บทที่ 914 ให้นางพักผ่อนให้ดี

นางออกมาจากตำหนักของรั่วเฟิงซี ทีแรกก็คิดจะมาหาจวินหย่วนโยวและคนอื่นๆ สุดท้ายก็ได้ยินเสียงฟาดฟันกันดังมาจากทางนี้ในระยะไกล จึงรีบตามมา

จากนั้นก็เห็นโม่เหลิ่งเหยียนอุ้มจวินเสี่ยวเหยียนอยู่ แต่สีหน้าของจวินเสี่ยวเหยียนไม่น่าดูเล็กน้อย ดูแล้วเหมือนมีแรงแต่ไร้กำลัง

“เสี่ยวเหยียนอาจจะโดนยาพิษเข้าแล้ว เจ้ารีบดูนางหน่อย เหยียนซู่เสวี่ยนำคนของสำนักหิมะมาลอบโจมตี ข้าตามสืบกองกำลังที่ไม่ชัดเจนนี่มาตลอดทางจึงสืบได้ว่าพวกเขาจะดำเนินการลอบสังหารคืนนี้ กลัวว่าพวกเจ้าจะถูกคนคิดปองร้าย จึงได้รีบนำคนของหอดวงจันทร์มาช่วย” โม่เหลิ่งเหยียนตอบสั้นๆ

“ถิงเอ๋อร์ เสี่ยวเหยียนเป็นอย่างไรบ้าง?” จวินหย่วนโยวถามด้วยความเป็นห่วง

สีหน้าของหยุนถิงเคร่งขรึม ดวงตาอันงดงามจ้องมองไปทางเหยียนซู่เสวี่ยอย่างโกรธแค้น “สมควรตาย คิดไม่ถึงว่าจะกล้าวางยาพิษเสี่ยวเหยียน! ข้าจะช่วยเจ้าถอนพิษเดี๋ยวนี้ ท่านพี่อย่าปล่อยนางไป”

หยุนถิงทิ้งไว้ประโยคหนึ่ง เอื้อมมือไปอุ้มจวินเสี่ยวเหยียนกลับมา หมุนตัวมุ่งตรงไปที่ห้อง ไม่มีอะไรที่สำคัญไปกว่าชีวิตของเสี่ยวเหยียน เดี๋ยวนางค่อยกลับไปจัดการนังหญิงชั่วนั่น

โม่เหลิ่งเหยียนก็ตามเข้าไปด้วย ทว่าเขาไม่ได้เข้าห้อง แต่เฝ้าอยู่ด้านนอกประตู

มิติและอุปกรณ์การแพทย์ของหยุนถิงให้คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะต้องดึงหายนะเข้ามาเป็นแน่

จวินหย่วนโยวฟันเข้าไปอีกดาบหนึ่ง ตัดแขนข้างหนึ่งของเหยียนซู่เสวี่ยไป เหยียนซู่เสวี่ยกลิ้งอยู่บนพื้น และร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

“มอบยาถอนพิษออกมาซะ!” จวินหย่วนโยวคำรามด้วยความโกรธ

“หึ ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้ก็ไม่ได้คิดว่าจะรอดออกไป ตอนนั้นเจ้าวางยาพิษฆ่าเจว๋กู่ วันนี้ข้าก็จะทำให้เจ้าเห็นลูกสาวของเจ้าตายไปต่อหน้าของเจ้า ทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ในความเกลียดแค้นและความเจ็บปวดทรมานไปชั่วชีวิต!” เหยียนซู่เสวี่ยหัวเราะเยาะด้วยความเย็นชา

สีหน้าท่าทางของจวินหย่วนโยวเย็นยะเยือกจนตกผลึก ดวงตาอันงดงามเฉยเมยและอันตรายมองไปทางนาง ดาบหนึ่งแทงทะลุสะบักไหล่ของเหยียนซู่เสวี่ย

เลือดสีแดงสดย้อมชุดกระโปรงของเหยียนซู่เสวี่ยเป็นสีแดงในพริบตา ไหลลงมาตามเสื้อผ้าสีขาวของนาง น่าสยดสยอง เหยียนซู่เสวี่ยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นไหลออกมาที่หน้าผากอยู่ตลอด แต่ก็ยังคงไม่ได้ร้องขอชีวิต

จวินหย่วนโยวไม่มีความลังเลแม้สักนิด ชักดาบยาวออกมาด้วยความรวดเร็วและรุนแรง แล้วแทงไปที่สะบักไหล่อีกข้างของเหยียนซู่เสวี่ยอีกครั้ง

เสียงร้องโหยหวนดังลั่นสนั่นฟ้า ทำให้คนที่ได้ยินขนหัวลุก ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์กลับไม่มีสักคนเดียวที่เห็นใจ

เนื่องด้วยความเจ็บปวดจนเกินไป เหยียนซู่เสวี่ยเจ็บจนหมดสติไป

จวินหย่วนโยวไม่ได้มองเหยียนซู่เสวี่ยแม้สักแวบเดียว เอาดาบในมือโดนไปให้หลงซาน ยกเท้าขึ้นแล้วมุ่งตรงไปที่ห้อง

โม่เหลิ่งเหยียนหลบทางให้ทันที จวินหย่วนโยวเดินเข้าไป โม่เหลิ่งเหยียนเอื้อมมือไปปิดประตู ทั้งคนเป็นเหมือนดั่งเซียนเฝ้าประตูเช่นนั้น ยืนอยู่ที่นั่นไม่ขยับเขยื้อน

และในห้อง หยุนถิงกำลังช่วยจวินเสี่ยวเหยียนตรวจชีพจรอีกครั้ว สีหน้าไม่น่ามองยิ่งขึ้น

“ถิงเอ๋อร์ ยาพิษที่เสี่ยวเหยียนโดนถอนยากมากหรือ?” จวินหย่วนโยวถามด้วยความเป็นห่วง

“ก็ยุ่งยากอยู่จริงๆ เพราะว่านี่ไม่ใช่พิษร้ายแรงชนิดเดียว แต่เป็นสามชนิด ข้าจะทุ่มเทสุดความสามารถในการรักษาเสี่ยวเหยียน รอให้ข้าถอนพิษได้ข้าจะไปคิดบัญชีกับยัยผู้หญิงชั่วช้านั่น!” หยุนถิงกล่าวด้วยความโกรธแค้น

นางใช้เข็มจิ้มนิ้วของจวินเสี่ยวเหยียนเป็นแผล บีบเลือดสีดำออก จากนั้นก็หยดลงในภาชนะที่นำออกมาจากมิติ

“ต้องการให้ข้าทำอะไร?”

“ท่านดูเสี่ยวเหยียน ข้าต้องเข้าไปในมิติรอบหนึ่ง หากว่านางมีการตอบสนองใดก็เรียกข้า!” หยุนถิงตอบ

“ได้”

หยุนถิงรีบเข้าไปในมิติด้วยความนึกคิดทันที เอาเลือดพิษของเสี่ยวเหยียนที่อยู่ในภาชนะไปกลั่น จนกระทั่งหยุนถิงมั่นใจในองค์ประกอบของสารพิษแล้ว จากนั้นจึงได้เริ่มปรุงกลั่นยา

และด้านนอกห้อง ขณะที่เป่ยหมิงฉี่รีบนำคนไล่ตามมานั่น ลูกน้องของหอหิมะเหล่านั้นก็ถูกองครักษ์เงามังกรและคนของหอดวงจันทร์สังหารไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว เป่ยหมิงฉี่รีบให้คนจัดการศพทันที

เมื่อเห็นโม่เหลิ่งเหยียนปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เป่ยหมิงฉี่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ซวนอ๋องกระทำการได้เงียบเชียบเป็นความลับสุดยอดจนไม่มีผู้ใดรับรู้ได้เลยจริงๆดังคาด พาคนมากมายขนาดนี้เข้าวัง คนของข้ากลับสังเกตไม่ได้เลยสักนิด!”

“ข้าแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของจวินหย่วนโยวและหยุนถิงเท่านั้น หากจะเอาชีวิตเจ้า เวลานี้เจ้าก็คงจะไม่ได้ยืนพูดอยู่ตรงนี้แล้ว!” น้ำเสียงของโม่เหลิ่งเหยียนเย็นยะเยือก หยิ่งผยองเป็นที่สุด

เป่ยหมิงฉี่ยอมแพ้ เขาไม่ได้คิดสงสัยในศักยภาพของโม่เหลิ่งเหยียนเป็นธรรมดา