บทที่ 978 เจ้าปรักปรำข้า

“หรันจู๋ซี เอาชีวิตเจ้ามา!” เวินฉิงคำรามด้วยความโกรธ

หรันจู๋ซีผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หลบออกไปทันที ก่นด่าสาดเสียเทเสีย “เวินฉิง เจ้าเป็นบ้าหรือ!”

“ไปลงนรกซะ!” หนึ่งกระบี่ของเวินฉิงฟันไม่ถูกหรันจู๋ซี แล้วก็ฟันมาอย่างแรงอีกหนึ่งกระบี่

ถึงแม้หรันจู๋ซีจะหลบกระบี่แรกออกไปได้ แต่หลายวันมานี้เขาถูกหยุนถิงทรมานจนอ่อนแอเหลือทน เมื่อครู่ก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีหมดแล้ว เวลานี้ไม่มีแรงที่จะหลบออกไปได้อีก ถูกฟันไปที่ไหล่หนึ่งกระบี่ เขาเจ็บจนขมวดคิ้วขึ้นมา

“เวินฉิง เจ้าก่อความวุ่นวายพอหรือยัง!”

“วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!” เวินฉิงโจมตีเข้ามาอีกครั้ง

บ่าวรับใช้ชายกับองครักษ์ลับที่อยู่ด้านนอกประตูได้ยินความเคลื่อนไหว รีบพุ่งเข้ามาทันที “คุณชายระวัง!”

“เร็ว รีบจับนังผู้หญิงบ้าคนนี้เอาไว้!” หรันจู๋ซีคำรามด้วยความโกรธ วิ่งหนีออกไปทันที

บ่าวรับใช้ชายกับองครักษ์ลับล้อมเวินฉิงเอาไว้ทันที เวินฉิงจ้องมองด้วยความโกรธ “เข้ามาเลย วันนี้หากข้าไม่ฆ่าเจ้าหรันจู๋ซี ข้าสาบานว่าจะไม่เป็นมนุษย์อีก!”

พวกเขาต่อสู้กันขึ้นมาทันที และหรันจู๋ซีที่อยู่ด้านข้างก็พิงหายใจหอบอยู่ที่หน้าประตู ความเจ็บปวดจากบาดแผลตรงไหล่ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาว เขาที่เดิมทีร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้วคนทั้งคนยืนไม่มั่นคง พิงอยู่ที่ประตูและนั่งอยู่บนพื้น

ถึงแม้เวินฉิงจะเก่งกาจ แต่หลายวันก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ยังไม่ฟื้นฟูกลับมา บวกกับนางคนเดียวแต่ศัตรูมีมากกว่า ไม่ช้าก็พ่ายแพ้ลง

เวินฉิงมองดูกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามา จู่ๆก็หยิบผงยาออกมาจากแขนเสื้อหนึ่งกำมือแล้วโรยออกไป ทุกคนปิดจมูกเอาไว้โดยสัญชาตญาณ

เพียงแต่ว่าผงยาติดบนผิวหนังเป็นแผลเผาไหม้อย่างรุนแรง ทำให้คนไม่สามารถทนได้ บรรดาองครักษ์ลับเหล่านั้นร้องโหยหวนอย่างน่าสังเวช

หรันจู๋ซีลุกขึ้นก็จะวิ่งออกไปข้างนอก แต่กลับถูกเวินฉิงที่รีบมาถึงพาดกระบี่เอาไว้บนคอของเขา

“ตามข้าไป มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้!”

“ได้ ได้ ข้าตามเจ้าไป เจ้าต้องจับเอาไว้ให้แน่นๆ มืออย่าได้สั่นเด็ดขาด” หรันจู๋ซีเห็นด้วย

เวินฉิงบีบบังคับเขาจากไป ทั้งกลัวคนของจวินหย่วนโยวกับโม่เหลิ่งเหยียนจะหาตัวเองเจอ ยิ่งกลัวว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของหรันจู๋ซีจะสืบเจอ ดังนั้นเวินฉิงจึงพาหรันจู๋ซีไปในป่าที่อยู่นอกเมือง พักผ่อนอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง

หรันจู๋ซีที่เดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้ว บวกกับระหว่างทางเสียเลือดมากไป คนทั้งคนทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ ทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นโดยตรง “เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้า ความอดทนของข้ามีขีดจำกัดนะ”

“เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีก ดูสิว่าข้าจะเตะเจ้าให้ตายไหม!” เวินฉิงเตะหรันจู๋ซีอย่างแรง

ลูกเตะนี้ เวินฉิงใช้กำลังเต็มสิบ หรันจู๋ซีเจ็บจนสีหน้ามืดมนอย่างมาก กรีดร้องออกมา

“อ๊าก เจ็บจังเลย ผู้หญิงบ้าคนนี้นี่กินยาผิดไปใช่ไหม?” หรันจู๋ซีกล่าวอย่างแยกเขี้ยวยิงฟัน

“เจ้านำกำลังคนทำลายฐานลับที่ตระกูลเวินข้าดูแลจัดการมาสิบกว่าปี แถมยังฆ่าคนตระกูลเวินไปมากมายขนาดนั้น วันนี้ข้าจะแล่เนื้อเฉือนหนังเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น ล้างแค้นให้กับเหล่าพี่น้องของข้า!” เวินฉิงกล่าวด้วยความโกรธ

ทีนี้หรันจู๋ซีมึนงงแล้ว “เจ้าพูดอะไรของเจ้า ทำไมข้าถึงฟังไม่เข้าใจ?”

“ยังกล้าเสแสร้งอีก!” เวินฉิงโจมตีเข้ามาอีกหนึ่งหมัดด้วยความโมโห

หรันจู๋ซีในเวลานี้ไม่มีแรงตอบโต้เลยแม้แต่น้อย ได้แต่ถูกบีบให้โดนทุบตีเท่านั้น

หลังจากที่เวินฉิงทุบตีจนเหนื่อย ถึงได้หยุดลงมา “ฆ่าคนตระกูลเวินข้าแล้วยังไม่ยอมรับอีก น่าชิงชังนัก”

“ข้าไม่ได้ทำจริงๆ เจ้าปรักปรำข้า” หรันจู๋ซีกล่าวอย่างน้อยใจที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม

“หากกล้าอีกคำเดียว เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะซ้อมเจ้าอีก!” เวินฉิงกล่าวด้วยความโกรธ

ทีนี้หรันจู๋ซีหุบปากลง ชื่อเสียงทั้งชีวิตของเขาถึงกับถูกทำลายด้วยน้ำมือของเวินฉิง นี่ถ้าหากเผยแพร่ออกไปยังจะไม่ถูกคนหัวเราะเยาะตายหรอกหรือ

เวินฉิงก็เหนื่อยมากจริงๆ บวกกับลงมือเมื่อครู่บาดแผลฉีกขาด เลยหาสถานที่นั่งลงพักผ่อน

เวลาผ่านไปทีละนิดทีละนิด จนกระทั่งฟ้ามืดท้องของหรันจู๋ซีก็ร้องจ๊อกๆขึ้นมา “นังผู้หญิงบ้า เจ้าไปหาของกินมาหน่อย”

“เจ้ายังมีหน้ากินอีก ฝันไปเถอะ” เวินฉิงโต้กลับเสียงเย็นชา