่วเฉิงเซี่ยงเป็นใหญ่ราชสำนักมาหลายปี แค่เห็นวิธีการชั่วร้ายเช่นนี้ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นฮูหยินรองแน่

“เฟิงซี เรื่องนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด พ่อจะต้องให้ความยุติธรรมกับเจ้าแน่ หากฝ่าบาทรู้เข้าว่าชุดแต่งงานเสียหาย นี่มันโทษประหารเลยนะ!” รั่วเฉิงเซี่ยงกำชับ

“เจ้าค่ะ ลูกเข้าใจ!”

รั่วเฉิงเซี่ยงพุ่งไปเรือนฮูหยินรองอย่างเดือดดาลทะลุฟ้า เหิงจิ่วที่เฝ้าหน้าประตูพอเห็นนายท่านมาอย่างโกรธขึ้ง ก็ตกใจถอยไปอีกด้านทันที

“นายท่าน ท่านมาแล้ว”

รั่วเฉิงเซี่ยงไม่สนใจ ถีบประตูกระเด็นเข้าไปทันที “นางโค่ว เจ้าเป็นคนทำลายชุดเจ้าสาวของเฟิงซี!”

ไม่ใช่คำถาม แต่แน่ใจ เดือดดาลทะลุฟ้านัก

ในห้อง พอนางโค่วเห็นนายท่านจู่ๆก็เข้ามา ก็ตกใจนัก นางดึงผ้าห่มคลุมกายทันที

ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่เมื่อคืนกลางดึกนางก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับโดนมดนับพันนับหมื่นตัวกัดกินทั่วร่าง นางยกมือขึ้นเกา ก็เกาจนเลือดออก เช้านี้ผิวนางพลันเริ่มเน่าเปื่อย มีน้ำหนองไหลออกมา มีกลิ่นเหม็นโชยออกมา ทำให้ฮูหยินรองตกใจยิ่งนัก รีบให้หลิวมามาไปเชิญท่านหมอมาทันที

แต่ท่านหมอยังไม่มา คนที่มากลับเป็นนายท่าน

สิ่งที่นายท่านรักที่สุดคือเรือนร่างยั่วยวนอรชรของนาง หากให้เขารู้ว่าร่างกายตนเน่าเปื่อยมีน้ำหนองไหลนอง ต้องหย่าร้างทอดทิ้งนางแน่

“นายท่าน ไม่ใช่ข้านะ เมื่อคืนข้านอนอยู่ในห้องตัวเองตลอด ไม่ได้ออกไปเลย” ฮูหยินรองรีบอธิบายทันที

“เจ้าไม่ได้ออกไป เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบรึ ทั่วทั้งตระกูลรั่วมีเพียงเจ้าที่เกลียดเฟิงซีที่สุด หลายปีมานี้เจ้ารังแกนางต่างๆนานา คิดว่าข้าตาบอดงั้นรึ

เมื่อก่อนเจ้าทำเช่นนั้น ข้าสามารถไม่ถือสาได้ แต่บัดนี้นี่คือชุดเจ้าสาว ที่ฝ่าบาทพระราชทาน เป็นชุดแต่งงานของเฟิงซี และเป็นสิ่งที่แสดงฐานะฮองเฮาของนางด้วย

ที่เจ้าทำลายไม่เพียงแค่ชุดแต่งงานชุดหนึ่ง ยิ่งเป็นเกียรติยศของจวนตระกูลรั่ว ร้อยปีมานี้นี่เป็นฮองเฮาคนแรกของตระกูลรั่ว สตรีโง่งมเช่นเจ้าหากทำให้เฟิงซีเป็นฮองเฮาไม่ได้ ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ก็อยู่ไม่ได้ ตายก็ตายไม่ได้!”

รั่วเฉิงเซี่ยงพูดจาสวยหรูชัดเจน ถลึงตาใส่ฮูหยินรองบนเตียงอย่างเดือดดาล

ทำเอาฮูหยินรองตกใจสีหน้าซีดเผือด แต่นางจะลนลานไม่ได้ และยิ่งยอมรับไม่ได้ ไม่อย่างนั้นนายท่านต้องทำมันจริงๆแน่

ฮูหยินรองกำลังจะแก้ตัว ก็เห็นเหิงจิ่วพุ่งเข้ามา คุกเข่าลงต่อหน้ารั่วเฉิงเซี่ยงทันที

“นายท่าน เมื่อคืนฮูหยินรองไปห้องหนังสือคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยเป็นพยานได้!” เหิงจิ่วพูดออกมาทันที

ฮูหยินรองถลึงตาใส่เขาอย่างเคียดแค้น “เหิงจิ่ว เจ้าคนไม่สำนึกบุญคุณ ข้าดีกับเจ้ามาตลอด ทำไมเจ้าต้องให้ร้ายข้าด้วย?”