บทที่285 แท้จริงแล้วข้าไม่ใช่หยุนถิง

จวินหย่วนโยวไอ้บ้านี้ เอาแต่ใจเกินไปแล้ว หยุนถิงอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ นางอยากผลักจวินหย่วนโยวออกไป แต่ก็ถูกสองทั้งมือของเขากักขังอย่างแน่น ไม่มีทางหนี ได้แต่จำใจยอมรับ

ช่วงนี้ เขากังวลเกี่ยวกับเรื่องของรั่วจิ่งเป็นอย่างมาก จึงไม่มีอารมณ์ ตอนนี้หยุนถิงก็อยู่ข้างๆตัวเอง แน่นอนว่าจวินหย่วนโยวไม่ปล่อยนางไปอย่างแน่นอน

รสชาติของนางเหมือนขนมอบแสนอร่อย ยิ่งเหมือนดั่งสุราชั้นดีที่กลมกล่อมและเข้มข้น ทำให้จวินหย่วนโยวหลงใหลจนลืมทุกอย่าง และตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่

นางเป็นเหมือนหนังสือเล่มหนึ่งที่น่าสนใจ ทำให้เขาอยากจะพลิกไปยังหน้าสุดท้ายเพื่อดูตอนจบ แต่ก็กลัวจะพลาดเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมในนั้น จึงได้แต่อดทนและอ่านไปทีละหน้าทีละหน้า

ในห้องขนาดใหญ่ เหลือเพียงเสียงหอบพักหายใจของทั้งคู่ และเสียงร้องขอของหยุนถิง คงอยู่เป็นเวลานาน

ไม่รู้ผ่านไปนานเพียงใด ทั้งสองจึงค่อยหยุดลง หยุนถิงพิงหอบหายใจแรงบนไหล่ของจวินหย่วนโยว แก้มที่แดง ราวกับดอกตูมที่เขินอายกำลังรอเวลาเบิกบาน ทำเอาจวินหย่วนโยวพึงพอใจเป็นอย่างมาก

"ซื่อจื่อ ท่านเกินไปมากเลย ในความเป็นจริงที่พวกข้ามีคนสวมบิกินี่เยอะมาก ยังมีชุดชั้นในเซ็กซี่ บางครั้งก็จะจัดปาร์ตี้แบบนี้โดยเฉพาะด้วย ซึ่งเป็นเรื่องปกติมาก ฤดูร้อนก็ใส่สายเดี่ยว ข้าสั้น ใครเขาจะไปสวมกระโปรงยาวและกางเกงขายาวในฤดูร้อนแบบนี้กัน ร้อนจะตายอยู่แล้ว” หยุนถิงพึมพำ

“ที่พวกเจ้า?” ”จวินหย่วนโยวเลิกคิ้ว

ที่จริงเขาอยากถามมาตลอด แต่ก็ไม่เคยถาม

เขามักรู้สึกว่าบนตัวของหยุนถิงนั้นมีความลับมากมาย ปกติสิ่งของที่นางเอาออกมานั้นก็ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แม้กระทั่งสี่แคว้นก็ยังไม่มี เสื้อผ้า ของกิน ที่อยู่อาศัยและของใช้ต่างๆ รวมถึงอุปกรณ์ทางการแพทย์เหล่านั้นด้วย

ต่อให้รู้ว่านางมีถุงเอกภพ แต่อุปกรณ์และเครื่องยาขั้นสูงเช่นนั้น ก็ทำให้จวินหย่วนโยวรู้สึกสงสัย

เพียงแต่เขาไม่ได้ถาม เขารักหยุนถิง ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเชื่อมั่น ไม่ว่านางจะพูดหรือไม่พูด เขาก็จะเชื่อนาง

เมื่อเปรียบเทียบกับหยุนถิงคนก่อนที่อาศัยว่าตนเองเป็นคนโปรดจึงหยิ่งยโส เอาแต่ใจ ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่มีความรู้ความสามารถ จวินหย่วนโยวก็ชอบหยุนถิงที่ยุติธรรม ซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา ใจดี ฉลาด และจริงใจต่อผู้อื่นที่อยู่ในอ้อมกอดคนนี้

หยุนถิงเงยหน้าขึ้นสบตากับจวินหย่วนโยว และหยั่งพูดดู: "ซื่อจื่อ หากข้าบอกว่า ข้าไม่ใช่หยุนถิง ท่านจะเชื่อหรือไม่？"

"ข้าเชื่อ!" จวินหย่วนโยวจริงจังมาก

"ทำไม?" หยุนถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“จากการเปลี่ยนไปของเจ้าตั้งแต่แต่งงานกับข้า ไม่เพียงแต่ข้า ทุกคนต่างก็เห็นกันหมด ชัดเจนเช่นนี้ ข้าก็ไม่ได้ตาบอดสักหน่อย” จวินหย่วนโยวตอบ

“ก็จริง แต่ซื่อจื่อทำไมท่านถึงไม่เคยถามข้าเลย？”

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ขอเพียงแค่เป็นภรรยาของข้าก็เพียงพอแล้ว”

ประโยคเดียว ทำให้หยุนถิงซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง

ในใจของซื่อจื่อมีความสับสนอยู่ชัดๆ และเคยสงสัย แต่เขากลับไม่ได้ถาม และไม่เคยไปสืบ บางทีก็อาจเป็นเพราะไม่รู้จะสืบจากไหน แต่เขากลับเลือกที่จะเชื่อใจตัวเอง ทำให้หยุนถิงรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างยิ่ง

"ซื่อจื่อ ขอบเจ้าสำหรับความไว้วางใจของท่าน อันที่จริงข้าไม่ใช่หยุนถิง ข้ามาจากยุคปัจจุบัน หรือบอกว่าข้าเป็นเพียงดวงวิญญาณ และร่างนี้ก็ยังเป็นร่างของหยุนถิง ท่านเข้าใจหรือไม่？"

จวินหย่วนโยวขมวดคิ้ว: "แล้วหยุนถิงคนเดิมล่ะ?"

“ในคืนที่นางแต่งงานกับหลีอ๋อง หลีอ๋องไปมีอะไรกันกับผู้หญิงในหอนางโลม นางทนการถูกเหยียดหยามนี้ไม่ได้ จึงไปชนตาย ดังนั้นดวงวิญญาณของข้าจึงเข้ามาในร่างของนาง ส่วนเพราะว่าเหตุใด ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” หยุนถิงถอนหายใจ