บทที่22 ข้านอนดิ้น ท่านผลักข้าออกได้

หยุนถิงเห็นจวินหย่วนโยวนอนนิ่งๆ ก็รู้สึกว่า ถ้าตัวเองพูดอะไรอีกก็คงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ นางเป็นคนในโลกปัจจุบันจะกลัวอะไร ก็แค่นอนเตียงเดียวกันก็เท่านั้นเอง

ดังนั้นหยุนถิงจึงนอนลงบนเตียงด้านใน แล้วหลับตาลง

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนดูแลจวินหย่วนโยวทั้งคืนจนไม่ค่อยได้พักผ่อนดีๆ ตอนกลางวันก็เหนื่อยมาทั้งวัน หยุนถิงเหนื่อยมากจริงๆ ดังนั้นพอหัวถึงหมอนก็นอนหลับทันที

ได้ยินเสียงลมหายใจเบาๆของนาง จวินหย่วนโยวที่นอนข้างๆก็ลืมตาขึ้นมา

เหลือบมองใบหน้าดำคล้ำของหยุนถิง จวินหย่วนโยวก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา

เรื่องในงานแต่งวันนี้ เขามองเห็นชัดเจน ถึงแม้ตอนแรกโม่ฉือชิงพูดจาเหยียดหยามได้เปรียบ แต่ต่อมาเขากลับร้องเต้นระบำเปลื้องผ้า ช่างน่าแปลกมาก เมื่อกี้เขาลืมถามไป

เขาถามไปแล้ว นางอาจจะไม่บอกก็ได้

สามารถลงโทษโม่ฉือชิงต่อหน้าสาธารณะได้ นางเก่งมากจริงๆ แตกต่างกับข่าวที่ได้ยินมามาก นางมีความลับเก็บไว้มากเท่าไหร่กันนะ

จวินหย่วนโยวเองก็ไม่ทันสังเกตว่า เขาเริ่มสงสัยในตัวหยุนถิงมากขึ้นแล้ว

ทันใดนั้นก็มีแขนข้างหนึ่งยื่นเข้ามา ทาบอยู่บนอกของเขา

จวินหย่วนโยวชะงัก ก้มลงมองหยุนถิงที่นอนตะแคงข้าง นางเอามือข้างหนึ่งทาบเขาแล้วนอนหลับ นางใจกล้ามากจริงๆเลยนะ

แต่นางไว้ใจเขาขนาดนี้เชียวเหรอ ถ้าเขาพูดแล้วทำไม่ได้ขึ้นมาจริงๆล่ะ

เหลือบไปมองใบหน้าที่ดำคล้ำ จวินหย่วนโยวก็รู้สึกว่านางไม่ได้ขี้เหร่อะไรมาก แต่เมื่อก่อนใบหน้านางดำแค่ครึ่งเดียว ทำไมวันนี้ถึงดำทั้งหน้าเลยล่ะ

จวินหย่วนโยวยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าของหยุนถิง ก็ถึงเห็นว่าบนใบหน้าของนางมีของเหนียวๆติดอยู่ เหมือนจะเป็นโคลน

นางทำอะไรกันแน่นะ แต่จวินหย่วนโยวเห็นนางกำลังหลับสบาย เหมือนกำลังฝันดี ยังทำปากขมุบขมิบอีก จวินหย่วนโยวก็ยิ้มกว้างเข้าไปอีก

เขาไม่ได้เอามือของหยุนถิงออก แค่นอนเงียบๆแล้วหลับตาลงช้าๆ

……

ทางนี้ หลงยีพาโม่ฉือชิงไปยังถนนใหญ่ ให้คนเตรียมรถม้าไว้ มัดตัวโม่ฉือชิงไว้ข้างบน จากนั้นก็ให้คนขับรถม้าขับรถม้าตะลอนทั่วพระนคร

ตอนนี้เป็นตอนกลางวัน บนถนนมีชาวบ้านเยอะมาก เห็นคนร่างกายเปลือยเปล่าใส่แค่กางเกงในตัวเดียว พวกชาวบ้านก็ต่างพากันมาดูกัน

พวกผู้หญิงก็อายไม่กล้าไปดู ต่างก็ด่าทอว่าเขาทำการอนาจาร

หนึ่งในชาวบ้านจำได้ว่าเขาเป็นโม่ฉือชิงองค์ชายสี่ ต่างก็ตกตะลึงกันใหญ่

“นั่นเป็นองค์ชายสี่เหรอ กลับถูกคนถอดเสื้อผ้าแล้วเอาออกมาตะลอนทั่วพระนคร เกรงว่าจะไปทำอะไรไม่ดีเข้า”

“คนคนนั้นเป็นใครกัน กลับกล้าทำกับองค์ชายสี่แบบนี้ ไม่กลัวว่าฝ่าบาทจะลงโทษเหรอ?”

“วันนี้พวกเจ้าไม่ได้ไปจวนซื่อจื่อเหรอ องค์ชายสี่เหยียดหยามคุณหนูหยุนต่อหน้าทุกคน ซื่อจื่อปกป้องคุณหนูหยุน สั่งให้องครักษ์เงามังกรลงโทษองค์ชายสี่ นี่เป็นความคิดของจวินซื่อจื่อ”

พวกชาวบ้านต่างก็เล่าลือกันปากต่อปาก ต่างก็มององค์ชายสี่อย่างสงสาร แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดอะไร

ไม่นาน คนในวังก็ได้ทราบข่าวนี้ แล้วไปถึงหูของฮ่องเต้

ฮ่องเต้โม่ฉือแหยได้รู้เรื่องที่องค์ชายสี่ถูกจวินหย่วนโยวถอดเสื้อผ้าแล้วจับโยนไปกลางถนน ก็โกรธจนโยนหนังสือลงบนพื้นแรงๆ

“โม่ฉือชิงมันโง่หรือไง อยู่ดีไม่ว่าดี จะไปหาเรื่องจวินหย่วนโยวทำไม!”