บทที่820 หลับให้สบายใจ ข้าอยู่ตรงนี้

"ไม่เป็นไร ข้าแค่เหนื่อยเกินไป คาดว่าคงต้องนอนสักสองสามวัน" หลังจากหยุนถิงพูดจบ ก็หมดสติไป

มือของจวินหย่วนโยวที่อุ้มหยุนถิงไว้นั้นแน่นขึ้น อุ้มหยุนถิงในแนวนอน ยกเท้าและเดินตรงไปที่เรือ จากนั้นทั้งสองก็จากไป

เมื่อโอจื่อโฝวกับจิ่วฟ่างตื่นขึ้น ก็เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดไปแล้ว

เมื่อมองดูทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทั้งสองก็ตกตะลึงไปหมด

"จิ่วฟ่าง เจ้าหยิกข้าหน่อย ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม หรือพวกข้าสองคนตายแล้ว ทำไมถึงได้มีบ้านเยอะขนาดนี้？" โอจื่อโฝวพูดพลางขยี้ตา ปิดและเปิดออก และพบว่าบ้านยังคงอยู่

จิ่วฟ่างก็มึนงงเช่นกัน รูม่านตาสีดำที่เฉียบคมเหลือบมองดูบ้านที่อยู่ตรงหน้า บ้านเหล่านี้มีรูปร่างแปลกประหลาด ล้วนเป็นแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และมีหลายหลังที่โปร่งใส สามารถมองเห็นการตกแต่งภายในได้ในทันที

“เจ้ายังไม่ตาย และไม่ได้ฝันไป ข้าก็เห็นเหมือนกัน!” จิ่วฟ่างทำเสียงเชอะ

"หรือเทพเจ้าแห่งท้องทะเลมาช่วย เห็นเจ้ากับข้าน่าสงสารเกินไป จึงได้ประทานของพวกนี้แด่พวกข้า？" โอจื่อโฝวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

“ไอ้โง่ แผ่นดินนี้ไม่มีเทพแห่งท้องทะเล!” จิ่วฟ่างพูดด้วยความรังเกียจ

“แล้วเจ้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ในชั่วข้ามคืนก็มีบ้านเยอะขนาดนี้ปรากฏขึ้น” โอจื่อโฝวพูด ลุกขึ้นและเดินไปที่บ้านเหล่านั้น

แน่นอนว่าจิ่วฟ่างเองก็ไม่สามารถพูดอะไรออกได้ อุ้มจิ่นฉิงไว้แล้วตามไป

"โอ้คุณพระช่วย ด้านในนี่มีอาหารหลายอย่าง หลายชนิด ที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ใครกันแน่ที่ใจดีเยี่ยงนี้？" โอจื่อโฝวตื่นเต้นมาก และไปบ้านหลังอื่น

อาวุธ ผ้าห่ม อาหาร เรือ และของตกแต่ง------โดยรวมแล้วทำเอาโอจื่อโฝวตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออกเลย

จิ่วฟ่างขมวดคิ้วเล็กน้อย "หรือว่าเมื่อคืนนี้ถิงหยุน?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด โอจื่อโฝวก็จำเมื่อคืนนี้ได้ "จะเป็นถิงหยุนไม่ได้ เขาอยู่ที่เมืองเทียนหลง เมื่อคืนข้าเห็นเป็นผู้หญิงคนหนึ่งชัดๆ หรือจะเป็นนางฟ้า？”

“ไอ้โง่ นั่นเป็นพี่ใหญ่ข้า!” เสียงที่น่ารังเกียจดังมาจากนอกห้อง

หยุนหลีกับเสวี่ยเชียนโฉวพาทุกคนขึ้นเกาะ และตกตะลึงกับบ้านเรือนบนเกาะนี้เช่นกัน

ก่อนที่พวกเขาจะมา ซวนอ๋องบอกสถานการณ์โดยรวมของเมืองฉือให้พวกเขา ในชั่วข้ามคืน จากซากปรักหักพังกลายเป็นบ้านที่สมบูรณ์แบบทุกอย่าง น่าทึ่งยิ่งนัก ดังนั้นหยุนหลีจึงคาดเดาว่าต้องเป็นพี่ใหญ่ใช้มิติสร้างขึ้นมาแน่เลย

"พี่ใหญ่เจ้าเป็นใคร พวกเจ้าเป็นใคร？" โอจื่อโฝวหันมองมา

“พี่ใหญ่ข้าก็คือคนที่ช่วยพวกเจ้า ข้าเป็นน้องสี่ของนาง ข้ากับท่านอาก็คือคนที่มาสนับสนุนพวกเจ้า!” หยุนหลีตอบสั้น ๆ

“คนที่ช่วยพวกข้าคือถิงหยุน ไม่ใช่พี่ใหญ่เจ้า” โอจื่อโฝวโต้กลับ

จิ่วฟ่างขมวดคิ้วเล็กน้อย "ถิงหยุนเป็นผู้หญิง？"

“พี่คนนี้ฉลาดยิ่งนัก” หยุนหลีพูดชมเชย

โอจื่อโฝวก็ไม่มีเวลามาโกรธ จ้องมองด้วยตกตะลึง "เจ้าหมายความว่าถิงหยุนเป็นผู้หญิง เป็นไปได้มาก ข้าจับตาดูนางไปตั้งนานก็ยังไม่รู้เลย？"

“เจ้าก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือว่าอาจารย์เจ้าวางยาพิษให้เจ้า คิดร้ายเจ้า” หยุนหลีถามกลับ

ก่อนมา ซวนอ๋องเล่าเรื่องคนเหล่านี้ให้พวกเขาฟัง

โอจื่อโฝวทำหน้าเขินอาย "อีนังหนู เจ้าพูดอะไรนี่ นั่นเป็นเพราะข้าไม่ได้ระวังตัวต่างหาก"

“รอเจ้าระวังตัวนะ คงตายไปนานแล้ว” หยุนหลีกล่าวอย่างเหยียดหยาม

“บ้าเอ๊ย ยัยหนูบ้า ข้าจะสั่งสอนเจ้าเดียวนี้เลย!” กำปั้นของโอจื่อโฝวชกมา

แต่เขายังไม่ทันแตะโดนหยุนหลี เสวี่ยเชียนโฉวก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "มีข้าอยู่ ใครกล้าทำร้ายหยุนหลี!"