บทที่735 พระราชทานงานแต่งงาน

"แฮะ ท่านพี่ท่านรู้เยอะดีนะ แล้วท่านว่าควรทำอย่างไร จะช่วยพวกเขาหน่อยหรือไม่？" หยุนถิงถามอย่างหยั่งเชิง

"เรื่องความรักความสัมพันธ์นั้น คนอื่นเข้าไปยุ่งไม่ได้ มีเพียงพวกเขาจัดการเอง!" จวินหย่วนโยวตอบ

"แต่พวกข้าสามารถช่วยเสริมได้นี่นะ สร้างโอกาสให้พวกเขา ข้าว่าโม่หลานกับโม่ฉือชิงเหมาะสมกันดี"

“แล้วเจ้าคิดอย่างไร？” จวินหย่วนโยวถาม

"ไม่ได้คิดจะทำอย่างไร เพียงแค่รู้สึกว่ายากนักที่พวกเขาจะรู้สึกดีต่อกัน แต่เสียดายที่โม่หลานยังไม่รู้ใจของตัวเอง ข้าก็ต้องช่วยนางสักหน่อยอยู่แล้ว" หยุนถิงตอบ

"ข้าว่าเจ้าไปเป็นแม่สื่อได้แล้ว" จวินหย่วนโยวพูดหยอกล้อ

"แม่สื่อยังต้องเก็บเงินเลย ข้านะไม่เก็บค่าอะไรเลย หวังว่าพวกเขาคู่รักสองคนจะได้สมรักสมรสกัน"

“ได้ เจ้าอยากทำอะไรก็ไปทำเถิด”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หลิงเฟิงที่อยู่นอกประตูก็มารายงาน "ซื่อจื่อ ซื่อจื่อเฟย จี้อวี๋ขอพบขอรับ"

"นางมาทำไม？" หยุนถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ให้คนพาจี้อวี๋เข้ามา

“ซื่อจื่อเฟย ข้าอยากทำการค้าขายหนึ่งกับท่าน” จี้อวี๋พูดตามจรง

"การค้าขายอะไร?" หยุนถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นางไม่คิดว่าจี้อวี๋จะมีของอะไรมาแลกเปลี่ยนกับตัวเอง

“ข้ารู้ว่าซื่อจื่อเฟยกับโม่หลานเป็นเพื่อนดีกัน เฉินอ๋องชอบโม่หลานมาเป็นเวลาหลายปี แต่โม่หลานกลับไม่ได้แสดงอะไรต่อเขา ดังนั้นข้าอยากให้ซื่อจื่อเฟยช่วยทำให้พวกเขาสองคนได้สมหวัง เงื่อนไขก็คือตําราพิชัยสงคราม หนึ่งเล่ม ออไม่ สามเล่ม” จี้อวี๋พูดอย่างจริงจัง

หยุนถิงเลิกคิ้วและมองดูนาง "โม่หลานกับโม่ฉือชิงพวกเขาจะได้สมหวังหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับข้า เจ้าอยากเจรจาเงื่อนไขหาผิดคนแล้ว ควรไปหาโม่ฉือชิง"

"เฉินอ๋องร่ำรวยจริง แต่ข้าไม่สนใจเงิน ข้าสนใจเพียงตําราพิชัยสงคราม" จี้อวี๋พูดจุดประสงค์ของตัวเองออกมาโดยตรง

“เป็นคนนิสัยตรงไปตรงมาจริงๆ แต่ตําราพิชัยสงครามของข้าให้โม่หลานไปหมดแล้ว ไม่มี”

"เป็นไปไม่ได้ ซื่อจื่อเฟยท่านมีความรู้ทั่วหัวมีความสามารถเยอะ ข้าได้ยินโม่หลานบอกแล้วว่าตําราพิชัยสงครามนั้นของท่านล้วนเขียนออกมาอย่างง่ายดาย เจ้าเขียนออกมาอย่างมั่วๆอีกหนึ่งเล่มก็พอแล้ว แค่หนึ่งเล่ม ข้าไม่เอาสามเล่มแล้ว ได้หรือไม่" จี้อวี๋ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"ตกลง!"

“ซื่อจื่อเฟยท่านหลอกข้า？” จี้อวี๋โกรธเล็กน้อย

"ที่จริงแล้วตําราพิชัยสงครามไม่จำเป็นต้องเขียนออกมา วิธีนี้ของข้าก็คือศึกไม่หน่ายเล่ห์ นี่แหละตําราพิชัยสงคราม ทำตัวเป็นแบบอย่างทั้งคำพูดและการกระทำ!" หยุนถิงตอบ

“ซื่อจื่อเฟย ท่านก็ร้ายกาจเกินไปแล้ว” จี้อวี๋โกรธจัดแต่ก็อดไม่ได้ที่จะนับถือ

"เหมือนๆกัน"

"ได้ รอข่าวดีของท่าน" จี้อวี๋พูดจบ หันหลังและจากไป

เมื่อถึงประตู นางก็บังเอิญเจอเป่ยจิงจิงพอดี คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็รู้ว่าเป่ยจิงจิงชอบหลงเอ้อ ดังนั้นนางมาจวนซื่อจื่อ จี้อวี๋ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักนิดเลย และรีบไปปรึกษาหารือแผนการที่จะรับมือกับเฉินอ๋อง

เป่ยจิงจิงเข้าไปที่จวนซื่อจื่อ ไม่ได้เห็นหลงเอ้อ นางรู้ว่าหลงเอ้อกำลังหลบนางอยู่แน่เลย

จวินหย่วนโยวได้ยินว่าเป่ยจิงจิงมาอีกแล้ว ขมวดคิ้วและทำท่าทางหมดความอดทน มองดูหยุนถิงที่ครุ่นคิด ก็เกิดแผนการในใจขึ้น

"ถิงเอ๋อร์ ข้ามีแผนการที่ยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัว สามารถช่วยเฉินอ๋องกับโม่หลานได้ แถมยังทำให้เป่ยจิงจิงยอมตายใจ"

“โอ้ ท่านพี่เชิญพูด”

“พระราชทานงานแต่งงาน!” จวินหย่วนโยวพูดออกมาอย่างเข้าใจง่าย