บทที่904 เหตุใดนางถึงให้เจ้าวางยาพิษ

แน่นอนว่าหัวซินไม่กล้าพูดอะไร และวางชามน้ำแกงอีกชามลงด้วยความเคารพ "ซื่อจื่อเฟย องค์หญิงสี่ เช่นนั้นบ่าวไปยกน้ำน้ำแกงอีกชามมาจากหลังครัวเพคะ"

“อืม!” หยุนถิงพยักหน้า

หัวซินรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว แต่นางพึ่งเดินไปออกได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินด้านหลังมีส่งดังมา

“อ๊ากก!” สีหน้าของเป่ยจิงจิงซีดลงในทันใด ปวดท้องมาก จนนางร้องออกมา “ทำไมข้าถึงปวดขนาดนี้ อ๊าก ปวดมากเลย!”

หยุนถิงเห็นว่าสีหน้าของนางผิดปกติ และริมฝีปากบางของนางเป็นสีดำม่วง ก็รีบกดจุดที่ทำให้ขยับตัวไม่ได้ของนาง และเอายาถอนพิษเม็ดหนึ่งให้นางกิน จากนั้นก็จับชีพจรของนาง

จวินหย่วนโยวที่อยู่ข้างๆทำหน้าเคร่งขรึม และหันมองไปดูน้ำแกงนกพิราบที่เป่ยจิงจิงเพิ่งกินลงไปโดยสัญชาตญาณ "น้ำแกงมีพิษ!"

หัวซินซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรนั้นตกใจกลัวจนทรุดตัวลงกับพื้น "จวินซื่อจื่อโปรดไว้ชีวิตด้วย บ่าวไม่ได้วางยาพิษ น้ำแกงนี้บ่าวเป็นคนต้มเองด้วยมือเลยเพคะ ต้มไปสองชั่วยาม บ่าวไม่ได้วางยาพิษจริงๆเพคะ”

ดาบยาวในมือของหลิงเฟิงจี่คอหัวซิน "หุบปาก หากรบกวนโดนซื่อจื่อเฟยของข้า ต่อให้เจ้ามีหัวสิบหัวก็ไม่พอตัด"

หัวซินตกใจกลัวจนรีบเอามือปิดปาก และไม่กล้าพูดอะไรอีก ตัวสั่นอย่างแรง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวไม่น้อยเลยทีเดียว

“หยุนถิง ข้าจะตายแล้วใช่หรือไม่” เป่ยจิงจิงเจ็บจนหน้าซีด เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส อวัยวะภายในเหมือนถูกไฟเผา กระอักเลือดสีดำออกมา

สีหน้าของหยุนถิงเย็นชามาก "เจ้าไว้ใจ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าตายแน่นอน" จากนั้นก็เอาเข็มเงินบนเส้นผมออกมาทันที และเจาะจุดฝังเข็มของเป่ยจิงจิง

จวินหย่วนโยวที่อยู่ข้างๆนั้นสีหน้าเย็นชายิ่งนัก และดวงตาที่ดำสนิทนั้นก็กำลังจ้องมองหัวซินด้วยความโกรธ "บอกทุกอย่างตั้งแต่ที่เจ้าเริ่มต้มน้ำแกงจนถึงตอนที่ยกมาออกมาอย่างละเอียดให้หมด ระหว่างนั้นเคยเจอกับคนอะไร หากเจ้ากลับพูดโกหก ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่มาในผืนแผ่นดินนี้!”

หัวซินตกใจกลัวมากจนรีบเล่าเรื่องที่นางต้มน้ำแกงนั้นออกมาให้หมดทันที พูดถึงสุดท้ายจู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่า "ก่อนน้ำแกงนี้ใกล้สุกแล้วนั้นชิงหนิงเป็นคนช่วยข้าดู นางเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกับข้า ก่อนหน้านี้ก็มักจะมาช่วยที่ห้องพระเครื่องต้นอยู่เสมอ มีความสัมพันธ์ดีกับข้า คงไม่ใช่นาง"

“หลิงเฟิง ไปจับคน!” จวินหย่วนโยวทำเสียงเชอะ

"ขอรับ!" หลิงเฟิงไปทำทันที และบังเอิญเจอกับเป่ยหมิงฉี่ที่กำลังมาในนอกลานพอดี เป่ยหมิงฉี่เห็นท่าทางที่รีบร้อนของเขา ก็รีบถามว่า "เกิดอะไรขึ้น？"

"มีคนวางยาพิษให้กับจวิ้นจู่น้อยกับซื่อจื่อน้อย!" หลิงเฟิงอธิบายสั้น ๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น

เป่ยหมิงฉี่ก็โกรธมากในทันที หากลูกของจวินหย่วนโยวเกิดเรื่องอะไรขึ้นในพระราชวังของตัวเอง ไม่ต้องพูดถึงพระราชวังเลย เกรงว่าทั่วทั้งแคว้นเป่ยลี่ก็คงต้องถูกเอาไปฝังด้วย

เป่ยหมิงฉี่สั่งให้คนจับชิงหนิงทันที ตัวเองกลับเข้าไปในลานโดยตรง กำลังอยากถามจวินเสี่ยวเหยียนกับจวินเสี่ยวเทียนว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ก็เห็นเป่ยจิงจิงที่มีสีหน้าท่าทางที่เจ็บปวด

“จิงจิงเป็นอะไรไป？”

"นางดื่มชามน้ำแกงที่มีพิษนั้น!" หยุนถิงตอบ และเข็มเงินในมือก็ร่วงลงอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเป่ยหมิงฉี่มืดครึ้มในทันที "หยุนถิง เจ้าต้องช่วยจิงจิงนะ"

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะทุ่มเทสุดกำลังเลย”

"แล้วจวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียนเป็นอะไรหรือเปล่า？" เป่ยหมิงฉี่ถามโดยไม่รู้ตัว

"พวกเขาไม่เป็นไร กำลังเล่นอยู่ทางนู้น ยังไม่ทันได้ดื่ม" จวินหย่วนโยวตอบ

เป่ยหมิงฉี่แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก สองท่านนี้ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หันมองเป่ยจิงจิงที่เจ็บปวด เป่ยหมิงฉี่ก็ยิ่งกังวลมากขึ้น รีบเรียกหมอหลวงเข้ามา โดยคิดว่าคงจะสามารถเป็นผู้ช่วยหยุนถิงได้หน่อยบ้าง

หลังจากนั้นไม่นาน องครักษ์ก็คุมตัวชิงหนิงเข้ามา "ฝ่าบาท คนนำมาแล้ว"

ในตอนที่ชิงหนิงถูกจับ ก็รู้ว่าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงแล้ว แต่นางไม่เห็นจวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียน แต่กลับเห็นท่าทีที่เจ็บปวดขององค์หญิงสี่ คนทั้งคนก็ตกตะลึงยิ่งนัก

"เป็นอย่างงี้ได้อย่างไร？"