บทที่867 ข้าแค่อยากอยู่เคียงข้างกับเจ้าจนแก่เฒ่า

ทุกคนไม่มีทางเลือกอื่น จึงตอบตกลง หลงเอ้อเรียกคนเก็บของที่พวกเขาให้ทันที จากนั้นก็ให้คนเปลี่ยนเป็นสิ่งของที่จำพวกเขาจำเป็นให้ และยังให้เยอะเป็นพิเศษ

ซื่อจื่อเฟยทำงาน ไม่เคยเอาเปรียบผู้อื่น

"ทุกคนอย่ารบกวนซื่อจื่อกับซื่อจื่อเฟยไปเลย ยากนักที่พวกเขาจะได้ออกมาเดินเล่น ทุกคนควรทำไรก็ไปซะ" หลงเอ้อกำชับทันที

ประชาชนก็เข้าใจ ต่างก็พยักหน้ากัน และกลับไปที่แผงขายของตัวเองต่อ

จวินหย่วนโยวกุมมือของหยุนถิงไว้เช่นนั้น ทั้งสองเดินเล่นตามถนน เมื่อเห็นท่าทางที่มีความสุขของพ่อค้าแม่ค้าทั้งสองข้าง หยุนถิงก็รู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง

"ถิงเอ๋อร์ เมื่อพวกข้าแก่ลง สามารถหาเกาะเล็กๆหนึ่งเกาะ แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสงบสุข" จวินหย่วนโยวเสนอแนะ

"ได้ เช่นนั้นรอพวกข้าแก่แล้วก็มาที่นี่โดยตรงเลย" หยุนถิงตอบ

"ไม่ มันเป็นเพียงของพวกข้าสองคนเท่านั้น ไม่เอาคนอื่น ข้าจะสร้างเกาะแห่งหนึ่งให้เจ้าด้วยตนเอง เกาะที่เป็นของพวกข้าสองคน!" เสียงอันไพเราะและมีเสน่ห์ของจวินหย่วนโยวดังขึ้น

แสงจันทร์สว่าง โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ถนนสองข้าง สะท้อนให้เห็นถึงใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขา ซึ่งดูหล่อเหลาและเย็นชา ราวกับงานแกะสลักที่ประณีตเหนือธรรมชาติ สมบูรณ์แบบโดยไร้จุดด่างแม้แต่น้อย

หยุนถิงมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ยิ้มอย่างมีความสุข "ได้ เช่นนั้นข้าจะรอท่านพี่สร้างเกาะให้ข้า!"

ทั้งสองเดินไปข้างหน้าต่อ ภายในเกาะมีศาลากลางทะเลสาบอยู่แห่งหนึ่ง

เงียบเปลี่ยว มืด แถมยังมีอารมณ์ความรู้สึกที่ต่างกันออกไป

จวินหย่วนโยวกุมมือของหยุนถิงไว้แล้วเดินไป "ที่นี่คนน้อย ไม่มีคนมารบกวนพวกข้า"

หยุนถิงเดินตามไป และทั้งสองเดินจับมือกันเดินขึ้นบันได

"ข้าได้ยินคนเขาเล่าว่า บันไดของศาลากลางทะเลสาบนี้มีทั้งหมดเก้าขั้น หมายถึงชั่วฟ้าดินสลาย ว่ากันว่าใครก็ตามที่เคยเดินที่นี่ ก็จะสามารถอยู่เคียงข้างกันไปจนถึงแก่" จวินหย่วนโยวกล่าว

“ท่านพี่ ท่านเชื่อเรื่องแบบนี้เมื่อไหร่กัน？” หยุนถิงมองดูเขาอย่างแปลกใจ

จวินหย่วนโยวยิ้มมุมปาก "ข้าแค่อยากอยู่เคียงข้างกับเจ้าจนแก่เฒ่า"

หัวใจของหยุนถิงเต็มไปความซาบซึ้ง "ท่านพี่ ท่านกลายเป็นคนช่างพูดเช่นนี้เมื่อไหร่กัน"

"ข้าช่างพูดมาโดยตลอด" จวินหย่วนโยวจับมือหยุนถิงไว้อย่างแน่น ทั้งสองก็เดินขึ้นไปอย่างทีละก้าวทีละก้าว

ยืนอยู่ในศาลากลางทะเลสาบ ก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของทั่วทั้งเกาะ แสงไฟสว่างไสว ครึกครื้นเป็นอย่างมาก และยังมีฝูงชนและพ่อค้าแม่ค้าอยู่บนถนน เกาะทั้งเกาะเต็มไปด้วยความสงบสุข

"ถิงเอ๋อร์ ตอนนี้พวกเขาเป็นเช่นนี้ได้ก็ล้วนเป็นเพราะคุณงานความดีของเจ้า" จวินหย่วนโยวกล่าว

"และเป็นเพราะการช่วยเหลือของท่านพี่ และการช่วยเหลือของซวนอ๋องด้วย ข้าคนเดียวคงทำไม่ได้" หยุนถิงตอบ

จวินหย่วนโยวยื่นมือออกไปกอดนางไว้ในอ้อมแขน "ไอ้โง่ หากไม่ใช่อุปกรณ์ ความคิด และการเตรียมการของเจ้า ข้ากับซวนอ๋องก็คงไม่สามารถทำถึงเช่นนี้"

“ท่านนพูดเช่นนี้ ทำเอาข้าเขินอายยิ่งนัก” หยุนถิงพูดติดตลก

จวินหย่วนโยวจับเอวของนางและใช้วิชาตัวเบาบินตรงไปยังด้านบนศาลากลางทะเลสาบ "คืนนี้พระจันทร์ส่องแสง ข้าดูพระจันทร์กับเจ้า"

"ข้าไม่ได้ดูพระจันทร์มานานแล้วจริง" หยุนถิงนั่งลงโดยตรง และแหงนมองท้องฟ้า

ปกตินางยุ่งแทบตาย ต้องวางแผนคอยเตรียมการ และคอยข่าวจากทางเขตทะเลนิรนาม และต้องดูแลลูกทั้งสอง ดังนั้นจึงไม่มีเวลามากพอที่จะมาดูพระจันทร์จริง

นี่ไง จวินหย่วนโยวชดเชยให้นางพอดีเลย