บทที่699 เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ดีๆ

ท่านจิ่งรองเขียนเอง ไม่นานก็เขียนเสร็จแล้ว แถมยังลงนามด้วย

เมื่อท่านจิ่งสามเห็นเช่นนี้ก็ลงนามตามทันที

"พี่สะใภ้ใหญ่ เร็วเข้า เจ้าไม่อยากให้ลูกชายเจ้ามีชีวิตอยู่หรือ？" ท่านจิ่งรองทำเสียงเชอะ

ผู้หญิงที่มีวิสัยทัศน์ที่คับแคบนี้งี่เง่ายิ่งนัก หากทั้งตระกูลจิ่งก็ไม่มีแล้ว ยังจะแย่งตำแหน่งผู้นำไปเพื่ออะไร

สีหน้าของจิ่งฮูหยินซีด นางเคยได้ยินเกี่ยวกับความเย่อหยิ่งและความโหดเหี้ยมของซื่อจื่อเฟย แต่คิดไม่ถึงว่าเอ่ยปากทีก็จะประหารคนทั่วทั้งตระกูลจิ่งทิ้ง

แม้ว่านางจะแค้นและโกรธ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไร กำลังของหยุนถิง จิ่งฮูหยินไม่สงสัยแม้แต่นิดเลย

ผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถทำให้แคว้นเป่ยลี่กับแคว้นเทียนจิ่วเกิดความโกลาหล และจะเห็นตระกูลจิ่งอยู่ในสายตาได้อย่างไรกัน

หากตระกูลจิ่งจบลง นางกับลูกจะทำอย่างไร ระเหเร่ร่อนหรือถูกศัตรูตามฆ่า หรือถูกคนของตระกูลลั่วกับตระกูลสือหัวเราะเยาะ?------

ไม่ว่าจะเป็นแบบใด ล้วนไม่ใช่ที่นางต้องการ

ในเมื่อไม่สามารถใช้ประโยชน์จิ่งไป๋ ทำไม่ไม่เหลือทางหนีทีไล่เอาไว้ให้ตัวเอง เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ แม้ว่าจิ่งฮูหยินจะไม่เต็มใจแต่ก็เดินมาลงนาม

“ซื่อจื่อเฟยท่านดูหน่อย เช่นนี้ได้หรือไม่？”ท่านจิ่งรองมอบมาให้ด้วยความเคารพ

หยุนถิงรับมาและอ่านทีละคำอย่างละเอียด "ถูกต้อง ท่านจิ่งรองเขียนได้ดีมาก ลำบากแล้ว"

"ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก ขอแค่ซื่อจื่อเฟยพอใจก็พอแล้ว!" ท่านจิ่งรองพูดเอาใจ

หยุนถิงยื่นหนังสือตัดสัมพันธ์ให้จิ่งไป๋ "ต่อจากนี้ไป เจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับตระกูลจิ่งอีก!"

ถือหนังสือตัดสัมพันธ์นั้นเอาไว้ มือของจิ่งไป๋ก็สั่นเทา

ในที่สุดเขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลจิ่งสักที นี่คือสิ่งที่พวกเขารอคอยมากที่สุด และเป็นสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดในชีวิตนี้

“ขอบคุณซื่อจื่อเฟย!” จิ่งไป๋พูดอย่างซาบซึ้ง

"คนบ้านเดียวกันเกรงใจอะไร ในเมื่อเรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกข้าก็ไปกันเถอะ!" หยุนถิงกล่าว

"อืม!"

"ข้าส่งซื่อจื่อเฟย!" ท่านจิ่งรองกล่าวด้วยความเคารพ และส่งทั้งสามออกจากประตูตระกูลจิ่งด้วยตรเอง จากนั้นจึงค่อยกลับไป

สีหน้าที่ประจบสอพลอของท่านจิ่งรองเปลี่ยนไปในทันที และพูดอย่างเย็นชาและไม่เป็นมิตร "พี่สะใภ้ใหญ่ มอบป้ายอาญาสิทธิ์ผู้นำออกมาเถอะ มิฉะนั้นอย่างหาว่าพวกข้าสองพี่น้องไม่เกรงใจ!"

จิ่งฮูหยินโกรธมาก "ท่านรอง เจ้าขู่ข้าหรือ？"

“ข้าขู่เจ้าแล้วจะทำไม พี่สะใภ้ใหญ่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเอง ข้ากับน้องสามพูดกับเจ้าดีๆมาโดยตลอด คำพูดในเมื่อครู่ของซื่อจื่อเฟยนี้เจ้าก็ได้ยินแล้ว

ตอนนี้จิ่งฮุยเป็นคนไร้ประโยชน์ แต่เจ้ายังครอบครองป้ายอาญาสิทธิ์ผู้นำเอาไว้อยู่มีเจตนาอะไรกันแน่? หากพี่สะใภ้ใหญ่มอบป้ายอาญาสิทธิ์นี้ออกมา พวกข้าสองพี่น้องก็ยังเรียกเจ้าว่าพี่สะใภ้ใหญ่ ให้เจ้าอยู่ดีกินดีและปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต ทว่าหากเจ้าไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ตระกูลจิ่งก็ไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์! " ท่านจิ่งรองมองด้วยความโกรธ

นัยยะนอกเหนือคำพูดก็คือ หากจิ่งฮูหยินไม่มอบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมา นางก็จะถูกไล่ออกจากตระกูลจิ่งหร้อมกับลูกชาย

"พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รองทำเช่นนี้ก็เพื่อตระกูลจิ่ง เจ้าต้องคำนึงถึงประเด็นหลักหรือภาพรวม!" ท่านจิ่งสามพูดเห็นด้วย

จิ่งฮูหยินมองดูท่านรองกับท่านสามที่พูดฉอดๆ ก็แค้นยิ่งนัก แต่ตอนนี้มีเพียงพวกเขาสองคนแม่ ผู้นำก็เสียไปแล้ว ลูกชายก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ ไม่มีใครให้พึ่งพา ท่านจิ่งรองเป็นคนที่โหดเหี้ยมมาโดยตลอด เพื่อให้ถึงเป้าหมายของตนเองไม่เอาด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล เขาพูดได้ก็ทำได้อย่างแน่นอน

"ก็แค่ป้ายอาญาสิทธิ์ผู้นำเองมิใช่หรือ ข้าให้พวกเจ้าก็ได้!" จิ่งฮูหยินลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะบูชาข้างๆ และกดกลไกที่มุมโต๊ะ บนผนังก็ปรากฏกล่องลับหนึ่ง และนางก็เอากล่องนั้นมา