บทที่35 ไม่ได้แปลกใจ แต่ตกใจมากกว่า

“ได้เลย” จวินหย่วนโยวลุกขึ้น ทั้งสองเดินไปที่ลานบ้านด้วยกัน

ลานบ้านเงียบสงบมาก สายลมฤดูใบไม้ผลิอบอุ่น ค่ำคืนอันมืดมิด และพระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นบนท้องฟ้า น่ารื่นรมย์จิตมาก

หยุนถิงบิดขี้เกียจ: “ซื่อจื่อ คืนนี้จันทร์สวยมาก ใกล้จะเทศกาลโคมไฟแล้วเหรอ?”

“วันนี้วันที่สิบสี่ พรุ่งนี้สิบห้า” จวินหย่วนโยวตอบ

หยุนถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนใหญ่ รู้สึกอารมณ์ดีมาก ทันใดนั้นก็รู้สึกเบื่อที่จ้องพระจันทร์นานๆ

“ซื่อจื่อ ท่านดีดพิณเป็นไหม?”

“เป็นสิ เจ้าอยากฟังเหรอ?” จวินหย่วนโยวถาม

“อืม”

“พวกเจ้ามานี่สิ ไปเอาพิณของข้ามาสิ”

“ขอรับ”

ไม่นานข้ารับใช้ก็อุ้มพิณมา วางไว้บนโต๊ะหิน: “ซื่อจื่อ นำพิณมาแล้วขอรับ”

“อืม ลงไปได้” จวินหย่วนโยวเดินลงไปนั่ง นิ้วมือเรียวยาวเนียนขาวลูบสายพิณเบาๆ

เสียงพิณไพเราะเสนาะหู บางครั้งก็ไพเราะเหมือนน้ำพุ บางครั้งก็ไหลเหมือนน้ำตก ราวกับว่ามาจากหุบเขาลึกและภูเขาอันเงียบสงบ ไหลผ่านเส้นชีวิตผู้คน นำพาหัวใจไปหาจิตวิญญาณที่แท้จริง

“หมู่มวลเมฆลอยละล่องไร้จุดหมาย พัดตามสายลมไปยังฟ้าดินอันกว้างใหญ่” หยุนถิงนึกกลอนขึ้นมาได้

จวินหย่วนโยวเลิกคิ้วขึ้น เขารู้สึกแปลกใจมาก ไม่คิดว่าหยุนถิงจะฟังเสียงพิณของตัวเองออกแถมยังแต่งเป็นบทกลอนได้อีก เขาประหลาดใจมากจริงๆ นางยังมีความแปลกใจอะไรให้เขาอีกไหมนะ

พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆเห็นแล้วก็ดีใจมาก ไม่คิดว่าฮูหยินจะแต่งกลอนเป็น แถมยังแต่งได้ดีมากด้วย ไม่เหมือนกับข่าวลือด้านนอกจริงด้วย โดยเฉพาะหลีอ๋อง ตาบอดจริงๆเลยนะ

แต่ถ้าหลีอ๋องไม่ตาบอด จะให้ฮูหยินแต่งกับซื่อจื่อได้ยังไง จะว่าไปก็ต้องขอบคุณที่หลีอ๋องตาบอดเหมือนกันนะ

“ซื่อจื่อดีดพิณให้ข้าฟัง งั้นข้าเต้นให้ท่านดูดีกว่า” หยุนถิงพูด

“ได้สิ”

พอเห็นหยุนถิงเต้น จวินหย่วนโยวสีหน้ามืดมนลงทันที

ตอนแรกคิดว่าหยุนถิงจะรำเหมือนผู้หญิงทั่วไป ถ้าไม่ไหวก็เต้นท่าอะไรก็ได้ แต่นางกลับเต้นยั่วยวน ลูบขา จับนมและบิดเอวส่ายสะโพก ท่าทางช่างยั่วยวนเชื้อเชิญมาก

จวินหย่วนโยวรู้สึกหายใจติดขัด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

เขาโตมาขนาดนี้ คิดว่าเคยเห็นผู้หญิงเต้นรำมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นใครเต้นรำได้ยั่วยวนขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้นักเต้นในหอนางโลมก็ไม่กล้าเต้นแบบนี้ มือที่ดีดพิณอยู่ของจวินหย่วนโยวก็สั่นเทา

นี่ไม่ใช่ความแปลกใจ แต่เป็นความตกใจมากกว่า

มองดูข้ารับใช้ที่ตกตะลึง สีหน้าของจวินหย่วนโยวก็เย็นชาลงทันที: “หยุดเต้นได้แล้ว” เขาพูดอย่างเย็นชา แล้วหยุดดีดพิณไป

หยุนถิงกำลังได้อารมณ์ ก็ถามอย่างไม่เข้าใจว่า: “ทำไมไม่ให้ข้าเต้นต่อล่ะ ไม่สวยเหรอ หรือยั่วไม่พอ ท่าเต้นนี้ไม่ค่อยเหมาะกับชุดโบราณเท่าไหร่ ข้าถอดเสื้อออกเต้นให้ท่านดูดีกว่าไหม”

จวินหย่วนโยวสีหน้าเย็นยะเยือก ขมวดคิ้วเป็นปม: “ไม่ได้”

เพราะโกรธมาก จวินหย่วนโยวไอกะทันหัน

หยุนถิงรีบวิ่งไปลูบหลังให้เขา จับชีพจรดู: “ก็แค่เต้นเอง ไม่เต้นแล้วก็ได้ เจ้าจะตื่นเต้นขนาดนั้นทำไม”

“ต่อไปห้ามเต้นแบบนี้อีก” จวินหย่วนโยวออกคำสั่ง

“รู่แล้วน่า รู้แล้ว ต่อไปข้าจะไม่เต้นแบบนี้อีก” หยุนถิงว่าแล้ว ก็เอาเข็มเงินออกจากผมแล้วฝังเข็มให้จวินหย่วนโยว