บทที่862 ฮองเฮาเตือนข้าด้วยขนม

“ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าถอยไปเถอะ” ฮองเฮากล่าว

"เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ!"

ทุกคนออกไป ในห้องนอนขนาดใหญ่เหลือเพียงฮองเฮา นางไม่ได้ไปนอน แต่นั่งบนเก้าอี้และมองดูยาพิษขวดนั้น ครุ่นคิดพิจารณาไปนับพันครั้ง

นางไม่เข้าใจว่าทำไมจูเอ๋อร์ถึงต้องคิดร้ายหยุนถิง หล่อนอยู่กับตนเองมาหลายปี ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาจนถึงตอนนี้นางได้เป็นฮองเฮาผู้นำที่ควบคุมทั้งวังหลัง ทำไมหล่อนถึงเป็นเช่นนี้?

ตอนนั้นตัวเองอยู่ในตำหนักเย็นและใกล้ตาย หากไม่ใช่หยุนถิงที่ออกมือช่วย นางคงตายไปนานแล้ว

หลังจากนั้นหยุนถิงก็ช่วยนางก้าวมาสู่ตำแหน่งฮองเฮาในวันนี้ หากตัวเองวางยาพิษให้หล่อนจริง ก็ไม่ต่างอะไรกับคนไม่รู้คุณที่แล้งน้ำใจนั้น

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฮองเฮาก็ยื่นมือไปสัมผัสท้องโดยไม่รู้ตัว แต่นี่คือลูกของนาง ลูกที่นางรอคอยมาหลายปีแล้วตั้งครรภ์สักที ให้นางฆ่าลูกตัวเองด้วยมือตนเอง ฮองเฮาทำไม่ลง

ฮองเฮานั่งไปทั้งคืน จนกระทั่งตอนเช้าเย้นสี่เข้ามาปรนนิบัติ พบว่าเหนียงเหนียงดูเหนื่อยล้าและขอบตาดำ ก็รู้สึกเป็นทุกข์ยิ่งนัก

“เหนียงเหนียง ทำไมสีหน้าของท่านถึงแย่เยี่ยงได้ รีบพักผ่อนโดยเร็ว เป็นเพราะบ่าวไม่มีความสามารถเอง ไม่สามารถปกป้องท่านได้” เย้นสี่กล่าวพร้อมน้ำตาไหลออกมา

จากนั้นฮองเฮาจึงค่อยมีการสนองและถอนหายใจ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า จู่ๆข้าก็อยากกินขนมทรงเมฆ เจ้าไปซื้อมาให้ข้าหน่อย"

"เพคะ" เย้นสี่ไปทำทันที และในไม่นานก็ยกขนมทรงเมฆมา

“เจ้าถอยออกไปเถอะ ข้าอยากอยู่คนเดียว!” ฮองเฮาตรัส

"เพคะ!" เย้นสี่เดินออกไป

ฮองเฮามองดูขนมจานนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็เทขวดยาพิษที่จูเอ๋อร์ให้เมื่อคืนนั้นลงบนขนม ส่วนจูเอ๋อร์ที่แอบจ้องมองฮองเฮาอยู่นอกหน้าต่างนั้น เห็นฉากนี้ก็มีความได้ใจแวบผ่านไปในตา จากนั้นก็จากไปอย่างลับๆ

แต่กลับไม่รู้ว่า ฮองเฮารู้ว่านางแอบมองอยู่นานแล้ว ทั้งหมดนี้จงใจทำให้นางดูต่างหาก

“เย้นสี่!” ฮองเฮาตะโกน

เย้นสี่เดินเข้ามาทันที "เหนียงเหนียงมีคำสั่งอะไรหรือเพคะ？"

“เจ้าเอาขนมนี้ไปให้จวนซื่อจื่อที่ซื่อจื่อเฟยด้วยตนเอง บอกว่าข้าเป็นรางวัลที่ข้าประทานให้นาง!” ฮองเฮาตรัส

"เพคะ!" เย้นสี่ใส่ขนมเข้ากล่องอาหารทันที ถือมันแล้วจากไป

จวนซื่อจื่อ

หยุนถิงเห็นว่าเป็นเย้นสี่สาวรับใช้คนสนิทของฮองเฮาก็ถามทันที "ฮองเฮาไม่สบายหรือ？"

เย้นสี่ทำความเคารพ "บ่าวคำนับซื่อจื่อเฟย ฮองเฮาเหนียงเหนียงให้บ่าวส่งขนมให้ซื่อจื่อเฟย"

หยุนถิงเลิกคิ้ว "แค่ส่งขนม นางไม่ได้พูดอย่างอื่นหรือ?"

“เจ้าคะ เหนียงเหนียงไม่ได้พูดอะไรเลย”

จู่ๆฮองเฮาก็ส่งขนมให้นางอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ และไม่ให้ฝากคำพูดอะไรให้กับสาวรับใช้ ซึ่งผิดปกติยิ่งนัก "ฮองเฮามีอะไรผิดปกติหรือไม่？"

จู่ๆ สีหน้าของเย้นสี่ก็ตึงเครียด และมือที่ถือกล่องอาหารก็กำแน่นเล็กน้อย "ไม่ ไม่มีอะไรผิดปกติ"

แม้ว่านางจะแสร้งทำเป็นสงบ แต่ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของนางก็ถูกหยุนถิงจับเอาไว้จนได้

"ในเมื่อเช่นนี้ ขอบคุณข้าแทนฮองเฮาเหนียงเหนียง" หยุนถิงเห็นเช่นนี้ ก็ไม่ถามอะไรต่อ นางรู้ว่าสาวรับใช้นี้ไม่พูดแน่

"เจ้าคะ เช่นนั้นบ่าวขอตัวก่อนเจ้าคะ!" เย้นสี่เดินออกไปตามบ่าวรับใช้ชาย

“ถิงเอ๋อร์ จะส่งคนเข้าวังไปตรวจสอบดูหน่อยหรือไม่？” จวินหย่วนโยวพูด

ฮองเฮาส่งขนมให้หยุนถิง นี่เป็นครั้งแรก แม้แต่จวินหย่วนโยวก็ยังดูออกเลยว่ามันไม่ปกติ

"ดูก่อนว่าข้างในนั้นคืออะไร" หยุนถิงพูดและเปิดกล่องอาหารออก

ด้านในนั้นมีเพียงขนมทรงเมฆจานหนึ่ง ไม่มีอย่างอื่นอีกเลย หยุนถิงยกขนมนั้นออกมาแล้วดมดู ใช้เข็มเงินบนหัวตรวจดู เข็มเงินไม่เปลี่ยนสี