บทที่322 ข้าขอโทษเจ้า

"ต้องลำบากคุณหนูหยุนกลับไปกับพวกข้าด้วยแล้ว อาการของน้องสาวข้าน่าเป็นห่วง รอช้าไม่ได้!" มู่เซียวเซียวกล่าว

"อืม ข้ากับซื่อจื่อกลับไปเก็บข้าวของก่อน" หยุนถิงกล่าว

"ขอบคุณมาก"

หยุนถิงจูงมือของจวินหย่วนโยวและตรงไปที่ห้อง ทันทีที่เข้าไปหยุนถิงก็ตรงไปที่ด้านในห้อง จากนั้นก็นำหญ้าเถาวัลย์ใส่เข้าไปในมิติ และคัดลอกหลายต้น

“ซื่อจื่อ คืนนี้ข้ากลับไปกับพวกเขา ท่านพักผ่อนคืนหนึ่งแล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไป？” หยุนถิงเสนอ

"เจ้ากลับไปกับพวกเขาเพียงคนเดียว ข้าจะไว้ใจได้อย่างไร ร่างกายของข้าดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว ออกเดินทางในตอนกลางคืนไม่มีปัญหาอะไรเลย" จวินหย่วนโยวพูดอย่างเป็นทุกข์ใจ

“เช่นนั้นก็ต้องลำบากซื่อจื่อแล้ว”

"เจ้าโง่ ห้ามเกรงใจเช่นนี้กับข้าอีก" จวินหย่วนโยวดึงหยุนถิงเข้ามาในอ้อมแขน ก้มหัวลงและจูบบนหน้าผากนาง

"อืม"

ทั้งสองเก็บของเสร็จก็ออกเดินทางไป

มู่เซียวเซียวและผู้อาวุโสสองกำลังรออยู่นอกลาน ทุกคนเพิ่งขึ้นไปในรถม้า ก็เห็นมู่เทียนบาวิ่งมาอย่างโกรธเคือง

“ท่านพ่อ ท่านมาได้อย่างไร？” มู่เซียวเซียวตกตะลึงเป็นอย่างมาก

“ท่านเจ้าหอ!” ผู้อาวุโสสองก็ดูตกตะลึงเช่นกัน

มู่เทียนบาเดินไปตบมู่เซียวเซียวอย่างแรง: “หากข้าไม่มา ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าเอาสมบัติล้ำค่าของหอเทพเซียนไปโดยไม่ได้รับอนุญาต ทั้งสี่แคว้นมีเพียงต้นนี้เพียงต้นเดียว เจ้าจะเอาให้หยุนถิงได้อย่างไร!”

มู่เซียวเซียวมองดูพ่อของตัวเองด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ นางเชื่อฟังเป็นเด็ดดีตั้งแต่เด็ก ท่านพ่อไม่เคยตีนางเลย นี่เป็นครั้งแรก

“ท่านพ่อ หญ้าเถาวัลย์ล้ำค่าจริงๆ แต่ความเป็นความตายของน้องสาว หรือว่าท่านจะมองดูน้องสาวตายไปจริงๆหรือ?”

“ใช่ท่านเจ้าหอ ว่านว่านรอช้าไม่ได้อีกแล้ว หญ้าเถาวัลย์ไม่มีแล้วพวกข้าสามารถไปหาได้อีก แต่หากคนไม่มีแล้ว------” ผู้อาวุโสสองพูดเกลี้ยกล่อมตาม

“หุบปาก หญ้าเถาวัลย์ต้นนั้นเป็นสิ่งที่แม่ของเซียวเซียวแลกมาด้วยชีวิต ใครก็ห้ามแตะ หญ้าเถาวัลย์อยู่ที่ไหน เอาให้ข้าเดี๋ยวนี้？” เสียงของมู่เทียนบาโหดเหี้ยมและเด็ดขาด โดยไม่ต้องมีข้อสงสัย

ดวงตาแสนสวยของหยุนถิงมีร่องรอยของความเย็นวาบผ่านไป นางคิดไม่ถึงว่ามู่เทียนบาจะโหดเหี้ยมถึงเช่นนี้ เพื่อสมุนไพรต้นหนึ่งไม่สนแม้แต่ความเป็นความตายของลูกสาวตัวเอง

"หญ้าเถาวัลย์อยู่ที่นี่" หยุนถิงทำเสียงเชอะและยื่นกล่องให้

มู่เทียนบาจ้องมองอย่างระแวดระวัง แย่งมาและรีบเปิดดูทันที แน่ใจว่าด้านในนี้เป็นหญ้าเถาวัลย์จริงถึงค่อยรู้สึกโล่งใจลง

"เรื่องของลูกสาวข้า ก็ไม่รบกวนคุณหนูหยุนหนักใจแล้ว มู่เซียวเซียวขโมยสมบัติสุดล้ำค่าของหอเทพเซียน มาโดยไม่ได้รับอนุญาต กลับไปและกักขังตัวเองเป็นเวลาหนึ่งปี และห้ามออกจากห้องโดยไม่ได้รับคำสั่งของข้า ผู้อาวุโสสองรู้เท่าทันแต่กลับให้นางทำตามใจ ยกเลิกตำแหน่งของผู้อาวุโส แล้วค่อยสังเกตดู หากมีครั้งต่อไป ข้าจะไม่ยกโทษให้โดยเด็ดขาด พวกเจ้าสองคนระวังตัวดีๆล่ะ" มู่เทียนบาทิ้งประโยคที่เย็นชานี้ไว้ หันหลังกลับและจากไปพร้อมกับหญ้าเถาวัลย์

"ท่านพ่อ ท่านพ่อ ได้โปรดช่วยน้องสาวด้วย------" มู่เซียวเซียวร้องไห้และล้มลงกับพื้น

แต่มู่เทียนบาเหมือนไม่ได้ยิน เดินไปอย่างไม่แม้แต่จะหยุดลงเลย

ผู้อาวุโสสองก็ยิ่งเสียใจยิ่งนัก: "หรูเยี่ยน ข้าขอโทษเจ้า ข้าไร้ประโยชน์ ข้าช่วยว่านว่านไม่ได้!"

หยุนถิงเห็นพวกเขาเช่นนี้ ก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจเล็กน้อย: "ซื่อจื่อ คำขอนี้ของข้าเกินไปหรือไม่？"

“ไม่เกินไป หากต้องการได้รับผลประโยชน์ ก็ต้องนำสิ่งที่มีคุณค่าเท่ากันออกมาแลกเปลี่ยน นี่เป็นทางเลือกของมู่เทียนบา ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า” จวินหย่วนโยวพูดปลอบโยน

หยุนถิงรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง: "อืม ข้าเข้าใจแล้ว"

“เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ” จวินหย่วนโยวจับมือของหยุนถิง เดินไปที่ห้องและถือโอกาสปิดประตูห้อง

นอกลาน มู่เซียวเซียวและผู้อาวุโสสองดูหน้าเศร้า ทุบตีพื้นด้วยความปวดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้