บทที่387 ล้อเล่นพอหรือยัง น้องนาง

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกันหมด

สีหน้าของจวินหย่วนโยวมืดครึ้ม นัยน์ตาอันมืดทึบนั้นฉายร่องรอยของความขยะแขยง ออร่ารอบกายเย็นชายิ่งนัก

หยุนถิงที่อยู่ข้างๆ เองก็ได้ยินเช่นกัน แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผู้หญิงที่ไม่กลัวตาย

หยุนถิงมองไปที่ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้าม รูปร่างที่เพรียวบาง ใบหน้าที่ละเอียดอ่อน กำลังจ้องมองจวินหย่วนโยวด้วยความหลงใหลในขณะนี้ ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายแสง

เมื่อนึกถึงเมื่อครู่จวินหย่วนโยวทำให้ตัวเองต้องเหนื่อยมากเช่นนั้น ดวงตาแสนสวยของหยุนถิงก็ฉายด้วยความซนขึ้นมาทันที และเดินไปมาทันที

"แม่นางท่านนี้ พี่ใหญ่ของข้าเป็นชายที่เย็นชาและหล่อเหลาที่หาได้ยาก แค่ใบหน้านี้ ก็เหนือกว่าผู้ชายคนอื่นหลายเท่าแล้ว ไม่ทราบว่าเจ้าจะออกสินสอดทองหมั้นเยี่ยงได้?" หยุนถิงแกล้งถาม

สีหน้าของจวินหย่วนโยวมืดครึ้มในทันที นังหนูนี้เห็นคนอื่นอยากได้ข้า ไม่เพียงแต่ไม่ห้ามเอาไว้ แต่ยังขอยังขอสินสอดอีกด้วย ก็มีเพียงนางเท่านั้นแหละที่คิดออกมาได้

จ้าวเชียนเชียนรู้สึกตื่นเต้นมาก และมองไปที่ หยุนถิง สวยยิ่งนัก ใบหน้าที่โดดเด่น และรูปร่างที่สง่างาม คิดไม่ถึงว่าน้องสาวของเขาก็สวยขนาดนี้

“คนยกเกี้ยวแปดคน โอ้ ไม่ ขบวนริ้วแดงสิบลี้ ผืนดินสมบูรณ์พันหมู่ บ้านหลังหนึ่ง หนึ่งหมื่นตำลึงทอง และเงินทองเพชรพลอยนับไม่ถ้วน ขอเพียงแค่เจ้าแต่งเข้ามา พ่อข้ามีลูกสาวเพียงข้าคนเดียว ทรัพย์สินของครอบครัวทั้งหมดจะไม่เป็นของเจ้าในไม่ช้าแน่นอน " จ้าวเชียนเชียนสัญญา

"แม้ว่าจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก แต่ฟังแล้วก็ไม่เลวนัก พี่ใหญ่เจ้าจะลองพิจารณาดูหรือไม่？" หยุนถิงตั้งใจทำเสียงเชอะ

สีหน้าของจวินหย่วนโยวมืดครึ้มยิ่งนัก จ้องมองหยุนถิงด้วยความโกรธ "ล้อเล่นพอหรือยัง น้องนาง？"

"น้องนาง เจ้าเรียกนางน้องนาง？" จ้าวเชียนเชียนทำหน้าประหลาดใจ

"ถูกต้อง นางเป็นภรรยาที่ข้าแต่งงานด้วยอย่างเปิดเผย ข้าไม่ได้มีความสนใจต่อเจ้า อยากมีชีวิตอยู่ ก็รีบไปให้พ้น อย่ามาขวางหูขวางตาที่นี่!" จวินหย่วนโยวทำเสียงเชอะอย่างเผด็จการ และเอาแขนโอบหยุนถิงเอาไว้แล้วเดินไปหาคนขายเกาลัดทอดข้างๆ

จ้าวเชียนเชียนถูกทำให้อับอายต่อที่สาธารณะเช่นนี้ โกรธจนหน้ามืดครึ้มไปหมด "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร กล้าดียังไงมาปฏิบัติกับข้าแบบนี้ แต่งงานแล้วยังแกล้งทำเป็นพี่น้องมาหลอกลวงข้า น่าเจ็บใจชะมัด ค่อยดูไว้ข้าจะสั่งสอนเจ้า!”

จ้าวเชียนเชียนคำรามด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นเลยจะตบหยุนถิง

แต่มือของนางยังไม่ทันแตะโดนหยุนถิง ก็ถูกจวินหย่วนโยวสะบัดแขนเสื้อใส่เบา ๆ คนทั้งคนล้มลงไปในที่ไม่ไกล เจ็บจนนางแยกเขี้ยวยิงฟัน ร้องโหยหวน

ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หวาดกลัวเมื่อเห็นมัน

จ้าวเชียนเชียนเป็นลูกสาวของเจ้าเมืองจ้าว ปกติหยิ่งยโสจนเคยชินไปแล้ว เป็นที่รู้จักในนามผู้หญิงที่หลงใหลผู้ชาย ผู้ชายคนไหนก็ตามที่หล่อเหลาหน่อย นางก็ชอบและจะฉุดกลับไป

ฉุดกลับไปไม่พอ แถมยังไม่ถนอมรักษาดีๆด้วย กลับทรมานคนเหล่านั้นด้วยวิธีต่างๆ ทำให้พวกเขาเป็นทั้งตาย ดังนั้นผู้ชายทุกคนในเมืองตระกูลจ้าวจึงหลบหนีออกไป เหลือเพียงคนที่หน้าตาอัปลักษณ์บางส่วนเท่านั้นยังอยู่ที่นี่

หายากนักที่จะมีคุณชายที่หล่อเหลาท่านหนึ่งเช่นนี้ แต่กลับถูกจ้าวเชียนเชียนชอบเข้า ทุกคนหันมองจวินหย่วนโยวด้วยความเห็นอกเห็นใจ คุณชายท่านนี้คงแย่แล้ว

"คุณชาย คุณหนู พวกท่านรีบไปเถอะ ไปเดี๋ยวนี้เลย ล่วงเกินคุณหนูจ้าวแล้ว เกรงว่าอีกไม่นานองครักษ์ของจวนเจ้าเมืองก็จะมาจับพวกท่านในไม่ช้านี้" ชายชราที่ขายเกาลัดน้ำตาลห้ามด้วยความใจดี

"ที่แท้นางเป็นลูกสาวของเจ้าเมืองนี่เอง" หยุนถิงเข้าใจในทันที

"นั่นนะสิ คนส่วนใหญ่ไม่กล้าล่วงเกินคุณหนูจ้าว พวกท่านรีบหนีไปเถอะ "

หยุนถิงมอบตำลึงเงินให้แก่ชายชรา แต่ก็ไม่ได้มีความหมายที่ว่าจะหนีไปเลย ดึงจวินหย่วนโยวเอาไว้แล้วเดินเล่นต่อไป

ส่วนจ้าวเชียนเชียนที่อยู่บนพื้น ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นพวกเขาแสดงความรักบนถนนอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ ดังนั้นจึงให้สาวรับใช้พยุงตัวเองกลับไปเรียกคนทันที

หยุนถิงและคนอื่น ๆ เดินเล่นจนเหนื่อยแล้ว ทันทีที่พึ่งมาถึงโรงเตี๊ยมก็ถูกล้อมรอบด้วยองครักษ์กลุ่มหนึ่ง นำโดยจ้าวเชียนเชียนและชายวัยกลางคนหนึ่ง

“พวกเจ้าหรือที่เป็นคนตีลูกสาวข้าบาดเจ็บ？” จ้าวเซียวหยุนพูดอย่างโกรธเคือง