บทที่817 เพราะข้าใส่ใจเจ้า จึงสนเจ้า

อ๋องเก้าตกตะลึง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้ากีดขวางเรื่องอะไรเจ้า ข้าไม่ได้ให้เจ้าวางแผนคิดร้ายหยุนถิงสักหน่อย?

ชางหยุนสี่กัดฟันและพูดว่า "ก็เพราะเจ้านะสิ นกเขาไม่ขันแล้วยังกล้ามาเกี่ยวดองกับข้าอีก ตัวเองนกเขาไม่ขันแล้วยังจะปิดบัง ทำให้ข้าเกือบเอาชีวิตทั้งชีวิตนี้ของข้าไปเสี่ยง

ดังนั้นข้าถึงได้รับความกรุณาของหยุนถิง ถึงได้ถูกหยุนหลีเหยียดหยามในขณะนี้ เป็นเพราะเจ้าไอ้สารเลวนี้ เป็นความผิดเจ้าหมดเลย! "

เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินสิ่งนี้ ต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูละครสนุกๆ

สีหน้าของอ๋องเก้าแย่ยิ่งนัก เขาในฐานะท่านอ๋องคนหนึ่งกลับถูกคนอื่นบอกเรื่องน่าอาบอายเช่นนี้ต่อหน้าทุกคน แน่นอนว่าก็ต้องรู้สึกเสียหน้ามากอยู่แล้ว

"ชางหยุนสี่เจ้าหุบปาก ตอนนี้ข้านะหายดีแล้ว หายดีนานแล้ว!"

"ต่อให้เจ้าจะหายดีเพียงใด ข้าก็ไม่ชอบเจ้า!" ชางหยุนสี่พูดด้วยความรังเกียจ

“คนหยิ่งยโสและโอ้อวดเช่นนี้ ต่อให้เจ้าแต่งเข้ามาโดยไม่ต้องเสียค่าสินสอดอะไรข้าก็ไม่เอา!” อ๋องเก้าพูดอย่างเหยียดหยาม

"รนหาที่ตายชัดๆ!" ชางหยุนสี่ดึงแส้ข้างเอวออกมาทันที

อ๋องเก้าไม่เป็นวรยุทธ ดังนั้นจึงถูกเฆี่ยนทันที เจ็บยิ่งนัก "อ๊าก ไอ้หญิงบ้าเอ๊ยกล้าเฆี่ยนข้าหรือ อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าตีผู้หญิงนะ เจ้าอย่าได้ใจไปเลย!”

"เจ้าตี เจ้าสู้ข้าไหวหรือ วันนี้ข้าจะเฆี่ยนเจ้าให้ตายเลย!" แส้ของชางหยุนสี่ฟาดมาอีกครั้ง

อ๋องเก้ารีบหลบ "พวกเจ้ายังจะมั่วยืนทำอะไรกัน รีบไล่นังบ้านี้ไปเร็วสิ ช่วยด้วย เด็กๆ!"

หยุนหลีและคนอื่นเพียงแค่มองดู ใครก็ไม่ออกมือช่วย

ส่วนเหล่าองครักษ์ของแคว้นเป่ยลี่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายเป็นองค์หญิงสี่ของแคว้นชางเยว่ ออกมือก็ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

เจว๋เฟิงก็ไม่มีท่าทีว่าจะไปห้าม หันมองโม่เหลิ่งเหยียน "คำนับซวนอ๋อง ฝ่าบาทของข้าให้พวกข้ามาช่วย พวกข้าได้สร้างเรือสิบกว่าลำด้วยกำลังของคนทั้งแคว้นตามรูปวาดเรือรบที่ซื่อจื่อเฟยมอบให้ และขนมาทีเดียวแล้ว!"

"ดี นี่เป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ ทำได้ดีมาก!" โม่เหลิ่งเหยียนโม่เหลิ่งเหยียนกล่าว

ขณะที่หลายคนกำลังคุยกันอยู่ จู่ๆบนท้องฟ้าก็มีเสียงอินทรีทองดังขึ้น โม่เหลิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้นและพบว่าเป็นอินทรีทอง ใบหน้าหล่อเหลาและเย็นชาของเขาก็ฉายแววดีใจ

อินทรีทองบินวนกลางท้องฟ้าไปสองสามรอบ จากนั้นก็ร่อนลงตรงหน้าโม่เหลิ่งเหยียน

เมื่อชางหยุนสี่เห็นอินทรีทอง ก็ตกตะลึงทันที "ทำไมอินทรีทองตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก่อนหน้านี้ก็ถูกฆ่าไปแล้วไม่ใช่หรือ?"

หยุนหลีกลอกตา "นี่คือพี่น้องของอินทรีทองตัวนั้น แผ่นดินนี้ไม่ได้มีอินทรีทองเพียงตัวเดียวสักหน่อย!"

เดิมทีอ๋องเก้าที่วิ่งหนีอยู่ พึ่งเคยเห็นอินทรีทองอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ดีใจยิ่งนัก และรีบวิ่งไปทันที "โห คุณพระช่วย ให้ข้าดูอินทรีทองตัวนี้หน่อยเร็ว!"

เพียงแต่ว่าเขายังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ สายตาอันแหลมคมของอินทรีทองก็มองมา และจู่โจมเขาโดยตรง

ทำเอาอ๋องเก้าตกใจกลัวจนกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่ทันได้วิ่งหนี ก็ถูกอินทรีทองจิกก้นสักแล้ว เจ็บจนอ๋องเก้าแยกเขี้ยวยิงฟัน จนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ชางหยุนสี่รู้สึกสะใจในทันที "สมน้ำหน้า!"

จากนั้นอินทรีทองจึงค่อยบินกลับมา นำจดหมายในปากให้โม่เหลิ่งเหยียน กระพือปีกและบินจากไป

โม่เหลิ่งเหยียนมองดูลายมือที่คุ้นเคยของหยุนถิง ระหว่างคิ้วนั้นมีความอบอุ่นเล็กน้อย และรีบเปิดอ่าน

“พี่ใหญ่ข้าเขียนไรมา？” หยุนหลีเอนตัวเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

เพียงแต่ว่าหยุนหลีไมได้สังเกตเห็นว่า ตัวเองอยู่ใกล้ซวนอ๋องมากเกินไป หัวก็พิงไปเอนบนแขนเสื้อของโม่เหลิ่งเหยียนแล้ว

โม่เหลิ่งเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

เสวี่ยเชียนโฉวบังเอิญเห็นฉากนี้พอดี สีหน้าก็เย็นชาลงทันที ก้าวไปข้างหน้าและดึงหยุนหลีไปข้างๆ

“ดูก็ดู อยู่ใกล้ขนาดนั้นทำไม？”

“ข้าก็กังวลพี่ใหญ่ไม่ใช่หรือ?” หยุนหลีตอบ