บทที่ 964 ชอบนางจากใจจริง

แล้วก็ได้ยินไป๋หลานรั่วกรีดร้องขึ้นมาอีกคำหนึ่ง ทีแรกท่านพ่อไป๋จะแทงไปที่หนอนตัวนั้น แต่ในตอนที่มีดสั้นยังห่างอยู่เพียงไม่กี่เซนติเมตรนั้น อยู่ ๆ หนอนก็กระโดดหนีไป มีดนั้นก็เลยแทงเข้าไปในแขนของไป๋หลานรั่วเลย

“โอ๊ย เจ็บจังเลย ท่านพ่อ ท่านทำอะไรเนี่ย?” ไป๋หลานรั่วเจ็บจนกัดฟันกรอก แล้วพูดอย่างตำหนิขึ้นมา

นางไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าบิดาขอตัวเองจะใช้มีดแทงตัวเอง

“พ่อของลูก นี่ท่านเป็นบ้าไปแล้วหรือ ถึงได้มาแทงลูกสาวตัวเองเช่นนี้?” ท่านแม่ไป๋ตะคอกเสียงดังออกไปคำหนึ่ง

ท่านพ่อไป๋ตัวสั่นไปทีหนึ่ง แล้วก็ชักมีดออกมาโดยอัตโนมัติ “ข้าจะแทงหนอนตัวนั้นให้ตาย แต่คิดไม่ถึงว่าจะแทงพลาดไป!”

จากนั้นเลือดสด ๆ ก็ไหลอาบออกมา ไป๋หลานรั่วที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว ก็เจ็บปวดจนหมดสติไปในพริบตา

“ลูกสาว ลูกสาวของข้า รีบมาช่วยลูกสาวข้าเร็ว!” ท่านแม่ไป๋ร้องตะโกนขึ้นมา

แต่วินาทีนี้ ผู้คนต่างก็คิดแต่จะหนีตายเอง ไม่มีใครมีใจจะมาช่วยนางหรอก

นายท่านกัวกับกัวฮูหยินรีบปีนขึ้นไปบนโต๊ะทันที จ้องมองหนอนที่น่าเกลียดน่ากลัวและงูพิษพวกนั้น แล้วก็ตกใจเป็นอย่างมาก

มีแต่กัวมู่ไป๋ที่ยังใบหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม เขาตามจีบจ้าวเม่ยเอ๋อร์มาสองปีกว่า จึงรู้ดีว่านี่เป็นฝีมือของจวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียน คาดว่าเด็กสองคนนี้น่าจะมาช่วยเอาคืนให้กับเม่ยเอ๋อร์แล้ว

ในวินาทีนี้ กัวมู่ไป๋ไม่เพียงไม่โกรธ กลับยังรู้สึกดีใจ มีแต่แบบนี้เขาถึงจะรู้สึกว่าความรู้สึกผิดที่มีต่อเม่ยเอ๋อร์พบจะน้อยลงไปบ้าง

“มู่ไป๋นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงได้มีหนอนและงูพิษมากมายขนาดนี้?” นายท่านกัวถามขึ้นมาอย่างตื่นตกใจ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ต่อไปให้บ่าวเตรียมกำมะถันแดงไว้ให้เยอะ ๆ หน่อยก็แล้วกัน” กัวมู่ไป๋ตอบกลับไป

“ใช่ งูกลัวกำมะถันแดงที่สุดเลย!”

ในลานที่กว้างใหญ่ราวกับมีเสียงผีร้องโหยหวนอยู่ ทั้งจวนตระกูลกัวเต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน พวกแขกเหรื่อวิ่งหนีกันอย่างวุ่นวาย มีคนที่ถูกกัดแล้วร้องโหยหวน ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าดูอนาถมากแค่ไหน

ส่วนทางด้านโรงเตี๊ยม ผู้จัดการได้เตรียมห้องรับรองที่ดีที่สุดให้กับพวกจวินหย่วนโยว แถมยังมีอาหารที่มากมายอีกโต๊ะหนึ่ง

เด็ก ๆ ทั้งสองล้างมือเสร็จแล้ว ก็เริ่มกินกันอย่างมูมมามขึ้นมา หลายวันมานี้เอาแต่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ถึงแม้ท่านแม่จะคอยเปลี่ยนเมนูอาหารให้พวกเขากิน แต่อาหารที่เป็นเมนูขึ้นชื่อแบบนี้เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็เพิ่งได้กินเป็นครั้งแรก แน่นอนว่าต้องกินกันอย่างมีความสุขมากแน่

จ้าวเม่ยเอ๋อร์หยิบน่องไก่อันหนึ่งขึ้นมา แล้วก็กัดไปอย่างแรง ราวกับว่าจะเอาความโกรธระบายกับน่องไก่

หยุนถิงไม่ได้ถามอะไรมาก แค่คอยคีบกับข้าวให้นางตลอด พอทุกคนกินกันอิ่มหนำสำราญแล้ว จ้าวเม่ยเอ๋อร์ขอห้องที่อยู่ตรงกลางห้องหนึ่งแล้วก็เข้าไปนอนเลย

พอหยุนถิงได้ยินเสียงกรนเบา ๆ จากด้านในแล้ว ถึงได้วางใจกลับห้องของตัวเองไป

“ท่านพี่ เรื่องในวันนี้ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างคะ?” หยุนถิงถามขึ้นมา

“กัวมู่ไป๋ไม่เหมือนคนที่ฟันแล้วทิ้ง บางทีเขาอาจจะมีความลำบากใจอะไรหรือเรื่องเข้าใจผิดบางอย่าง” จวินหย่วนโยวตอบกลับมา

“ท่านเองก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกันหรือ ในเมื่อเขาตามจีบเม่ยเอ๋อร์โดยไม่สนใจอะไรเลยมาตั้งสองปี ก็ต้องชอบนางจากใจจริงแน่ แต่กลับไปหมั้นกับผู้หญิงอื่น ระหว่างนี้จะต้องมีเรื่องอะไรแอบซ่อนอยู่แน่ เดี๋ยวคืนนี้ข้าออกไปตรวจสอบดูสักหน่อย” หยุนถิงพูดขึ้นมาอย่างเห็นด้วย

“ซื่อจื่อเฟย เรื่องนี้มอบให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ ท่านกับซื่อจื่อลำบากมาตลอดทางแล้ว เดี๋ยวพวกเราจะไปตรวจสอบเอง” หลงเอ้อที่เร่งตามมา รีบเดินเข้ามาจากนอกประตูแล้วพูดขึ้นมา

“ใช่ขอรับซื่อจื่อเฟย พวกท่านพักผ่อนให้ดี ๆ เถอะ” หลิงเฟิงเปิดปากพูดตามไปด้วย

ครอบครัวจวินหย่วนโยวสี่คนลอยอยู่บนท้องฟ้า องครักษ์เงามังกรและองครักษ์ลับคนอื่น ๆ ก็ติดตามมาทางพื้นดินตลอด วิ่งกันเหนื่อยจนต้องเปลี่ยนม้าไปหลายตัว ในที่สุดก็ตามซื่อจื่อกับซื่อจื่อเฟยทัน

“พวกเจ้ามาแล้วหรือ ระหว่างทางคงจะลำบากแย่เลย รีบไปบอกให้ผู้จัดการเตรียมอาหารและห้องพักให้เถอะ คืนนี้พักผ่อนกันให้ดีก่อน ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” หยุนถิงพูดขึ้นมาอย่างดีใจ

“ขอบคุณซื่อจื่อเฟยมากขอรับ”