บทที่189 ฮูหยินของข้าทำอะไรเจ้า

“คนงี่เง่าเยี่ยงท่านเทียบซื่อจื่อของข้าไม่ได้แม้แต่เส้นผมเส้นหนึ่ง ยังอยากแต่งงานกับข้า เป็นไปไม่ได้” หยุนถิงทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วจากไปโดยตรง

หยุนหลีกับหยุนซูก็รีบตามไปทันที ในใจรู้สึกนับถือพี่ใหญ่เป็นอย่างยิ่ง

เป่ยหมิงฉี่มองดูแผ่นหลังที่เย็นชาและหยิ่งยโสของหยุนถิง ผ่านไปตั้งนานก็ยังตั้งสติไม่ได้ "เป็นไปได้อย่างไร ใบหน้าของหยุนถิงดำอย่างกับถ่านดำ จะสวยงามเยี่ยงนี้ได้อย่างไรกัน นางเป็นตัวปลอมสินะ？"

"ไท่จื่อ นางคือหยุนถิงจริงๆ เมื่อวันก่อน นางเต้นอย่างาม ทำเอาทุกคนตกตะลึงกันไปหมด จักรพรรดิและจวินซื่อจื่อแห่งแคว้นต้าเยียนต่างก็ได้ยืนยันแล้ว ไม่ผิดแน่นอน" องครักษ์ตอบอย่างไว

เป่ยหมิงฉี่จ้องมองชายคนนั้นอย่างแรง "แล้วทำไมเจ้าไม่พูดตั้งแต่แรก ทำให้ข้าต้องขายหน้า"

“ไท่จื่อ เมื่อกี้ข้าน้อยจะพูด แต่ท่านไม่ให้พูด” องครักษ์รีบเดินมาทันที

“ไอ้สารเลว ลงโทษปรับเบี้ยเลี้ยงเจ้าหนึ่งปี” เป่ยหมิงฉี่ตะโกนด้วยความโกรธ

เมื่อโม่ฉือหานเห็นฉากนี้ ก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก อารมณ์ก็ดีมาก ก้าวเท้าและเดินไปทางสนามแข่ง

ในขณะนี้ สนามแข่งเต็มไปด้วยผู้คน ยังเหลือเวลาอีกยามหนึ่งก็จะเริ่มแข่งขันแล้ว ทุกคนต่างก็มาเตรียมตัวล่วงหน้า

เมื่อทุกคนเห็นหยุนถิงมา ต่างก็เข้ามาทักทายนาง มีความกระตือรือร้นอย่างมาก ต่างก็อยากอาศัยบารมีของหยุนถิงและผ่านเข้ารอบก่อนชิงชนะเลิศ

เดิมทีมู่ซิวหลันกับอู่เสี่ยวหร่านอยากเข้ามาทักทายหยุนถิง แต่เมื่อเห็นหยุนถิงถูกล้อมไปด้วยคน และพูดประจบสอพลอ บนใบหน้าของพวกเขามีร่องรอยของความผิดหวังแวบผ่านไป ผู้หญิงที่หัวแก้วหัวแหวนและเก่งเช่นคุณหนูหยุนแล้ว จะจดจำพวกเขาได้อย่างไรกัน

แต่แล้วหยุนถิงก็เดินออกมาจากฝูงชน "วันนี้พวกเจ้าสองคนจะทำอะไร？"

มู่ซิวหลันกับอู่เสี่ยวหร่านตื่นเต้นมาก มู่ซิวหลันก็รีบพูดว่า "ข้าคิดว่าข้าคงตกรอบตั้งแต่รอบแรกแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการแข่งขันรอบก่อนชิงชนะเลิศ หลังจากคิดไปหนึ่งคืน ข้าก็ยังคุ้นเคยกับเครื่องยาหลายชนิดบ้าง ดังนั้นข้าจึงคิดอยากจะทำน้ำแกงยาดอกท้อ"

"เป็นความคิดที่ดี เดี๋ยวสักครู่เจ้าต้มโจ๊กก่อน ตอนใส่เครื่องยาเจ้าค่อยเรียกข้า ข้าจะช่วยเจ้าดูเอง" หยุนถิงพูดชมเชย

"ขอบคุณคุณหนูหยุน" มู่ซิวหลันซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่ต้องเกรงใจ แล้วเจ้าล่ะ？”

อู่เสี่ยวหร่านเกาหัวด้วยความเขินอาย "พูดตามตรงกับคุณหนูหยุน เหล้าดอกท้อในเมื่อวานนี้ข้าฝึกที่บ้านไปเป็นเวลาหนึ่งเดือน ถึงจะทำได้ระดับนั้น สิ่งที่ข้ายังถือว่ายังพอได้ก็มีเพียงพู่กันแล้ว ยังเป็นกังฟูเล็กน้อย ว่าแล้วก็ละอายใจ ปกติท่านพ่อให้ข้าเรียนหนังสือและฝึกวิชาดาบ แต่ข้าเอาแต่แอบออกไปเล่น"

“แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ข้าจะสอนเจ้าทำเอง” หยุนถิงเดินเข้าไปกระซิบที่ข้างหูอู่เสี่ยวหร่าน

เป่ยหมิงฉี่เดินมาเห็นฉากนี้ ก็โกรธมากในทันที "หยุนถิง เจ้าปฏิเสธที่จะเป็นไท่จื่อเฟยของข้า แต่กลับใกล้ชิดกับไอ้เด็กแบบนี้เช่นนี้ มันจะมากเกินไปแล้วนะ"

"เป่ยหมิงฉี่ ท่านตาบอดหรือเปล่า อู่เสี่ยวหร่านเป็นเพื่อนของข้า ว่ากันว่าบุญคุณแม้เพียงน้ำหยด ก็ควรตอบแทนให้ได้ดั่งสายธาร เมื่อวานนี้ เขาช่วยข้า ดังนั้นข้าก็ต้องช่วยเขาอยู่แล้ว หากท่านยังกล้าพูดไปมั่วอีก ระวังข้าวางยาพิษให้ท่านพูดไม่ได้นะ" หยุนถิงกล่าวอย่างไม่แยแส

เมื่อได้ยินคำว่าพิษ ดวงตาของเป่ยหมิงฉี่ก็เบิกกว้าง "เช่นนี้ หมายความว่าบ่าวรับใช้คนหนึ่งก็คือเจ้าสินะ？"

“เป็นข้าแล้วจะทำไม” หยุนถิงตอบกลับ

ทำเอาเป่ยหมิงฉี่โกรธจนหน้ามืดครึ้มไปหมด "ไอ้หยุนถิงที่สมควรตาย ข้าหาเจ้ามาสามวัน ในที่สุดก็หาเจ้าเจอ------"

"หากไท่จื่อแห่งเป่ยหมิงไม่รู้สึกละอาย ก็สามารถบอกทุกคนได้เลยว่า ฮูหยินของข้าทำอะไรเจ้า!" เสียงที่เย็นชาดังขึ้น จวินหย่วนโยวเดินมาจากที่ไกล

เขาสวมชุดคลุมสีดำ ทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นดูเย็นชาและแท่มากยิ่งขึ้น คิ้วและดวงตางดงามดั่งภาพวาด ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเป็นสัดเป็นส่วน เหมือนงานแกะสลักของศิลปินผู้เฉลียวฉลาดมีฝือมือยอดเยี่ยม สมบูรณ์แบบอย่างไร้จุดด่างพร้อยใดๆ ผิวขาวยิ่งกว่าสตรีเสียอีก แต่ในขณะนี้บนใบหน้าที่หล่อเหลาของจวินหย่วนโยวถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ดวงตาคู่ดำอันเย็นชาและเฉียบคมกำลังจ้องมองเป่ยหมิงฉี่ด้วยความโกรธ ออร่ารอบกายแข็งแกร่ง อันตรายและโหดร้าย ทำให้คนรู้สึกมีความกดดันมาก