บทที่30 เมื่อก่อนเจ้าเคยจูบหญิงอื่นใช่ไหม

เยว่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆก็ตกตะลึงมาก นางรู้ว่าคุณหนูของตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลย นางไปฝึกเล่นหมากล้อมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมถึงเล่นได้ดีขนาดนี้นะ?

หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวทั้งสองคนจริงจังขึ้นมา นานๆทีจะได้เจอคนมีฝีมือเหมือนกัน ความเหงาของยอดฝีมือ พวกเขารู้ดีว่าเป็นยังไง

เทียบกับภายในรถม้าที่เงียบกริบ ไม่ไกลมากกลับมีเสียงดาบฟันกันพ่างเพี้ยง

โม่ฉือหานได้ยินลูกน้องมารายงานว่ารถม้าของจวินหย่วนโยวออกเมืองแล้ว ก็เลยรีบนำกำลังคนตามออกไป แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางจะเจอพวกหลงเอ้อขวางทางไว้

ซื่อจื่อกับฮูหยินไม่ค่อยออกจากจวน พวกหลงเอ้อไม่มีทางปล่อยให้โม่ฉือหานทำลายบรรยากาศแน่

โม่ฉือหานที่หมดแรงตั้งนานแล้ว ตอนนี้ถูกพวกหลงเอ้อขวางทางไว้ ก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก

มองดูทหารของตัวเองถูกองครักษ์เงามังกรฆ่าตายทีละคน โม่ฉือหานก็โกรธมาก ในใจก็สาบานว่าจะไม่ปล่อยจวินหย่วนโยวไปแน่

แต่คนอื่นเขามีองครักษ์เงามังกรที่แข็งแกร่งคอยปกป้อง สักพักก็ฆ่าลูกน้องของโม่ฉือหานได้ทั้งหมด เหลือแค่เขาคนเดียว

“เชิญหลีอ๋องกลับไปเถิด” หลงเอ้อพูดอย่างเย็นชา

โม่ฉือหานเป็นน้องชายแท้ๆของฮ่องเต้ ฆ่าลูกน้องของเขาได้ แต่ฆ่าหลีอ๋องไม่ได้ ไม่งั้นฮ่องเต้จะต้องคิดบัญชีกับซื่อจื่อแน่ ดังนั้นพวกหลงเอ้อจึงไม่แตะต้องโม่ฉือหาน

เหลือบเห็นศพที่กองอยู่ข้างๆ โม่ฉือหานก็ตกใจจนเหงื่อแตก ทหารพวกนั้นเป็นคนที่เขาคัดเลือกมาเองกับมือ แต่กลับสู้พวกองครักษ์เงามังกรไม่ได้เลย

แต่โม่ฉือหานก็ไม่ได้คิดจะสู้ต่อ ยังไงก็แก้แค้นทีหลังได้ เขาจะกลับมาคิดบัญชีกับจวินหย่วนโยวและหยุนถิงทีหลัง จากนั้นโม่ฉือหานก็กลับไปอย่างโมโห

พวกหลงเอ้อก็รีบตามรถม้าของซื่อจื่อไป แล้วคอยปกป้องเงียบๆ

ภายในรถม้า หยุนถิงมองดูกระดานหมากที่วางหมากเต็มไปหมด ยังชนะจวินหย่วนโยวไม่ได้ ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมา

เจ้าหมอนี่เหมือนจะมีทักษะหมากล้อมดีกว่าที่นางคิดไว้นะ ถ้าเป็นแบบนี้คงได้เสมอแน่ จะต้องคิดวิธีการให้ออกสิ

มองดูจวินหย่วนโยวที่กำลังจะวางหมากลงไป ทันใดนั้นหยุนถิงก็คว้ามือเขาไว้ มองเขาอย่างหลงใหล: “ซื่อจื่อ ท่านหล่อจังเลย ข้าชอบท่านมากเลย พวกเรามานอนด้วยกันไหม”

หยุนถิงตั้งใจขยับเข้าไป แล้วกระโจนเข้าอ้อมกอดจวินหย่วนโยว

เยว่เอ๋อร์ที่นั่งอยู่มุมรถม้าก็เขินจนหน้าแดงแปร๊ด รีบออกจากรถม้า แล้วนั่งนอกรถม้าเงียบๆ

ภายในรถม้า จวินหย่วนโยวมองดูหยุนถิงที่ขยับเข้าใกล้ตัวเอง เขาขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้ผลักนางออกไป

หยุนถิงตั้งใจจิ้มนิ้วลงบนหน้าอกของเขา: “ซื่อจื่อว่าพวกเรามีลูกด้วยกันกี่คนดี ท่านชอบเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชาย หรืออยากได้ฝาแฝดชายหญิงล่ะ?”

จวินหย่วนโยวขมวดคิ้วเป็นปม หายใจถี่ขึ้น

มองดูนัยน์ตาที่เปล่งประกายของนาง จวินหย่วนโยวเผยอปากเล็กน้อย: “ในเมื่อฮูหยินพูดเช่นนี้ ถ้าข้าไม่ทำตาม ฮูหยินคงผิดหวังแย่”

ว่าแล้ว จวินหย่วนโยวก็ถอดเสื้อผ้าออก

หยุนถิงเห็นแล้วก็นิ่งเฉยต่อไม่ได้: “ซื่อจื่อ ท่านคิดจะทำอะไรน่ะ?”

“ไม่ถอดเสื้อผ้า แล้วจะนอนด้วยกันได้ยังไง”

หยุนถิงจะบ้าตายจริงๆ ทำไมรู้สึกเหมือนขุดหลุมฝังตัวเองเลยล่ะ

“อย่าสิซื่อจื่อ ข้าแค่ล้อเล่นเอง อยู่ในรถม้าจะทำเรื่องอย่างว่าได้ยังไงกัน” หยุนถิงรีบออกจากอ้อมกอดของเขา

จวินหย่วนโยวกลับโอบเอวของนางไว้ ใช้แรงล็อกไว้แน่น หยุนถิงหลบไปไหนไม่ได้เลย

ทั้งสองใกล้กันมาก เหมือนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน หยุนถิงหน้าแดงระเรื่อ

ใบหน้านางทาครีมถอนพิษไว้หนามาก มองไม่ออกว่าหน้าแดงอยู่ แต่นัยน์ตาที่มองซ้ายขวา ก็ทำให้มองออกว่านางกำลังตื่นเต้นอยู่