บทที่282 ข้าจะอยู่กับนางตลอดชีวิต

“เสี่ยวอันจื่อใช่หรือไม่ ยาที่เจ้าใช้ในเมื่อครู่นั้นเป็นสิ่งใด มีประสิทธิผลอะไร？” ผู้อาวุโสสองถามด้วยความสงสัย

สามารถทำให้ผู้อาวุโสสามหลงกลได้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ยาธรรมดาอะไรอย่างแน่นอน

“ยานี้ของข้าทำให้ประสาทของคนเหน็บชาได้ กลั่นมาจากของเหลวจากสมุนไพรหลายชนิด ใช้เพียงน้อยนิดก็สามารถทำให้คนหมดสติไปชั่วขณะได้ ถามอะไร ทำอะไร ก็ตามสัญชาตญาณของเขา หลังจากฤทธิ์ยาหมดลง เขาก็จะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

"ที่จริงแล้วข้าใช้มันมาจัดการกับพวกค้ามนุษย์ ข้ายังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง อยากศึกษาค้นคว้ายาที่สามารถใช้ป้องกันตนเองได้ ดังนั้นข้าจึงคิดถึงสิ่งนี้ เพียงแค่ใช้ผู้อาวุโสท่านนี้ทดลองดูเท่านั้น" เสี่ยวอันจื่อตอบ

ดวงตาอันสวยงามของหยุนถิงฉายความชื่นชมออกมา ก่อนหน้านี้นางเคยสอนทุกคนทำยาผง คิดไม่ถึงว่าเจ้าหนุ่มนี้จะมีพรสวรรค์ด้านทักษะทางการแพทย์มากเช่นนี้ นางดูออกได้ว่านี้เป็นยาที่ได้รับการปรับปรุงของเสี่ยวอันจื่อ

มีผลดีกว่ายาตัวก่อนที่นางทำ หยุนถิงพอใจมาก: "ทำได้ไม่เลว"

ผู้อาวุโสสองก็ตกตะลึงมากนัก เด็กอายุแปด เก้าขวบก็สามารถสกัดยาดังกล่าวออกมาได้ เมื่อครู่เขาเองก็ได้เห็นผลจากบนตัวของผู้อาวุโสสามแล้ว หากเด็กคนนี้เติบโตขึ้น ทักษะทางการแพทย์ของเขาจะเก่งมากเพียงใด

“ผลของยานี้ของเจ้าเหนือความคาดหมายจริงๆ ได้ผลดีมาก ผลลัพธ์ในเมื่อกี้คือความผิดพลาดของพวกข้า เจ้าผ่านการแข่งขันรอบก่อนชิงชนะเลิศแล้ว ข้าสามารถเชิญเจ้าเข้าร่วมหอเทพเซียนได้โดยตรง” ผู้อาวุโสสองรีบพูดในทันที

เด็กที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ จะต้องเอาเข้าหอเทพเซียนให้ได้

แต่เสี่ยวอันจื่อกลับทำสีหน้าเย็นชา: "ข้าปฏิเสธ!"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกันไปหมด

“เจ้าอย่ามองข้ามความหวังดีของผู้อื่นมากนัก ผู้อาวุโสสองให้เจ้าเข้าร่วมเป็นเพราะให้เกียรติเจ้า” มู่ว่านว่านพูดด้วยความโกรธ

“ข้าไม่ต้องการผู้อื่นมาให้เกียรติข้า ข้าเกียรติตัวเองก็เพียงพอแล้ว!”

มีความพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากของหยุนถิง สมกับเป็นคนที่นางสั่งสอนออกมาจริงๆเลย มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี ดียิ่งนัก

“ถึงหนึ่งก้านธูปแล้ว!” องครักษ์คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆเตือน

ผู้อาวุโสสองและมู่ว่านว่านไม่ได้พูดต่อ พวกเขาต่างก็หันมองไปยังนางกำนัลห้า หกคนนั้น

องครักษ์สองสามคนยกน้ำสะอาดมา นางกำนัลทั้งหมดต่างก็ล้างสิ่งดำๆบนใบหน้าออก ณ จุดนั้น ทุกคนต่างก็มองดูพวกนาง

“รู้สึกอย่างไร？” หยุนถิงถาม

“ข้ารู้สึกว่าสิวบนหน้าไม่เจ็บขนาดนั้นแล้ว และไม่คันแล้วด้วย ของสิ่งนี้ได้ผลมากจริงๆ” นางกำนัลคนหนึ่งกล่าว

"สิวของข้าก็ดีขึ้นมากเลย และไม่รู้สึกคันและแสบเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว"

เมื่อฟังคำพูดของทุกคน มู่ว่านว่านก็ไม่พอใจ: "พวกเจ้าเป็นคนที่จ้างมาสินะ ใช้เพียงครั้งเดียวก็บอกว่าได้ผล ใครจะไปเชื่อ"

“คนเหล่านี้ล้วนเป็นนางกำนัลของแคว้นต้าเยียน ข้าออกนั่งบัญชาการรักษาการณ์ด้วยตันเอง ใครกล้าโกหก คุณหนูว่านพูดอะไรก็ควรให้ความเคารพหน่อย อย่าทำให้เสียหน้าหอเทพเซียน!” โม่ฉือหานที่เงียบมานานทำเสียงเชอะ

มู่ว่านว่านมองดูใบหน้าที่เย็นชาของหลีอ๋อง จึงค่อยหุบปากอย่างไม่เต็มใจ

ผู้อาวุโสสองกับผู้อาวุโสสี่ และหมอหลวงคนอื่นๆต่างก็เดินไปหานางกำนัลเหล่านั้น เมื่อครู่สิวบนหน้าของนางกำนัลพวกเขาก็ได้ตรวจดูไปรอบหนึ่งแล้ว ดังนั้นหลังจากใช้ยาทานี้แล้ว ทุกคนต่างก็หันมองไป

ผู้อาวุโสสองดูออกในทันทีว่า หน้าที่มีสิวของนางกำนัลหนึ่งในนั้นในเมื่อครู่นั้นยังมีหนองไหลออกมาอยู่ และหลังจากทายาแล้วสิวก็ดีขึ้นจริงๆด้วย

“ยาทานี้ได้ผลจริงๆ” ผู้อาวุโสสองชมเชย

"ถูกต้อง เมื่อครู่ข้าเองก็สังเกตเห็นว่าสิวของนางกำนัลคนนี้ร้ายแรงมาก ใช้เพียงครั้งเดียวก็ดูเหมือนได้ผลแล้ว ไม่เลวเลยจริงๆ" หมอหลวงหลิวพูดอย่างไม่น่าเชื่อ