บทที่731 ข้าไม่คู่ควรกับนาง

“ลูกชายของนายท่านอู๋นั้นขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก เขาแต่งภรรยามาสี่คนล้วนถูกเขาตีตายหมด วิธีการนั้นโหดเหี้ยมและชั่วร้ายมาก หากซื่อจื่อเฟยให้คุณหนูสามแต่งกับเขา ก็เหมือนผลักคุณหนูสามเข้าหลุมไฟชัดๆ" ซูนฟั่งอธิบาย

“นางเป็นเพียงบุตรีอนุภรรยา สามารถแต่งกับลูกชายของซ่างซูกรมพิธีการก็ดีมากแล้ว ยังจะมีสิทธิ์อะไรมาเลือกมากอีก!” หยุนถิงทำหน้าหมดความอดทน

“หลายปีมานี้คุณหนูสามบริหารจัดการร้านเนื้อย่างอย่างทุ่มเทและมีจิตใจที่รับผิดชอบสูง และอดทนต่อความยากลำบากและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ท่านจะทำอย่างนี้กับนางได้อย่างไร” ซูนฟั่งไม่มีเวลามากลัว จ้องมองมาด้วยความโกรธ

"ทุ่มเททำงานและมีจิตใจที่รับผิดชอบสูง และอดทนต่อความยากลำบากและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ นั่นคือสิ่งที่นางควรทำอยู่แล้ว ตอนนี้ร้านเนื้อย่างเติบใหญ่แล้ว ไม่ต้องการนางแล้ว ข้าก็ต้องให้นางแต่งออกไป มิเช่นนั้นจะให้นางอยู่กินและดื่มในตระกูลหยุนไปเปล่าๆหรือ" หยุนถิงกล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยาม

ซูนฟั่งไม่อยากจะเชื่อ "ท่านเป็นซื่อจื่อเฟยจริงหรือ ซื่อจื่อเฟยเป็นผู้ที่มีสัจธรรมมาโดยตลอด และยิ่งเป็นคนที่เข้าข้างครอบครัวของตัวเองยิ่งนัก นางไม่มีทางปฏิบัติกับน้องสาวแท้ๆของตัวเองเช่นนี้แน่"

"ฮ่าฮ่า ข้าก็ต้องเป็นหยุนถิงอยู่แล้ว หรือเจ้าสงสัยว่าองครักษ์เงามังกรจะน้อมเคารพคนผิด ข่าวลือจะยังไงก็เป็นข่าวลือ ข้าเป็นคนอย่างไร ยังไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาตัดสิน หลงเอ้อเจ้าไปหรือไม่!” หยุนถิงออกคำสั่ง

“ขอรับ!” หลงเอ้อหันหลังและจะไป

หากให้คุณหนูซูแต่งกับคุณชายอู๋ นางก็มีเพียงทางตาย แน่นอนว่าซูนฟั่งก็ไม่อาจทนเห็นหยุนซูเกิดเรื่องได้

“เดี๋ยวก่อน ซื่อจื่อเฟยโปรดท่านอย่าให้คุณหนูสามแต่งกับคุณชายอู๋เลย ข้ายอมใช้ชีวิตของข้ามาแลกความอิสระของคุณหนูสาม!” ซูนฟั่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“มีสิทธิ์อะไรมาพูดสิ่งเหล่านี้กับข้า ขอทานคนหนึ่งก็คู่ควรที่จะมาต่อรองเงื่อนไขกับข้าด้วยหรือ？” หยุนถิงมองอย่างเหยียดหยาม

ซูนฟั่งถูกเหยียดหยาม หน้าแดงก่ำและรู้สึกเขินอายยิ่งนัก แต่ก็หายใจเข้าลึกๆ

"เพราะข้าจริงใจต่อคุณหนูสาม และข้าก็จะไม่ยอมทนดูนางแต่งกับคุณชายอู๋ไอ้สารเลวนั้นอย่างแน่นอน ขอซื่อจื่อเฟยได้โปรดให้ข้าพาคุณหนูสามจากไป เงื่อนไขอะไรท่านก็พูดมาได้เลย!

แม้ว่าข้าจะเป็นขอทาน แต่ด้วยความพยายามของข้าเองในช่วงสองปีที่ผ่านมานี้ ข้าได้กลายเป็นเจ้าสำนักของสำนักขอทานในเมืองหลวงแล้ว ข้าพยายามให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น และดีขึ้น เพื่อที่วันหนึ่งจะสามารถยืนอยู่ตรงหน้าของคุณหนูสามได้อย่างเปิดเผยบริสุทธิ์

แต่ข้ารู้ว่า ข้าไม่มีวันรอถึงวันนั้น ดังนั้นข้าจึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับคุณหนูสาม และยิ่งไม่กล้าสารภาพรักต่อใจของตัวเอง เพราะข้าไม่คู่ควรกับนาง

แต่ตอนนี้ซื่อจื่อเฟยอยากให้นางแต่งกับคุณชายอู๋ ต่อให้ข้าต้องเสี่ยงชีวิตก็ต้องห้ามมันเอาไว้ ข้าจะทนดูคุณหนูสามทำลายความสุขทั้งชีวิตของตัวเองไม่ได้! "

ซูนฟั่งพูดทุกคำที่ฝังลึกในใจของเขาออกมา

เขารู้ว่ากับซื่อจื่อเฟยแล้ว ตัวเองไม่มีค่าใดๆเลย แต่เขากลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีกต่อไป

ดวงตาแสนสวยของหยุนถิงฉายความพอใจ คิดไม่ถึงว่าขอทานนี้จะจริงใจต่อหยุนซูมากเยี่ยงนี้ แต่ใบหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและดูถูกเหยียดหยาม

"คิดไม่ถึงว่า เจ้าคนขอทานคนหนึ่งจะปฏิบัติเช่นนี้ต่อหยุนซู เจ้าเองก็เป็นแค่ขอทาน ต่อให้หยุนซูแต่งกับเจ้า เจ้าจะให้ความสุขแกนางอย่างไร หรือว่าจะให้นางขอทานกับเจ้าหรือ? หยุนถิงจงใจพูดประชด

"ข้าจะไม่ปล่อยให้คุณหนูสามมาขอทานกับข้าอย่างแน่นอน ข้าได้ซื้อบ้านแและร้านค้าสองสามร้านไว้ที่เขตตะวันออก คุณหนูสามเก่งเรื่องการบริหารจัดการธุรกิจ นางต้องบริหารได้ดีอย่างแน่นอน

ส่วนข้าก็รับผิดชอบข้อมูลและข่าวกรองของสำนักขอทาน ก็สามารถมีรายได้มาไม่น้อย ที่สำคัญคือในใจของข้ามีเพียงคุณหนูสามผู้เดียว หากนางแต่งกับข้า ข้าจะไม่แต่งหญิงอื่นเข้าอีกแน่นอน! " ซูนฟั่งยืนยันด้วยคำพูดที่หนักแน่น

หยุนถิงฟังแล้วก็พอใจยิ่งนัก เป็นคนที่มีแผนการดีนัก

“แม้ว่าหยุนซูจะเป็นบุตรีอนุภรรยา แต่จะอย่างไรก็เป็นคุณหนูสามของจวนตระกูลหยุน ถ้านางแต่งงานกับขอทาน ก็จะทำให้พ่อข้าขายหน้า เจ้าไม่เคยคิดจะทำอย่างอื่นสักหน่อยเลยหรือ？”

“ข้าเคยคิดแล้ว ข้าอยากไปเป็นทหารไปสู้รบ แต่ข้าก็กลัวตายในสนามรบ และจะไม่มีโอกาสได้เจอกับคุณหนูสามอีกต่อไป

ข้าก็อยากไปเปิดร้านขนส่งและเปิดสอนวรยุทธ แต่ก็กลัวบาดเจ็บ ถึงตอนนั้นหากแขนหรือขาหักก็ยิ่งไม่สามารถปกป้องคุณหนูสามได้อีกแล้ว

ข้าก็เคยคิดที่จะทำธุรกิจ แต่ข้าก็ไม่เหมาะกับการทำการค้าจริง กลัวว่าจะขาดทุนจนต้องชดใช้ให้คนอื่นและถูกคุณหนูสามหัวเราะเยาะ -----

ดังนั้นคิดไปคิดมา ข้าเป็นขอทานจะดีกว่า เช่นนี้สามารถปกป้องคุณหนูสามได้ตลอดเวลา แถมยังสามารถส่งข่าวให้สำนักอีกด้วย ทำทีเดียวได้ประโยชน์สองอย่าง